Laten we een gezang zingen: De hele schepping moet onder Gods heerschappij komen

1 God heeft alle dingen geschapen, en dus brengt Hij de hele schepping onder Zijn heerschappij en onderwerpt Hij haar aan Zijn heerschappij. Hij zal over alle dingen heersen, zodat alle dingen in Zijn handen liggen. De hele schepping van God, inclusief dieren, planten, de mensheid, de bergen, de rivieren en de meren – alles moet onder Zijn heerschappij komen. Alle dingen in de lucht en op de aarde moeten onder Zijn heerschappij komen. Ze hebben geen keus en moeten zich allemaal aan Zijn orkestratie onderwerpen. Dit is door God verordend en dit is het gezag van God.

2 God heerst over alle dingen en ordent en rangschikt alles, waarbij iedereen naar zijn soort wordt ingedeeld, iedereen op de plaats die hem toekomt, zoals God het wenst. Hoe groot iets ook is, niets kan God voorbijstreven, alle dingen staan in dienst van de mensheid die door God is geschapen en geen enkel ding durft tegen God in opstand te komen of eisen te stellen aan God. Daarom moet de mens, als schepsel, ook de plicht van de mens te vervullen. Ongeacht of hij al dan niet heer of rentmeester van alle dingen is, hoe hoog de status van de mens onder alle dingen ook is, hij blijft toch slechts een nietig mens onder de heerschappij van God. Hij is niet meer dan een nietig mens, een schepsel, en zal nooit hoger dan God zijn.

Het Woord, Deel I, De verschijning en het werk van God, Succes of mislukking is afhankelijk van het pad dat men bewandelt

Wat is de waarheid in het gezang ‘De hele schepping moet onder Gods heerschappij komen’? Welke regel is de waarheid? (Alle regels zijn de waarheid.) Wat zegt de laatste regel? (‘Hoe hoog de status van de mens onder alle dingen ook is, hij is nog steeds een nietig mens onder de heerschappij van God; hij is niet meer dan een nietig mens, een schepsel, en hij zal nooit boven God staan.’) De mens kan nooit boven God staan, schepselen kunnen nooit boven God staan; alles buiten God is een schepsel. De mens kan nooit boven God staan; dit is de waarheid. Kan deze waarheid veranderen? Zal die aan het einde van de tijd veranderen? (Nee.) Dit is de waarheid. Wie kan Mij vertellen wat de waarheid is? (De waarheid is het criterium voor het zelf-gedrag van de mens, zijn handelingen en zijn aanbidding van God.) We hebben twee keer gecommuniceerd over het onderwerp ‘wat de waarheid is’, laten we het dus nu hebben over wat criteria zijn. Wat hier belangrijk is, zijn de criteria. (De criteria zijn de standaard, het zijn nauwkeurige principes, wetten en regels. De basis van de criteria zijn Gods woorden.) Wie wil hierop doorgaan? (De criteria zijn de meest gangbare, de meest nauwkeurige principes, wetten en regels die zijn afgeleid van Gods woorden.) Het woord ‘meest’ is hier toegevoegd, maar is dit ‘meest’ nodig? Wat voor verschil maakt of het woord ‘meest’ wel of niet wordt toegevoegd? ‘Meest’ impliceert dat er ook een tweede, een derde, enzovoort is. Wat vinden jullie van het toevoegen van ‘meest’? (Het is niet gepast, omdat de waarheid de enige standaard is. Zodra ‘meest’ wordt toegevoegd, suggereert dit een soort relativiteit, waarbij andere dingen daaraan secundair en tertiair zijn.) Is deze uitleg nauwkeurig? (Ja.) Het klinkt wel logisch. Als jullie een nauwkeurige zienswijze en begrip hebben van de definitie van ‘wat de waarheid is’, en jullie duidelijk begrijpen dat God de waarheid is, dan kunnen jullie begrijpen of het woord ‘meest’ moet worden toegevoegd, of het toevoegen ervan juist is, welk verschil het toevoegen ervan maakt, wat het betekent om het niet toe te voegen, en wat het betekent om het wel toe te voegen. Nu is bevestigd dat het niet toevoegen van ‘meest’ juist is. Welke fout heeft de persoon die dit woord heeft toegevoegd gemaakt? Hij dacht dat, ongeacht welk aspect van God wordt beschreven, het woord ‘meest’ moet worden toegevoegd. Waar ging hij de fout in bij het maken van deze vergelijking? Welke van Gods uitspraken, welke waarheid, is tegengesproken? (Schepselen kunnen nooit boven God staan; het toevoegen van het woord ‘meest’ lijkt te suggereren dat er secundaire en tertiaire rangorden zijn tussen schepselen en God.) Is dit juist? (Ja.) Het klinkt wel logisch; het kan op die manier worden uitgelegd. Zijn er nog andere uitspraken die kunnen bevestigen dat het toevoegen van het woord ‘meest’ aan het begin onjuist is? (Ik herinner me iets, namelijk dat de waarheid alleen van God kan komen, dat alleen God de waarheid is, er kunnen dus geen relatieve uitdrukkingen van toepassing zijn als tweede, derde, enzovoort.) Dit is ook juist. (De waarheid is het criterium voor het zelf-gedrag van de mens, zijn handelingen en zijn aanbidding van God. Wetten, regels en criteria kunnen alleen van God komen, en mensen hebben geen criteria of wetten voor hun handelingen, noch kunnen ze er regels voor vaststellen. Het is dus niet nodig om het woord ‘meest’ toe te voegen.) Deze uitleg is wat praktischer. Nog iets anders? (Gods gezag en Gods essentie zijn uniek. Gods essentie is de waarheid, en niets kan zich daarmee meten. Het toevoegen van het woord ‘meest’ doet het lijken alsof de waarheid niet meer uniek is.) Hoe is deze uitspraak? (Goed.) Wat is er goed aan? (De uitspraak wijst erop dat God uniek is.) ‘Uniek’ – jullie zijn deze term allemaal vergeten. God is uniek. Zijn de criteria die worden overgebracht in elke zin die door God wordt gesproken, in elk van Gods vereisten voor de mens, te vinden onder de mensheid? (Nee.) Bevatten de kennis, traditionele cultuur of gedachten van de mensheid deze dingen? (Nee.) Kunnen ze de waarheid voortbrengen? Nee, dat kunnen ze niet. Daarom suggereert het toevoegen van ‘meest’ secundaire en tertiaire rangen, waarbij onderscheid wordt gemaakt tussen hoog, laag en nog lager, en dingen worden verdeeld in een eerste, tweede, derde niveau… Het betekent dat alle juiste dingen een criterium kunnen worden volgens een bepaalde volgorde. Kan het op deze manier worden begrepen? (Ja.) Wat is dus het probleem met het toevoegen van het woord ‘meest’? Het verandert Gods woorden, Gods waarheid, in iets relatiefs, iets dat slechts relatief hoger is dan de kennis, filosofieën en andere juiste dingen onder de mensen die Hij heeft geschapen. Dit verdeelt de waarheid in rangen. Als gevolg daarvan worden de juiste dingen onder verdorven mensen ook de waarheid. Bovendien worden zulke dingen ook de criteria voor de handelingen en het zelf-gedrag van de mens – alleen op een relatief lager niveau. Zo worden bijvoorbeeld dingen als beschaafd zijn, beleefd zijn, menselijke vriendelijkheid en sommige van de goede dingen die mensen aangeboren zijn, allemaal criteria. En wat zijn ze daarmee impliciet geworden? (De waarheid.) Ze zijn de waarheid geworden. Kijk, de toevoeging van het woord ‘meest’ verandert de aard van dit criterium. Verandert zodra de aard van het criterium verandert ook de definitie van God? (Ja.) Wat wordt dan de definitie van God? In deze definitie is God niet uniek; Gods gezag, kracht en essentie zijn niet uniek. God is simpelweg de hoogste functie met macht en gezag onder de mensheid. Elk mens met bekwaamheid en prestige kan als gelijkwaardig aan God worden beschouwd en op gelijke voet met Hem worden besproken, alleen niet zo hoog of zo groot als Hij. Die relatief positieve figuren en leiders onder de mensheid kunnen vlak achter God worden gerangschikt en de tweede, derde, vierde in rang innemen…, waarbij God de hoogste in rang is. Verandert zo’n interpretatie niet volledig de identiteit en essentie van God? Met slechts één enkel woord, ‘meest’, verandert de essentie van God volledig. Is dit een probleem? (Ja.) Wanneer we dus het woord ‘meest’ niet toevoegen, in welk opzicht zijn deze woorden dan juist? (Ze stellen een feit vast.) Welk feit? (Het feit dat God de waarheid, het principe, de standaard en het criterium is.) Het feit dat God de oorsprong is van al deze criteria. Zulke criteria zijn er niet onder verdorven mensen, onder schepselen. God is de enige bron die deze criteria uitdrukt. Alleen God bezit deze essentie. De werkelijkheid en criteria van alle positieve dingen kunnen alleen van God komen. Als een mens iets weet van de principes voor het zelf-gedrag van de mens, zijn handelingen en zijn aanbidding van God, iets weet van de criteria en iets van de waarheid begrijpt, kan hij dan God worden? (Nee.) Is hij de bron van de waarheid? Degene die alle waarheden uitdrukt? (Nee.) Kan hij dan God worden genoemd? Nee. Dit is het essentiële verschil. Begrijpen jullie het? (Ja.) Hoewel Ik nu twee keer over het onderwerp ‘wat de waarheid is’ heb gesproken, bevatten jullie antwoorden nog steeds zo’n enorme fout, waardoor God tot een van de schepselen wordt gemaakt, schepselen Gods gelijken worden gemaakt en de relatie tussen de twee gelijk wordt getrokken. Dit verandert de aard van de kwestie, wat hetzelfde is als God ontkennen. God is de Schepper, mensen zijn schepselen – deze twee rollen zijn niet van dezelfde rang. Maar wat gebeurt er als je het woord ‘meest’ toevoegt? Ze worden hetzelfde in termen van essentie en rang, en verschillen alleen in termen van superioriteit of inferioriteit. Toen Ik jullie hier gedetailleerd naar vroeg, dachten jullie bij jezelf: ‘Worden we zo niet een beetje onderschat? Wij zijn allemaal hoogopgeleide mensen, hoe zouden we deze paar woorden kunnen vergeten? We kunnen hier moeiteloos over spreken zonder zelfs maar naar onze aantekeningen te hoeven kijken.’ Het probleem werd blootgelegd zodra jullie je mond openden. Nadat Ik had gesproken, hebben jullie het meerdere keren gelezen en toch konden jullie het nog steeds niet nauwkeurig herhalen. Wat is hiervan de reden? Jullie begrijpen de waarheid in dit opzicht nog steeds niet. Iemand voegde het woord ‘meest’ toe en dacht daarbij: ‘Niemand van jullie heeft “meest” toegevoegd; jullie hebben zeker niet veel geloof in God? Kijk naar mij, ik heb “meest” toegevoegd. Dat laat zien dat ik geschoold ben – mijn tijd op de universiteit was geen verspilde tijd!’ Toen hij ‘meest’ toegevoegde, merkte de meerderheid van jullie het probleem niet op. Een paar van jullie voelden dat er iets niet klopte, maar konden niet uitleggen waarom. Nadat anderen het hadden uitgelegd, begrepen jullie het in theorie en wisten jullie dat de uitleg juist was. Maar begrepen jullie het in termen van de waarheid? (Nee.) Ik heb gecommuniceerd over waarom het verkeerd is om het woord ‘meest’ toe te voegen, en jullie begrepen het, maar begrepen jullie werkelijk de essentie van de kwestie? (Nee.) Het was jullie niet helemaal duidelijk. Hoe komt dat? (We begrijpen de waarheid niet.) En waarom begrijpen jullie de waarheid niet? Begrepen jullie niet wat Ik zei? Als jullie het wel begrepen, hoe kan het dan zijn dat jullie de waarheid nog steeds niet begrijpen? Hoeveel hoofdstukken zijn er over het onderwerp ‘God Zelf, de unieke’? Hoe vaak hebben jullie ze gelezen? Begrijpen jullie deze woorden werkelijk? (Nee.) Jullie begrijpen het niet, daarom hebben jullie jezelf vandaag voor schut gezet. Deze woorden hebben jullie ontmaskerd. Is dat niet zo? (Ja.) Hebben jullie hier iets van geleerd? Zullen jullie de volgende keer dat jullie zoiets tegenkomen nog steeds handelen op basis van jullie eigen vermeende slimheid? Dat zouden jullie niet durven, of wel? Als iemand de waarheid niet begrijpt, heeft geen enkele hoeveelheid onderwijs of kennis zin. Als je ongeschoold bent en niet weet hoe je dit woord moet gebruiken, voeg je het woord ‘meest’ misschien niet toe, en zou dit probleem zich misschien niet hebben voorgedaan. Je zou in elk geval deze fout niet hebben gemaakt en jezelf niet voor schut hebben gezet. Maar aangezien je geschoold bent en de betekenis en het gebruik van bepaalde woorden begrijpt, heb je ze op God toegepast. Als gevolg daarvan heb je een probleem veroorzaakt, waardoor het slim bedoelde averechts uitpakte. Als je het op een persoon toepast, is het louter verafgoding en vleierij, wat hooguit walgelijk is. Maar als je het op God toepast, wordt het probleem ernstig. Het wordt een woord dat God ontkent, God weerstaat en God veroordeelt. Dit is de fout die verdorven mensen die de waarheid missen het snelst maken. Wees in de toekomst voorzichtig en voeg niet achteloos bijwoorden of bijvoeglijke naamwoorden toe. Waarom? Omdat datgene wat Gods identiteit, essentie, woorden en gezindheid betreft, de gebieden zijn waar het verdorven mensen het meest aan ontbreekt, en waar hun begrip het oppervlakkigst en het schaarst is. Daarom moeten mensen die de waarheid niet begrijpen, oppassen dat ze niet roekeloos handelen; het is beter om voorzichtig te zijn.

I. Een ontleding van het idee ‘Trek degenen die je in dienst neemt niet in twijfel, en neem degenen die je in twijfel trekt niet in dienst’

Sommige mensen hebben zojuist de definitie en het concept van de waarheid uitgelegd. Jullie begrijpen de definitie en het concept van de waarheid, maar begrijpen jullie werkelijk wat de waarheid is? Ik moet jullie hierop toetsen. Hoe zal Ik jullie toetsen? Ik zal jullie sterke punten gebruiken om jullie te toetsen. En wat zijn jullie sterke punten? Jullie zijn vertrouwd met leren, woorden en woordenschat; met de verschillende filosofieën en benaderingen van wereldlijke betrekkingen die mensen bezitten wanneer ze deel uitmaken van een menigte; en met traditionele menselijke culturen, evenals hun noties en verbeeldingen. Jullie zijn ook vertrouwd met de verschillende wetten en noties waarnaar mensen van alle rassen, etniciteiten en nationaliteiten leven. Zijn dit niet jullie sterke punten? Hieronder vallen enkele relatief vaste idiomatische uitdrukkingen, enkele spreekwoorden en enkele gezegden; maar ook pakkende uitdrukkingen uit de spreektaal die vaak door gewone mensen worden gebruikt. Vraag jezelf af: wat zijn de dingen waarover mensen vaak diepzinnige gedachten en opvattingen hebben waar ze idiomatische uitspraken van maken? Laten we eerst een paar gezegden, idiomatische uitspraken en wetten ontleden, alsook de manier waarop mensen wereldlijke betrekkingen en hun traditionele noties benaderen, zodat we kunnen begrijpen wat de waarheid precies is. We zullen vanuit een negatief perspectief bespreken wat de waarheid feitelijk is. Is dit een goede benadering? (Ja.) Geef ons er dus eentje om mee te beginnen. (Trek degenen die je in dienst neemt niet in twijfel, en neem degenen die je in twijfel trekt niet in dienst.) Is deze uitspraak juist? (Nee.) “Trek degenen die je in dienst neemt niet in twijfel, en neem degenen die je in twijfel trekt niet in dienst.” Laten we als eerste hierover communiceren. Ga je gang en leg uit wat dit gezegde betekent. (Het betekent dat je degenen die je in dienst neemt moet vertrouwen zonder argwaan jegens hen te koesteren. Als je iemand niet vertrouwt, neem hem dan niet in dienst.) Dit is de letterlijke interpretatie. Zeg Mij eerst, zijn de meeste mensen in de wereld het eens of oneens met dit gezegde? (Eens.) Ze zijn het ermee eens. Het is redelijk om te zeggen dat de meeste mensen in deze samenleving vasthouden aan het gezegde: “Trek degenen die je in dienst neemt niet in twijfel, en neem degenen die je in twijfel trekt niet in dienst,” als een principe voor het in dienst nemen van anderen, en wat betreft de manier waarop ze mensen behandelen, houden ze zich aan dit principe. Is er dus enig aspect van dit gezegde juist? (Nee.) Waarom beschouwen de meeste ongelovigen dit gezegde dan als juist, aanvaarden ze het, en passen ze het zonder voorbehoud toe? Wat is hun motivatie om dit te doen? Waarom zeggen ze het? Sommige mensen zeggen: “Als je iemand in dienst gaat nemen, dan kun je niet aan hem twijfelen; je moet hem vertrouwen. Je moet erop vertrouwen dat hij het talent en karakter heeft om de klus te klaren, en dat hij loyaal aan je zal zijn. Als je aan hem twijfelt, neem hem dan niet in dienst. Zoals het gezegde luidt: ‘Trek degenen die je in dienst neemt niet in twijfel, en neem degenen die je in twijfel trekt niet in dienst.’ Dit gezegde is juist.” Eigenlijk is dit gezegde niets anders dan misleidende duivelse taal. Waar komt het vandaan? Wat is de bedoeling ervan? Wat is het plan erachter? (God, ik herinner me dat tijdens de laatste communicatie werd vermeld dat sommige mensen, als ze niet wilden dat anderen zich met hun werk bemoeiden, zeiden: “Trek degenen die je in dienst neemt niet in twijfel, en neem degenen die je in twijfel trekt niet in dienst.” Wat ze bedoelen is: “Aangezien je me deze baan hebt gegeven en gebruik van me maakt, behoor je je niet met mijn werk te bemoeien – behoor je je niet te mengen in wat ik doe.”) Wat voor gezindheid hebben mensen die gebruikmaken van dit gezegde? (De gezindheid van een antichrist, arbitrair en eigenmachtig.) Dit is inderdaad hun gezindheid. Degenen die dit gezegde gebruiken of bedacht hebben, zijn zij degenen die in dienst nemen of degenen die in dienst worden genomen? Wie heeft het meeste baat bij dit gezegde? (Degenen die in dienst worden genomen.) Hoe profiteren degenen die in dienst worden genomen van dit gezegde? Als ze dit gezegde herhaaldelijk bij hun werkgever benadrukken, prenten ze hem een bepaald soort gedachte in; het heeft het karakter van inprenting of indoctrinatie. Dit komt erop neer dat ze tegen de werkgever zeggen: ‘Zodra je iemand in dienst neemt, moet je erop vertrouwen dat hij loyaal aan je zal zijn. Je moet erop vertrouwen dat hij het werk goed zal doen, dat hij die capaciteit heeft. Je moet niet aan hem twijfelen, want als je aan hem twijfelt, zou dat in je eigen nadeel zijn. Als je altijd op twee gedachten hinkt, als je hem altijd wilt vervangen door iemand anders, kan dit zijn loyaliteit jegens jou beïnvloeden.’ Zou de werkgever wanneer hij dit hoort gemakkelijk kunnen worden beïnvloed of misleid worden door dit gezegde? (Ja.) En zodra de werkgever beïnvloed of misleid is, zal degene die in dienst is genomen daarvan profiteren. Stel dat de werkgever deze denkwijze aanvaardt en geen twijfels of argwaan koestert jegens de persoon die hij in dienst neemt; hij houdt geen toezicht op het werk en doet geen navraag naar het werk dat die persoon heeft gedaan, hij vraagt zich niet af of die persoon loyaal aan hem is, of dat die persoon wel het vermogen heeft om deze dingen te doen. In dat geval kan de persoon die in dienst is genomen zich onttrekken aan het toezicht en de controle van deze werkgever en vervolgens doen wat hij wil, zonder de wensen van zijn werkgever te volgen. Zeg Mij, wanneer een werknemer dit gezegde gebruikt, heeft hij dan echt het karakter om absoluut loyaal te zijn aan zijn werkgever? Heeft hij absoluut geen toezicht nodig? (Nee, dat heeft hij wel.) Waarom zeggen we dat? Het is een universeel erkend feit, van de oudheid tot het heden, dat mensen diep verdorven zijn, dat mensen een verdorven gezindheid hebben en dat ze bijzonder sluw en bedrieglijk zijn; er zijn geen eerlijke mensen en zelfs dwazen vertellen leugens. Dit veroorzaakt grote moeilijkheden als het gaat om het in dienst nemen van andere mensen, en het is nagenoeg onmogelijk om iemand te vinden die het vertrouwen waard is, laat staan iemand die volledig betrouwbaar is. Het hoogst haalbare is dat je een paar relatief geschikte mensen vindt. Aangezien er geen mensen zijn die het vertrouwen waard zijn, hoe is het dan mogelijk om ‘degenen die je in dienst neemt niet in twijfel te trekken, en degenen die je in twijfel trekt niet in dienst te nemen’? Dat is het niet, want niemand is betrouwbaar. Hoe moeten we dan degenen gebruiken die relatief geschikt zijn om in dienst te worden genomen? We kunnen dat alleen doen door middel van toezicht en aansturing. Ongelovigen sturen informanten en spionnen om de persoon in hun dienst te controleren, zo garanderen ze voor zichzelf een zeker gevoel van zekerheid. Mensen in de oudheid hielden zichzelf dus voor de gek toen ze zeiden: “Trek degenen die je in dienst neemt niet in twijfel, en neem degenen die je in twijfel trekt niet in dienst.” Degene die dit gezegde bedacht, “Trek degenen die je in dienst neemt niet in twijfel, en neem degenen die je in twijfel trekt niet in dienst,” bracht dit gezegde niet zelf in de praktijk. Als hij dat echt had gedaan, dan zou hij een onnadenkend individu zijn geweest, een eersteklas dwaas die alleen maar bedrogen en opgelicht kon worden. Is dit geen feit? Laten we het eens hebben over wat de belangrijkste tekortkoming is van: “Trek degenen die je in dienst neemt niet in twijfel, en neem degenen die je in twijfel trekt niet in dienst”. Wat is de basis voor “Trek degenen die je in dienst neemt niet in twijfel, en neem degenen die je in twijfel trekt niet in dienst”? De persoon die in dienst wordt genomen moet volledig betrouwbaar, loyaal en verantwoordelijk zijn. Er moet 100% zekerheid zijn dat de werknemer zo’n persoon is, wil de werkgever het gezegde “Trek degenen die je in dienst neemt niet in twijfel, en neem degenen die je in twijfel trekt niet in dienst” kunnen toepassen. Tegenwoordig zijn zulke betrouwbare individuen niet te vinden; ze bestaan bijna niet, waardoor deze uitspraak, “Trek degenen die je in dienst neemt niet in twijfel, en neem degenen die je in twijfel trekt niet in dienst,” onzin is. Als je een onbetrouwbaar persoon kiest en vervolgens het gezegde “Trek degenen die je in dienst neemt niet in twijfel, en neem degenen die je in twijfel trekt niet in dienst” toepast om je twijfels over die persoon te onderdrukken, houd je jezelf dan niet voor de gek? Is de persoon die in dienst wordt genomen in staat om betrouwbaar te zijn en dingen op een loyale en verantwoordelijke manier te doen, simpelweg omdat je niet aan hem twijfelt? In werkelijkheid zal hij blijven handelen naar het soort persoon dat hij is, ongeacht jouw twijfel. Als hij een bedrieglijk persoon is, zal hij bedrieglijke dingen blijven doen; als hij argeloos is, zal hij argeloze dingen blijven doen. Dit is niet afhankelijk van of je al dan niet twijfels over hem koestert. Stel bijvoorbeeld dat je een bedrieglijk persoon in dienst neemt. Je weet in je hart dat deze persoon bedrieglijk is, maar toch zeg je tegen hem: “Ik twijfel niet aan je, dus ga je gang en doe je werk vol vertrouwen”; zal die persoon dan een argeloos persoon worden die dingen zonder arglist doet, louter omdat je niet aan hem twijfelt? Is dat mogelijk? Omgekeerd, als je een argeloos persoon in dienst neemt, zal hij dan in een bedrieglijk persoon veranderen omdat je aan hem twijfelt of hem niet begrijpt? Nee, dat zal hij niet. Daarom is het gezegde “Trek degenen die je in dienst neemt niet in twijfel, en neem degenen die je in twijfel trekt niet in dienst” puur een dwaze poging om gemoedsrust te vinden, het is zelfbedrieglijke onzin. Wat is de omvang van de verdorvenheid van de mensheid? Het nastreven van status en macht heeft ertoe geleid dat vaders en zonen, en ook broers, zich tegen elkaar hebben gekeerd en elkaar hebben gedood; het heeft moeders en dochters elkaar doen haten. Wie kan wie vertrouwen? Er is geen persoon die absoluut betrouwbaar is, er zijn alleen mensen die relatief geschikt zijn om in dienst te worden genomen. Wie je ook in dienst neemt, de enige manier om fouten te voorkomen is door hem in de gaten te houden en toezicht op hem te houden. Dus, “Trek degenen die je in dienst neemt niet in twijfel, en neem degenen die je in twijfel trekt niet in dienst” is een zelfbedrieglijk gezegde. Het is onzin, een drogreden, en het snijdt totaal geen hout. Waarom drukt God de waarheid uit en doet Hij het werk van het oordeel om de mensheid in de laatste dagen te zuiveren en te redden? Omdat de mensheid diep verdorven is. Er is niemand die zich werkelijk aan God onderwerpt en er is niemand die geschikt is om door God te worden gebruikt. Daarom eist God herhaaldelijk dat mensen eerlijk zijn – omdat de mens te bedrieglijk is, vervuld is van Satans verdorven gezindheid en de aard van Satan heeft. Mensen kunnen het niet helpen dat ze zondigen en kwaad te doen, en ze zijn in staat om God overal en altijd te weerstaan en te verraden. Er is niemand onder verdorven mensen die gebruikt kan worden of betrouwbaar is. Het is inderdaad moeilijk om iemand uit de mensheid te kiezen en te gebruiken! Ten eerste is het onmogelijk voor mensen om iemand werkelijk te begrijpen; ten tweede kunnen mensen anderen niet doorzien; ten derde is het onder speciale omstandigheden nog onmogelijker voor mensen om anderen in toom te houden of te managen. Tegen deze achtergrond is het vinden van iemand om te gebruiken het moeilijkste wat er is. Het gezegde “Trek degenen die je in dienst neemt niet in twijfel, en neem degenen die je in twijfel trekt niet in dienst” is daarom volkomen onjuist en totaal niet praktisch. Iemand kiezen en gebruiken op basis van dit gezegde is vragen om bedrogen te worden. Iedereen die dit gezegde als juist en als de waarheid beschouwt, is de grootste dwaas die er is. Kan dit gezegde werkelijk de moeilijkheid van het gebruiken van anderen oplossen? Helemaal niet. Het is slechts een manier om jezelf te troosten, jezelf te bedriegen en jezelf voor de gek te houden.

Hebben jullie op dit punt in onze communicatie een globaal idee of het gezegde ‘Trek degenen die je in dienst neemt niet in twijfel, en neem degenen die je in twijfel trekt niet in dienst’ juist is? Is dit gezegde de waarheid? (Nee.) Wat is het dan? (Satans filosofie.) Specifieker gezegd: dit gezegde dient als een excuus voor iemand die zich aan het toezicht of de controle van een ander wil onttrekken of zich daarvan wil bevrijden; het is ook een rookgordijn dat alle kwaadaardige mensen verspreiden om hun eigen belangen te beschermen en hun eigen doelen te bereiken. Dit gezegde dient als voorwendsel voor mensen met bijbedoelingen om te doen wat ze willen. Het is ook een drogreden die door zulke mensen wordt gepropageerd om te kunnen rechtvaardigen dat ze zich onttrekken aan het toezicht, de controle en de veroordeling van morele gerechtigheid en geweten. Nu zijn er echter sommige mensen die geloven dat het gezegde ‘Trek degenen die je in dienst neemt niet in twijfel, en neem degenen die je in twijfel trekt niet in dienst’ praktisch en juist is. Hebben zulke mensen onderscheidingsvermogen? Begrijpen ze de waarheid? Zijn de gedachten en zienswijzen van zulke mensen problematisch? Als iemand binnen de kerk dit gezegde propageert, doet hij dat met een motief; hij probeert anderen te misleiden. Hij probeert het gezegde ‘Trek degenen die je in dienst neemt niet in twijfel, en neem degenen die je in twijfel trekt niet in dienst’ te gebruiken om de argwaan of twijfels van anderen over hem weg te nemen. Impliciet betekent dit dat hij wil dat anderen erop vertrouwen dat hij werk kan verrichten, erop vertrouwen dat hij iemand is die gebruikt kan worden. Is dit niet zijn bedoeling en doel? Dat moet wel. Ze denken bij zichzelf: ‘Jullie vertrouwen me nooit en twijfelen altijd aan me. Op een gegeven moment zullen jullie waarschijnlijk een klein probleem bij me vinden en me van mijn functie ontheffen. Hoe kan ik nou werken als ik dit altijd in mijn achterhoofd heb?’ Ze propageren dus deze zienswijze opdat Gods huis hen zonder te twijfelen zal vertrouwen en hen vrijelijk laat werken, en zo bereiken ze hun doel. Als iemand werkelijk de waarheid nastreeft, zou hij op de juiste manier moeten omgaan met het toezicht dat Gods huis houdt op zijn werk, wetende dat dit voor zijn eigen bescherming is en, belangrijker nog, dat het ook inhoudt dat hij verantwoordelijkheid draagt voor het werk van Gods huis. Hoewel ze hun verdorvenheid kunnen onthullen, kunnen ze tot God bidden om Hem te vragen hen nauwkeurig te onderzoeken en te beschermen, of God zweren dat ze Zijn straf zullen aanvaarden als ze kwaad doen. Zou dit hun geen gemoedsrust opleveren? Waarom zou je een drogreden propageren om mensen te misleiden en je eigen doel te bereiken? Sommige leiders en werkers hebben altijd een houding van weerstand tegen het toezicht van Gods uitverkoren volk of de inspanningen van hogere leiders en werkers om meer over hun werk te weten te komen. Wat denken ze: ‘Trek degenen die je in dienst neemt niet in twijfel, en neem degenen die je in twijfel trekt niet in dienst.’ Waarom houden jullie altijd toezicht op mij? Waarom gebruiken jullie mij als jullie me niet vertrouwen? Als je hun naar hun werk vraagt of informeert naar de voortgang ervan, en vervolgens naar hun persoonlijke gesteldheid vraagt, zullen ze nog defensiever worden: “Dit werk is mij toevertrouwd; het valt binnen mijn bevoegdheid. Waarom bemoeien jullie je met mijn werk?” Hoewel ze het niet ronduit durven te zeggen, zullen ze insinueren: “Zoals het gezegde luidt: ‘Trek degenen die je in dienst neemt niet in twijfel, en neem degenen die je in twijfel trekt niet in dienst.’ Waarom twijfel je zo?” Ze zullen je zelfs veroordelen en een etiket opplakken. En wat als jij de waarheid niet begrijpt en geen onderscheidingsvermogen hebt? Wanneer je hun insinuatie hoort, zeg je: “Twijfel ik te veel? Dan zit ik fout. Ik ben bedrieglijk! Je hebt gelijk: trek degenen die je in dienst neemt niet in twijfel, en neem degenen die je in twijfel trekt niet in dienst.” Ben je dan niet misleid? Komt het gezegde ‘Trek degenen die je in dienst neemt niet in twijfel, en neem degenen die je in twijfel trekt niet in dienst’ overeen met de waarheid? Nee, het is onzin! Deze boosaardige mensen zijn verraderlijk en bedrieglijk; ze presenteren dit gezegde als de waarheid om verwarde mensen te misleiden. Een verward persoon wordt, wanneer hij dit gezegde hoort, werkelijk misleid en raakt nog meer in de war, en denkt: “Hij heeft gelijk, ik heb deze persoon onrecht aangedaan. Hij zei het zelf: “Trek degenen die je in dienst neemt niet in twijfel, en neem degenen die je in twijfel trekt niet in dienst.” Hoe kon ik aan hem twijfelen? Zo kan er niet worden gewerkt. Ik moet hem aanmoedigen zonder me met zijn werk te bemoeien. Aangezien ik hem gebruik, moet ik hem vertrouwen en hem vrijelijk laten werken zonder hem te beperken. Ik moet hem de ruimte geven om te presteren. Hij heeft het vermogen om het werk te doen. En zelfs als hij het vermogen niet heeft, is er nog steeds de Heilige Geest die werkt!” Wat voor logica is dit? Stemt iets hiervan overeen met de waarheid? (Nee.) Deze woorden klinken allemaal juist. ‘We kunnen anderen niet beperken.’ ‘Mensen kunnen niets doen; het is de Heilige Geest die alles doet. De Heilige Geest onderzoekt alles nauwkeurig. We hoeven niet te twijfelen, want God heeft volledig de leiding.’ Maar wat voor woorden zijn dit? Zijn de mensen die ze spreken niet verward? Ze kunnen zelfs zoiets niet doorzien en worden al misleid door slechts één zin. Je kunt gerust zeggen dat de meeste mensen de uitspraak ‘Trek degenen die je in dienst neemt niet in twijfel, en neem degenen die je in twijfel trekt niet in dienst’ als de waarheid beschouwen, en ze worden erdoor misleid en gebonden. Ze worden erdoor verstoord en beïnvloed bij het selecteren of gebruiken van mensen, en laten het zelfs hun handelingen dicteren. Daardoor hebben veel leiders en medewerkers altijd moeite en twijfels wanneer ze toezicht houden op het kerkwerk en mensen bevorderen en gebruiken. Uiteindelijk kunnen ze zichzelf alleen maar troosten met de woorden ‘Trek degenen die je in dienst neemt niet in twijfel, en neem degenen die je in twijfel trekt niet in dienst.’ Telkens wanneer ze het werk controleren of ernaar informeren, denken ze: ‘Trek degenen die je in dienst neemt niet in twijfel, en neem degenen die je in twijfel trekt niet in dienst.’ Ik moet mijn broeders en zusters vertrouwen. De Heilige Geest onderzoekt mensen immers nauwkeurig, ik moet dus niet altijd aan anderen twijfelen en toezicht op hen houden. Ze zijn door deze uitspraak beïnvloed, nietwaar? Wat zijn de gevolgen die door de invloed van deze uitspraak worden teweeggebracht? Ten eerste, als iemand dit idee van ‘Trek degenen die je in dienst neemt niet in twijfel, en neem degenen die je in twijfel trekt niet in dienst’ onderschrijft, zal hij dan het werk van anderen controleren en aansturen? Zal hij toezicht houden op het werk van mensen en het opvolgen? Als deze persoon iedereen vertrouwt die hij gebruikt en hen nooit controleert of aanstuurt in hun werk, en nooit toezicht op hen houdt, vervult hij zijn plicht dan trouw? Kan hij het werk van de kerk op bekwame wijze uitvoeren en Gods opdracht voltooien? Is hij trouw aan Gods opdracht? Ten tweede houd je je niet alleen maar niet aan Gods woord en je plichten, maar neem je ook Satans listen en filosofie voor wereldlijke betrekkingen aan alsof ze de waarheid zijn, en volg en beoefen je ze. Je gehoorzaamt Satan en leeft volgens een satanische filosofie, nietwaar? Je bent niet iemand die zich aan God onderwerpt, laat staan iemand die zich aan Gods woorden houdt. Je bent een regelrechte schoft. Je verraadt de waarheid en God als je Gods woorden terzijde schuift en in plaats daarvan een satanische uitspraak aanneemt en die als de waarheid beoefent! Je werkt in Gods huis, maar de principes voor je handelingen zijn satanische logica en filosofie voor wereldlijke betrekkingen; wat voor soort persoon ben je? Dit is iemand die God verraadt en iemand die God ernstig te schande maakt. Wat is de essentie van deze daad? Openlijk God veroordelen en openlijk de waarheid ontkennen. Is dat niet de essentie ervan? (Ja.) Behalve dat je Gods wil niet volgt, sta je toe dat een van Satans duivelse gezegden en satanische filosofieën voor wereldlijke betrekkingen welig tiert in de kerk. Door dit te doen, word je Satans medeplichtige, help je Satan bij het uitvoeren van zijn activiteiten binnen de kerk, en verstoor en hinder je het kerkwerk. De essentie van dit probleem is heel ernstig, nietwaar?

Tegenwoordig koesteren de meeste leiders en werkers Satans gif in hun hart en leven ze nog steeds volgens satanische filosofieën. Er zijn maar weinig van Gods woorden die macht uitoefenen in hun hart. Het werk van veel leiders en werkers is problematisch – nadat ze werkregelingen hebben getroffen, controleren ze het werk nooit meer en houden er geen toezicht op, ook al weten ze in hun hart eigenlijk dat sommige mensen het werk niet aankunnen en dat er zeker problemen zullen ontstaan. Omdat ze echter niet weten hoe ze dit probleem moeten oplossen, nemen ze gewoon de zienswijze aan van ‘Trek degenen die je in dienst neemt niet in twijfel, en neem degenen die je in twijfel trekt niet in dienst’ en modderen ze maar wat aan, en hebben ze zelfs gemoedsrust. Dit leidt ertoe dat sommige mensen niet in staat zijn werkelijk werk te verrichten; ze houden zich slechts bezig met algemene zaken, waarbij ze slechts doen alsof ze echt werk verrichten. Als gevolg daarvan maken ze een puinhoop van het werk van de kerk, en op sommige plaatsen worden zelfs de offergaven aan God gestolen. Gods uitverkoren volk, dat het niet kan aanzien, rapporteert de zaak aan de Boven. Wanneer de valse leider dit beseft, is hij met stomheid geslagen en heeft hij het gevoel alsof er een ramp nadert. Dan ondervraagt de Boven hem: “Waarom heb je het werk niet gecontroleerd? Waarom heb je de verkeerde persoon gebruikt?” Waarop de valse leider antwoordt: “Ik heb geen inzicht in de essentie van een persoon, ik volg dus gewoon het principe van ‘Trek degenen die je in dienst neemt niet in twijfel, en neem degenen die je in twijfel trekt niet in dienst.’ Ik had nooit gedacht dat ik de verkeerde persoon zou gebruiken en zo’n ramp zou veroorzaken.” Geloven jullie dat de zienswijze ‘Trek degenen die je in dienst neemt niet in twijfel, en neem degenen die je in twijfel trekt niet in dienst’ juist is? Is deze uitspraak de waarheid? Waarom zou hij deze uitspraak gebruiken in het werk van Gods huis en bij het vervullen van zijn plicht? Wat is hier het probleem? ‘Trek degenen die je in dienst neemt niet in twijfel, en neem degenen die je in twijfel trekt niet in dienst’ zijn duidelijk de woorden van ongelovigen, woorden die van Satan komen – waarom behandelt hij ze dan als de waarheid? Waarom kan hij niet zien of deze woorden juist of onjuist zijn? Dit zijn duidelijk de woorden van de mens, de woorden van de verdorven mensheid, ze zijn duidelijk niet de waarheid. Deze woorden staan lijnrecht tegenover Gods woorden en mogen niet dienen als het criterium voor het handelen, het zelf-gedrag en het aanbidden van God van de mens. Hoe moet deze uitdrukking dan worden benaderd? Als je werkelijk onderscheid kunt maken, welk soort waarheidsprincipe zou je plaats daarvan dan moeten gebruiken als je beoefeningsprincipe? Het waarheidsprincipe zou moeten zijn: ‘Vervul je plicht goed met heel je hart, met heel je ziel en met heel je verstand’. Handelen met heel je hart, met heel je ziel en met heel je verstand betekent dat je door niemand wordt beperkt. Je bent dan één in hart en geest, en dat is alles. Dat is je verantwoordelijkheid en plicht en je moet die goed uitvoeren, want dit is volkomen natuurlijk en gerechtvaardigd. Welke problemen je ook tegenkomt, je moet handelen volgens de principes. Los ze op zoals het hoort; als snoeien nodig is, dan moet dat maar. En als ontheffing nodig is, dan moet dat maar. Kortom, handel op basis van Gods woorden en de waarheid. Dat is toch het principe? Is dat niet precies het tegenovergestelde van de uitdrukking ‘Trek degenen die je in dienst neemt niet in twijfel, en neem degenen die je in twijfel trekt niet in dienst’? Wat betekent het om niet te twijfelen aan de mensen die je in dienst neemt, en de mensen aan wie je twijfelt niet in dienst te nemen? Het betekent dat als je iemand in dienst hebt genomen, je niet aan hem moet twijfelen, dat je de teugels moet laten vieren, geen toezicht op hem moet houden en hem zijn gang moet laten gaan. En als je aan hem twijfelt, moet je hem niet gebruiken. Is dit niet wat het betekent? Daar klopt helemaal niets van. De mensheid is diep verdorven door Satan. Ieder mens heeft een satanische gezindheid en is in staat om God te verraden en zich tegen God te verzetten. Je zou kunnen zeggen dat niemand betrouwbaar is. Zelfs al zweert iemand op het einde van de aarde, dan heeft dat nog geen zin, want mensen worden beperkt door hun verdorven gezindheid en kunnen zichzelf niet beheersen. Ze moeten Gods oordeel en tuchtiging aanvaarden voordat ze het probleem van hun verdorven gezindheid kunnen oplossen, en het probleem van hun verzet tegen en verraad van God volledig oplossen – de oorzaak van de zonden van de mensen oplossen. Iedereen die niet Gods oordeel en zuivering heeft ondergaan en is gered, is onbetrouwbaar. Hij is het vertrouwen niet waard. Daarom moet je toezicht houden op de mensen die je gebruikt en hen leiden. Je moet ze ook snoeien en vaak met hen over de waarheid communiceren. Alleen zo zul je duidelijk kunnen zien of ze gebruikt kunnen blijven worden. Als er mensen zijn die de waarheid kunnen aanvaarden, die accepteren dat ze gesnoeid worden, die hun plicht trouw kunnen vervullen, en die voortdurend vorderingen maken in hun leven, dan zijn alleen deze mensen werkelijk te gebruiken. Degenen die werkelijk bruikbaar zijn hebben de bevestiging van het werk van de Heilige Geest. Mensen die het werk van de Heilige Geest niet hebben, zijn niet betrouwbaar; het zijn arbeiders en dagloners. Als het gaat om het selecteren van leiders en werkers, wordt een relatief groot deel van hen, ten minste meer dan de helft, geëlimineerd, terwijl slechts een kleine minderheid bruikbaar of geschikt voor gebruik wordt geacht – dit is een feit. Sommige kerkleiders houden nooit toezicht op het werk van anderen en controleren het nooit, en schenken geen aandacht meer aan het werk zodra ze klaar zijn met communiceren of het treffen van werkregelingen. In plaats daarvan houden ze zich aan de uitspraak ‘Trek degenen die je in dienst neemt niet in twijfel, en neem degenen die je in twijfel trekt niet in dienst’, en zeggen zelfs bij zichzelf: ‘Laat God de rest doen.’ Vervolgens beginnen ze zich over te geven aan comfort en gemak, informeren ze niet meer naar de zaak en negeren ze die. Zijn ze, door op deze manier te werken, niet plichtmatig bezig? Hebben ze enig verantwoordelijkheidsgevoel? Zijn zulke mensen geen valse leiders? God eist dat mensen hun plichten vervullen met heel hun hart, heel hun ziel, heel hun verstand en heel hun kracht. Wat God van mensen eist – dat is de waarheid. Als leiders en werkers bij het werken of het vervullen van hun plichten de woorden van duivels en Satan naleven in plaats van de woorden van God, is dit dan geen uiting van het weerstaan en verraden van God? Waarom moet Gods huis bij het verkiezen van leiders en werkers alleen mensen kiezen die in staat zijn de waarheid te aanvaarden, goede mensen die een geweten en verstand hebben, en degenen die van goed kaliber zijn en in staat zijn het werk op zich te nemen? Dat komt doordat de mensheid diep verdorven is en bijna niemand bruikbaar is. Tenzij iemand jarenlange training en cultivering heeft ondergaan, doet hij dingen verschrikkelijk inefficiënt, heeft hij veel moeite om zijn plichten goed te vervullen en moet hij vele malen worden geoordeeld, getuchtigd en gesnoeid voordat hij geschikt wordt voor gebruik. Een meerderheid van de mensen wordt in de loop van hun training onthuld en geëlimineerd, en leiders en werkers worden in aanzienlijk grote aantallen geëlimineerd. Hoe komt dit? Dat komt doordat de mensheid te diep door Satan is verdorven. De meeste mensen hebben de waarheid niet lief en voldoen ook niet aan de norm van geweten en verstand. Dus de meesten van hen zijn niet bruikbaar. Ze moeten enkele jaren in God geloven en een beetje van de waarheid begrijpen om enkele plichten te kunnen doen. Dit is de werkelijkheid van de verdorven mensheid. Op basis hiervan kunnen we dus concluderen dat de uitspraak ‘Trek degenen die je in dienst neemt niet in twijfel, en neem degenen die je in twijfel trekt niet in dienst’ volledig onjuist is en absoluut geen praktische waarde heeft. We kunnen met zekerheid zeggen dat ‘Trek degenen die je in dienst neemt niet in twijfel, en neem degenen die je in twijfel trekt niet in dienst’ een ketterij en een drogreden is; het is een duivelse uitspraak, een satanische filosofie, en een dergelijke typering is volkomen gepast. God heeft nooit iets gezegd in de trant van: ‘De verdorven mensheid kan worden vertrouwd.’ Hij heeft altijd geëist dat mensen eerlijk zijn, wat bewijst dat er onder de hele mensheid maar heel weinig eerlijke mensen zijn, dat allen in staat zijn te liegen en te bedriegen, en dat allen een bedrieglijke gezindheid hebben. Bovendien zei God dat de waarschijnlijkheid dat de verdorven mensheid God zal verraden honderd procent is. Zelfs als God een persoon gebruikt, moet die persoon jarenlang worden gesnoeid, en ook terwijl hij wordt gebruikt, moet hij nog vele jaren van oordeel en tuchtiging ervaren om te worden gezuiverd. Zeggen jullie Mij nu eens, is er werkelijk iemand die betrouwbaar is? Niemand durft dat te zeggen. En wat bewijst het dat niemand dat durft? Het bewijst dat alle mensen onbetrouwbaar zijn. Laten we dus terugkeren naar de uitspraak ‘Trek degenen die je in dienst neemt niet in twijfel, en neem degenen die je in twijfel trekt niet in dienst.’ In welk opzicht is die onjuist? Wat is er absurd aan? Spreekt dat niet voor zich? Als iemand nog steeds gelooft dat deze uitspraak op enige wijze juist of toepasbaar is, dan is hij beslist iemand die het aan de waarheid ontbreekt en zeker een absurd persoon. Vandaag zijn jullie in staat op te merken wat het probleem met deze uitspraak is en vast te stellen dat het een drogreden is. Dit komt volledig doordat jullie Gods werk hebben ervaren en nu in staat zijn helderder te zien en duidelijkere inzichten te verkrijgen in de essentie van de verdorven mensheid. Alleen hierdoor zijn jullie in staat deze duivelse uitspraak, deze ketterij en drogreden, volkomen te verwerpen. Als Gods reddingswerk er niet was geweest, zouden ook jullie misleid worden door deze duivelse uitspraak van Satan en die zelfs gebruiken alsof het een standaard gezegde of een motto was. Hoe jammerlijk zou dat zijn – jullie zouden helemaal geen waarheidswerkelijkheid hebben.

De uitspraak ‘Trek degenen die je in dienst neemt niet in twijfel, en neem degenen die je in twijfel trekt niet in dienst’ is er een die de meeste mensen wel eens hebben gehoord. Geloven jullie dat deze uitspraak juist is, of onjuist? (Onjuist.) Hoe komt het dan dat deze uitspraak jullie toch beïnvloedt in het werkelijke leven als jullie geloven dat die onjuist is? Wanneer dit soort zaken jullie overkomen, zal deze zienswijze opkomen. Die zal jullie tot op zekere hoogte verstoren, en zodra die jullie verstoort, zal jullie werk in het gedrang komen. Als je dus gelooft dat deze zienswijze onjuist is en hebt vastgesteld dat die onjuist is, waarom word je er dan nog steeds door beïnvloed en waarom gebruik je die nog steeds om jezelf te troosten? (Omdat mensen de waarheid niet begrijpen, schieten ze tekort in het praktiseren volgens Gods woorden, daarom zullen ze Satans filosofie voor wereldlijke betrekkingen als hun principe of criterium voor de praktijk nemen.) Dit is een van de redenen. Zijn er nog andere? (Omdat deze uitspraak enigszins in overeenstemming is met de vleselijke belangen van mensen, en ze van nature volgens deze uitspraak zullen handelen wanneer ze de waarheid niet begrijpen.) Mensen zijn niet alleen zo wanneer ze de waarheid niet begrijpen; zelfs wanneer ze de waarheid wel begrijpen, zijn ze misschien niet in staat volgens de waarheid te praktiseren. Het klopt dat deze uitspraak ‘enigszins in overeenstemming is met de vleselijke belangen van mensen’. Mensen volgen liever een sluwe list of een satanische filosofie voor wereldlijke betrekkingen om hun eigen vleselijke belangen te beschermen dan dat ze de waarheid praktiseren. Bovendien hebben ze een basis om dit te doen. Wat is deze basis? Het is dat deze uitspraak door de massa breed als juist wordt geaccepteerd. Wanneer ze dingen doen in overeenstemming met deze uitspraak, kunnen hun handelingen in de ogen van alle anderen gerechtvaardigd zijn en kunnen ze vrij zijn van kritiek. Of het nu wordt bekeken vanuit een moreel of juridisch perspectief, of vanuit het perspectief van traditionele noties, het is een zienswijze en praktijk die hout snijdt. Wanneer je dus niet bereid bent de waarheid te praktiseren of wanneer je die niet begrijpt, beledig je liever God, schend je liever de waarheid en trek je je terug naar een plek die geen morele ondergrens overschrijdt. En wat is deze plek? Het is de ondergrens dat je ‘degenen die je in dienst neemt niet in twijfel trekt, en degenen die je in twijfel trekt niet in dienst neemt’. Je terugtrekken naar deze plek en handelen in overeenstemming met deze uitspraak zal je gemoedsrust geven. Waarom geeft het je gemoedsrust? Dat komt doordat alle anderen er ook zo over denken. Bovendien koestert je hart ook de notie dat de wet niet kan worden gehandhaafd wanneer iedereen een overtreder is, en je denkt: ‘Iedereen denkt er zo over. Als ik volgens deze uitspraak praktiseer, maakt het niet uit of God me veroordeelt, aangezien ik God toch niet kan zien en ik de Heilige Geest niet kan aanraken. In ieder geval zal ik in de ogen van anderen worden gezien als een persoon met menselijke trekken, iemand met een beetje geweten.’ Je kiest ervoor de waarheid te verraden omwille van deze ‘menselijke trekken’, omwille van het feit dat mensen je zonder vijandigheid in hun ogen aankijken. Iedereen zal dan een goede indruk van je hebben, je zult niet worden bekritiseerd en je zult een comfortabel leven leiden en gemoedsrust hebben – wat je zoekt is gemoedsrust. Is deze gemoedsrust een uiting van iemands liefde voor de waarheid? (Nee, dat is het niet.) Wat voor soort gezindheid is dit dan? Zit er bedrieglijkheid in? Ja, er zit bedrieglijkheid in. Je hebt erover nagedacht, en je weet dat de uitspraak ‘Trek degenen die je in dienst neemt niet in twijfel, en neem degenen die je in twijfel trekt niet in dienst’ niet juist is, dat het niet de waarheid is. Waarom kies je dan, wanneer je in een impasse raakt, nog steeds niet voor de waarheid, maar houd je je in plaats daarvan aan een filosofische uitspraak die is afgeleid van de traditionele cultuur, een waarvoor mensen het meest ontvankelijk zijn? Waarom kies je hiervoor? Dit houdt verband met de complexe gedachten van mensen. Zodra er sprake is van complexe gedachten, wat voor soort gezindheid is er dan bij betrokken? (Boosaardigheid.) Afgezien van boosaardigheid speelt hier nog een ander aspect mee. Je erkent de uitspraak niet volledig als juist, maar toch ben je in staat je eraan te houden en laat je je erdoor beïnvloeden en beheersen. Eén ding is hier zeker: je hebt een afkeer van de waarheid, en je bent niet iemand die de waarheid liefheeft. Is dit niet de gezindheid? (Ja, dat is het.) Zoveel is zeker. Wanneer mensen dingen doen, worden ze beïnvloed door vele zienswijzen, en hoewel je in feite niet noodzakelijkerwijs in je hart gelooft dat zulke zienswijzen juist zijn, ben je toch in staat je eraan te houden en eraan vast te houden. Dit komt voort uit een bepaalde gezindheid. Hoewel je gelooft dat deze zienswijzen onjuist zijn, kun je er toch door worden beïnvloed, overgehaald en gemanipuleerd. Dit is een boosaardige gezindheid. Sommige mensen gebruiken bijvoorbeeld drugs of gokken terwijl ze tegelijkertijd zeggen dat drugsgebruik en gokken slecht zijn en zelfs anderen adviseren zulke dingen niet te doen, omdat je het risico loopt alles te verliezen. Ze geloven dat zulke dingen verkeerd zijn, dat het negatieve dingen zijn, maar kunnen ze ze opgeven en ermee stoppen? (Nee.) Ze zullen zichzelf nooit kunnen tegenhouden, en ze zeggen zelfs openlijk: “Gokken is ook een manier om geld te verdienen, je kunt er dus een beroep van maken.” Stellen ze het niet gewoon mooier voor dan het is? In werkelijkheid denken ze bij zichzelf: ‘Wat voor soort beroep is dit? Ik heb alles van waarde wat ik bezit verpand en al het geld dat ik ermee heb verdiend verloren. Uiteindelijk kan geen enkele gokker een normaal leven leiden.’ Dus waarom blijven ze het dan mooier voorstellen dan het is? Omdat ze niet kunnen stoppen. En waarom zijn ze niet in staat te stoppen? Omdat het in hun aard zit; het heeft daar al wortel geschoten. Ze hebben dit ding nodig en kunnen er niet tegen in opstand komen – het is hun aard. We hebben nu wel zo’n beetje voldoende gecommuniceerd over de uitspraak ‘Trek degenen die je in dienst neemt niet in twijfel, en neem degenen die je in twijfel trekt niet in dienst’. Wordt een persoon door deze uitspraak beïnvloed omdat hij een tijdelijke impuls ondervond om zo’n zienswijze te aanvaarden, of komt het doordat Satan, gebruikmakend van een moment van onachtzaamheid, zo’n zienswijze bij deze persoon heeft ingeprent, wat hem ertoe bracht dienovereenkomstig te handelen? (Nee.) Dit betreft de verdorven aard van de persoon; hij kiest zo’n pad omdat dit ding in zijn aard zit. Nu we de uitspraak ‘Trek degenen die je in dienst neemt niet in twijfel, en neem degenen die je in twijfel trekt niet in dienst’ op deze manier hebben ontleed, begrijpen jullie die nu in wezen. Deze uitspraak wordt gekenmerkt als Satans filosofie voor wereldlijke betrekkingen – het is geenszins de waarheid. Heeft die enig verband met de waarheid? (Nee.) Deze uitspraak heeft absoluut geen enkel verband met de waarheid, en wordt door God veroordeeld. Het is niet de waarheid; het komt van Satan, niet van God. Er kan met zekerheid worden gezegd dat deze uitspraak helemaal niets te maken heeft met de waarheid of met het criterium voor hoe gelovigen in God zouden moeten handelen, zich zouden moeten gedragen en God zouden moeten aanbidden. Deze uitspraak is volledig veroordeeld. De drogredenen in deze uitspraak zijn vrij duidelijk, waardoor het voor jullie gemakkelijk is om te onderscheiden of die al dan niet juist is.

II. Een ontleding van het idee ‘Slapen op kreupelhout en gal likken’

Laten we het over een ander gezegde hebben: ‘slapen op kreupelhout en gal likken’. Wie kan uitleggen wat dit betekent? (In het gezegde ‘slapen op kreupelhout en gal likken’ verwijst kreupelhout naar brandhout en gal naar een galblaas. Het gaat over hoe Goujian, koning van het koninkrijk Yue, op een stapel brandhout sliep en elke dag een galblaas likte, en hoe hij wraak wilde nemen, uit de as van zijn nederlaag wilde herrijzen en zijn koninkrijk wilde herstellen.) Je hebt de achtergrond van dit gezegde uitgelegd, namelijk uit welk verhaal dit gezegde afkomstig is. Gewoonlijk moet je bij het uitleggen van een gezegde, behalve de achtergrond, ook de overdrachtelijke betekenis van het gezegde uitleggen – waar het een metafoor voor is wanneer mensen het in de moderne tijd gebruiken. Leg het nog eens uit. (Het is een metafoor voor iemand die zich in het zweet werkt, en die vecht en hard werkt om zijn doelen en wensen te bereiken.) Hoe moeten ‘kreupelhout’ en ‘galblaas’ dan in deze context worden uitgelegd? Je hebt deze twee betekenisaspecten niet uitgelegd. Als we naar de woorden kijken, verwijst ‘kreupelhout’ naar een soort brandhout met doornen; hij ging op brandhout met doornen liggen om te slapen en herinnerde zichzelf vaak aan zijn omstandigheden en oneer, hij herinnerde zichzelf vaak aan de missie die hij op zich had genomen. Daarnaast hing hij een galblaas aan het plafond en likte die elke dag. Wat proeven mensen als ze een galblaas likken? (Bitterheid.) Dat moet enorm bitter zijn! Hij gebruikte dit gevoel om zichzelf eraan te herinneren zijn haat niet te vergeten, zijn missie niet te vergeten en zijn wens niet te vergeten. Wat was zijn wens? De enorme taak om zijn koninkrijk te herstellen. Waar is slapen op kreupelhout en gal likken gewoonlijk een metafoor voor? Het is gewoonlijk een metafoor voor iemand die in ongelukkige omstandigheden verkeert, maar die zijn missie en wensen niet vergeet, en die bereid is een prijs te betalen voor zijn wensen, aspiraties en missie. Dit is min of meer wat het betekent. Is het gezegde ‘slapen op kreupelhout en gal likken’ in de ogen van wereldse mensen een positief of een negatief gezegde? (Een positief.) Waarom wordt het als een positief gezegde gezien? Het kan mensen te midden van ontberingen motiveren om hun haat niet te vergeten, hun oneer niet te vergeten, en hen hard laten werken en ernaar laten streven sterker te worden. Het is een relatief inspirerend gezegde. In de ogen van wereldse mensen is dit ongetwijfeld een positief gezegde. Als mensen volgens dit gezegde handelen, lijdt het geen twijfel dat wat ze doen, hun motivatie om dingen te doen, de manier waarop ze dingen doen en de principes waaraan ze vasthouden, juist en positief zijn. Als we het zo stellen is er fundamenteel niets mis met dit gezegde. Wat willen we dan ontleden door dit gezegde ter sprake te brengen? Wat willen we zeggen? (We willen de manieren ontleden waarop dit gezegde in strijd is met de waarheid.) Juist, we willen onderscheiden of het al dan niet de waarheid is. Aangezien dit gezegde zo ‘juist’ is, is het de moeite waard dat we ontleden en verifiëren op welke manieren het precies ‘juist’ is. Dan zullen we er een nauwkeurige definitie van hebben en kunnen we kijken of het al dan niet werkelijk de waarheid is. Dit is het uiteindelijke resultaat dat we willen bereiken. Het gezegde ‘slapen op kreupelhout en gal likken’ is een wet waaraan mensen in speciale omstandigheden vasthouden om te overleven. Laten we eerst duidelijk vaststellen – is dit gezegde de waarheid? (Nee.) Laten we niet beginnen met te zeggen of het al dan niet de waarheid is. Wanneer we kijken naar de letterlijke betekenis die mensen kunnen zien, heeft dit gezegde geen negatieve betekenis. Welke positieve betekenis heeft het dan? Het kan mensen motiveren, hun vastberadenheid geven, hen laten doorvechten, ervoor zorgen dat ze zich niet terugtrekken, dat ze zich niet laten ontmoedigen en dat ze geen lafaards zijn. Er is een aspect waarin het een positief nut heeft. In welke omstandigheden is het echter noodzakelijk dat mensen vasthouden aan de principes voor hoe je je moet gedragen en handelen die in dit gezegde besloten liggen? Is er een verband tussen de principes die dit gezegde hooghoudt en geloof in God? Is er een verband met het beoefenen van de waarheid? Is er een verband met het vervullen van je plicht? Is er een verband met het volgen van Gods weg? (Nee.) Hoe kunnen jullie zo snel tot een conclusie zijn gekomen? Hoe weten jullie dat er geen verband is? (Gods woorden zeggen dat niet.) Dat is te simplistisch en een onverantwoordelijke uitspraak. Wanneer je het niet begrijpt en zegt: “Hoe dan ook, het staat niet in Gods woorden en ik weet niet wat dit gezegde betekent, ik zal er dus niet naar luisteren. Het kan zeggen wat het wil, maar ik zal het niet geloven”, is dit een onverantwoordelijke uitspraak. Je moet het serieus benaderen. Zodra je het serieus hebt benaderd, het grondig hebt begrepen en er waar onderscheidingsvermogen over hebt gekregen, zul je dit gezegde nooit meer als de waarheid behandelen. Op dit moment wil Ik jullie niet dwingen de juistheid van dit gezegde te ontkennen; veeleer laat Ik je begrijpen dat dit gezegde niet de waarheid is, en laat Ik je zien welke waarheden je zou moeten begrijpen en hoe je de waarheid in dezelfde omstandigheden zou moeten hooghouden. Begrijp je dat? Vertel Mij dus maar eens wat jullie begrepen hebben. (Slapen op kreupelhout en gal likken gaat over wat mensen zouden moeten doen in tijden van tegenspoed. In Gods huis bestaat de term ‘tegenspoed’ echter niet. Wanneer God mensen blootlegt of hen beproeft, maakt dat allemaal deel uit van Gods proces waarmee Hij hen vervolmaakt – dit is geen tegenspoed. Dit gezegde vertelt mensen dat ze de ontberingen die ze in deze tijd hebben geleden moeten onthouden en in de toekomst wat terrein moeten terugwinnen. Deze uitdrukking snijdt geen hout in het huis van God. Ik zal een voorbeeld geven dat een beetje ongepast is: na te zijn ontheven, gebruiken sommige leiders de uitdrukking ‘slapen op kreupelhout en gal likken’ om zichzelf te motiveren, en zeggen: “Ik zal leren van Goujian, koning van het koninkrijk Yue, en slapen op kreupelhout en gal likken. Er zal een tijd komen dat ik mijn oude positie weer inneem en weer een leider word. Jullie zullen het zien! Nu bekritiseren jullie mij en zeggen dat ik slecht ben in dit opzicht en slecht in dat opzicht. Op een dag zal ik terugwinnen wat ik heb verloren en jullie laten zien uit welk hout ik werkelijk gesneden ben. Er zal zeker een dag komen dat de vernedering die ik nu heb geleden, volledig zal worden weggewassen!”) Dit is een heel goed voorbeeld. Heeft het jullie verlicht? Hebben jullie ooit momenten dat jullie willen slapen op kreupelhout en gal likken? Denken jullie er ooit aan om verloren terrein terug te winnen? (Ja. Ik heb deze gedachten wanneer mensen mijn opvattingen afwijzen. Wanneer ik bijvoorbeeld bepaalde dingen met broeders en zusters bespreek en zij de opvattingen die ik naar voren breng in twijfel trekken, voel ik me in mijn hart opstandig en denk ik: ‘Op een dag moet ik goed werk leveren en het jullie laten zien.’ Vervolgens ga ik hard aan het werk om me in dat werkgebied te verdiepen. Dit is echter de verkeerde mentaliteit.) Dit is geen houding waarbij je de waarheid aanvaardt, de waarheid zoekt of de waarheid beoefent, maar een houding waarbij je weerspannig bent en anderen iets wilt bewijzen – het is een houding waarbij je geen nederlaag toegeeft. Zo’n houding wordt onder de mensheid als positief beschouwd. Nooit een nederlaag toegeven is op zich een positieve karaktertrek, het betekent dat iemand vasthoudendheid heeft. Waarom wordt er dan gezegd dat dit niet het beoefenen van de waarheid is? Dat komt omdat hun houding bij het doen van dingen, en de principes en motivaties achter wat ze doen, niet gebaseerd zijn op de waarheid. Ze zijn veeleer gebaseerd op het gezegde in de traditionele cultuur: ‘slapen op kreupelhout en gal likken’. Hoewel men kan zeggen dat deze persoon een sterke uitstraling heeft, en zijn denkwijze en houding waarbij hij wil winnen en geen nederlaag wil toegeven respect afdwingt bij mensen in de seculiere wereld, wat is een denkwijze en karakter als dit in het licht van de waarheid? Ze zijn onbeduidend en extreem afschuwelijk; ze worden door God verafschuwd. Wie heeft er nog meer iets te delen? (Wanneer ik een plicht vervul, denk ik, omdat ik niet bekend ben met dat werkgebied, dat mensen me niet serieus nemen. Dus spreek ik mezelf in mijn hart heimelijk moed in: ‘Ik moet dit werkgebied goed bestuderen en jullie laten zien dat ik wel degelijk capabel ben.’ Soms, wanneer mensen tekortkomingen in mijn plicht aanwijzen, span ik me in om te veranderen; ik doorsta ontberingen en betaal een prijs om het werk te leren, en hoeveel ontberingen ik ook lijd, ik slik het. Maar ik probeer er niet achter te komen hoe ik mijn plicht goed kan vervullen; veeleer wil ik dat er een dag komt dat ik anderen tegen me kan laten opkijken en het respect van anderen kan winnen. Ik heb ook een soort gesteldheid van slapen op kreupelhout en gal likken.) Uit wat jullie allemaal hebben gedeeld, heb ik een probleem opgemerkt. Jullie geloven al heel wat jaren in God, hebben jullie families en carrières opgegeven en heel wat ontberingen geleden, en toch hebben jullie zo weinig geoogst. Jullie zijn ook in staat ontberingen te doorstaan en je in te zetten voor jullie plichten, en zijn in staat een prijs te betalen, maar waarom maken jullie nooit vorderingen in de waarheid? Hoe komt het dat jullie maar zo weinig waarheden begrijpen en dat jullie begrip ervan zo oppervlakkig is? De reden is dat jullie geen nadruk leggen op de waarheid. Jullie willen altijd slapen op kreupelhout en gal likken, en jullie harten zijn tot de rand gevuld met de drang om jezelf te bewijzen. Slapen op kreupelhout en gal likken is een ‘groot zeer’ – denk je dat dit iets goeds is? Wat is het uiteindelijke resultaat van slapen op kreupelhout en gal likken? Wanneer iemand wil bewijzen dat hij capabel en competent is, dat hij niet onderdoet voor anderen en van niemand kan verliezen, zal hij slapen op kreupelhout en gal likken. Met andere woorden, hij zal ‘de grootste ontberingen doorstaan om de grootste der mensen te worden’. Op welke manieren manifesteert slapen op kreupelhout en gal likken zich dus? De eerste manier waarop het zich manifesteert, is in geen nederlaag toegeven. De tweede is in vernedering verdragen en een zware last dragen. Je gebruikt misschien geen woorden om met anderen over dingen te discussiëren, hen tegen te spreken of jezelf te verdedigen, maar je spant je in het geheim in. Wat voor inspanning? Het zou de prijs kunnen zijn die jullie betalen: tot diep in de nacht doorwerken, ’s ochtends vroeg opstaan, of Gods woorden lezen en over je werkgebied leren terwijl anderen plezier maken, extra inspanning leveren. Is dit ontberingen lijden? Dit wordt slapen op kreupelhout en gal likken genoemd. Wat is de derde manier waarop het zich manifesteert? Het komt tot uiting in het feit dat mensen een soort grote ambitie in zich hebben en niet klagen over hun problemen vanwege deze grote ambitie. Ze willen zich aan de doelen die ze hebben gesteld en willen bereiken houden, en willen deze vechtlust behouden. Wat is deze vechtlust? Als je bijvoorbeeld een leider wilt worden of een taak wilt volbrengen, moet je van binnen altijd deze gemoedstoestand in stand houden; je mag je vastberadenheid, je missie, je ambities en aspiraties nooit vergeten. Hoe zou je dit in één zin omschrijven? (Verlies je oorspronkelijke motivatie om iets te doen niet uit het oog.) Je oorspronkelijke motivatie om iets te doen niet uit het oog verliezen is juist, maar niet krachtig genoeg. (Koester een grote ambitie in je hart.) Dat is beter. Dat gevoel zit er een beetje in. Hoe kun je deze woorden nauwkeuriger en beknopter zeggen? (Vechtlust en ambities.) Hoe zou je dit in volledige bewoordingen zeggen? Vele gevechten en vele verliezen, maar moediger worden naarmate je langer vecht. Het is een vechtlust van ‘nooit opgeven’. Het is zoals sommige mensen zeggen: “Ben je ontmoedigd geraakt nadat je was ontheven? Ik ben vaak ontheven, maar ben nooit ontmoedigd geraakt. Telkens wanneer ik ergens niet in slaag, klim ik gewoon weer in het zadel. We moeten vechtlust tonen!” Vanuit hun perspectief is deze vechtlust iets positiefs. Ze vinden het niet slecht als mensen ambities, aspiraties en vechtlust hebben. Hoe behandelen ze de begeerten en wilde ambities die worden voortgebracht door de verdorven gezindheid van arrogantie? Ze behandelen die als iets positiefs. Ze denken dus dat het juist is dat ze kunnen lijden onder de ontbering van het slapen op kreupelhout en gal likken om het doel te bereiken waarvoor ze vechten en het doel waarvan ze denken dat het juist is, dat mensen er gunstig tegenover staan en dat het de waarheid zou moeten zijn. Dit zijn drie uitingen van slapen op kreupelhout en gal likken. Kunnen deze drie uitingen de betekenis verklaren die besloten ligt in slapen op kreupelhout en gal likken? (Ja, dat kunnen ze.) Dan zal ik in detail over deze drie uitingen communiceren.

A. Geen nederlaag toegeven

Laten we beginnen met het bespreken van de eerste uiting van slapen op kreupelhout en gal likken: geen nederlaag toegeven. Wat is geen nederlaag toegeven? Welke uitingen hebben mensen gewoonlijk die bewijzen dat ze de mentaliteit hebben van geen nederlaag toegeven? Wat voor soort gezindheid is geen nederlaag toegeven? (Arrogantie en onbuigzaamheid.) Het bevat de twee duidelijke gezindheden arrogantie en onbuigzaamheid. Wat nog meer? (Willen winnen.) Is dit een gezindheid? Dit is een uiting. We hebben het nu over gezindheden. (Afkerig zijn van de waarheid.) Afkerig zijn van de waarheid betekent zeker dat ze de waarheid niet aanvaarden. Als een leider of werker bijvoorbeeld zegt dat wat je doet in strijd is met de principes en het werk van Gods huis vertraagt, en hij je wil ontheffen, denk je: ‘Hmpf! Ik vind niet dat wat ik doe verkeerd is. Als je me wilt ontheffen, ga je je gang maar. Als je me het niet laat doen, dan doe ik het wel niet. Ik zal me onderwerpen!’ In deze onderwerping zit een houding van weigeren een nederlaag toe te geven. Dit is een gezindheid. Wat is er, behalve arrogantie, onbuigzaamheid en afkerig zijn van de waarheid, nog meer in deze gezindheid besloten? Is er een gezindheid van willen wedijveren met God? (Ja.) Wat voor gezindheid is dit dan? Dit is venijnigheid. Jullie herkennen zelfs een gezindheid die zo venijnig is niet. Waarom zeg Ik dat het venijnig is? (Omdat ze met God willen wedijveren.) Proberen te wedijveren met de waarheid wordt venijnig genoemd – het is te venijnig! Als ze niet zo venijnig waren, zouden ze niet proberen te wedijveren met de waarheid, en zouden ze niet proberen te wedijveren of te concurreren met God. Dit is een venijnige gezindheid. In het geen nederlaag willen toegeven zit arrogantie, onbuigzaamheid, afkerig zijn van de waarheid en venijnigheid. Dit zijn de duidelijke gezindheden waarmee het verbonden is. Hoe manifesteert geen nederlaag toegeven zich? Welke mentaliteiten omvat het? Hoe denken mensen die geen nederlaag toegeven? Wat is hun houding? Wat zeggen ze, wat denken ze en wat onthullen ze wanneer ze tegen dingen aanlopen zoals te worden ontheven? De meest voorkomende uiting is dat wanneer ze een plicht vervullen en de Boven ziet dat ze niet geschikt zijn om deze plicht te vervullen en hen hiervan ontheft, ze in hun hart piekeren: ‘Ik ben niet tegen je opgewassen. Ik ga niet met je in discussie. Ik heb talent. Echt goud zal vroeg of laat schitteren, en ik ben een getalenteerd individu, waar ik ook ga! Ongeacht welke regelingen de Boven voor mij treft, ik zal het verdragen en er voorlopig naar luisteren.’ Ze komen ook voor God en bidden: ‘God, ik vraag U mij ervoor te behoeden dat ik ga klagen. Ik vraag U mijn tong in bedwang te houden en ervoor te zorgen dat ik niet over U oordeel of U belaster, en dat ik mij kan onderwerpen.’ Maar dan blijven ze piekeren: ‘Ik kan me niet onderwerpen. Dit is het moeilijkste deel. Ik kan dit feit niet aanvaarden. Wat moet ik doen? Dit zijn de regelingen van de Boven; ik kan er niets aan doen. Ik ben zo getalenteerd, maar waarom kan ik mijn talenten nooit gebruiken in Gods huis? Het lijkt erop dat ik nog niet genoeg van Gods woorden heb gelezen. Ik moet voortaan meer van Gods woorden lezen!’ Ze geven niet toe en ze denken niet dat ze onderdoen voor anderen, alleen dat ze wat korter in God geloven en dat dit kan worden ingehaald. Dus spannen ze zich in om Gods woorden te lezen en naar preken te luisteren. Ze leren elke dag een nieuw gezang en lezen een hoofdstuk uit Gods woorden, en oefenen in het preken. Geleidelijk raken ze steeds meer vertrouwd met Gods woorden, kunnen ze veel geestelijke doctrine preken en kunnen ze het woord nemen om te communiceren in bijeenkomsten. Is hier sprake van enige drang om geen nederlaag toe te geven? (Ja.) Wat voor soort drang is het? (Een boosaardige drang.) Dit is zorgwekkend! Hoe komt het dat jullie het onmiddellijk typeren als een boosaardige drang zodra we het ontleden? Zijn dit geen goede dingen? Hun geestelijk leven is normaal; ze nemen niet deel aan wereldse dingen; ze roddelen niet; ze kunnen vele hoofdstukken van Gods woorden reciteren en vele gezangen uit het hoofd zingen. Het zijn ‘elites’! Waarom zeggen jullie dan dat dit een boosaardige drang is? (Hun bedoeling is te bewijzen dat ze capabel zijn en niet onderdoen voor anderen.) Dit wordt geen nederlaag toegeven genoemd. Begrijpen ze zichzelf werkelijk en erkennen ze hun problemen doordat ze hun nederlaag niet toegeven? (Nee.) Erkennen ze hun verdorvenheid en hun arrogante gezindheid? (Nee.) Wat bewijzen ze dan door geen nederlaag toe te geven? Ze willen bewijzen dat ze capabel en superieur zijn; ze willen bewijzen dat ze beter zijn dan anderen, en uiteindelijk bewijzen dat hun ontheffing een vergissing was. Hun drang is hierop gericht. Is dit geen nederlaag toegeven? (Ja.) Deze houding van geen nederlaag toegeven leidde tot het doorstaan van ontberingen, het betalen van een prijs, het verdragen van vernedering en het dragen van een zware last. Aan de oppervlakte lijkt het alsof ze veel inspanning leveren, ontberingen kunnen doorstaan en een prijs kunnen betalen, en uiteindelijk hun doelen bereiken. Hoe komt het dan dat God niet tevreden is? Waarom veroordeelt Hij hen? Omdat God het binnenste van het hart van mensen nauwkeurig onderzoekt en ieder mens evalueert volgens de waarheid. Hoe evalueert God het gedrag, de bedoelingen, uitingen en gezindheden van ieder mens? Al deze dingen worden geëvalueerd volgens de waarheid. Hoe evalueert en definieert God deze zaak dan? Hoeveel ontberingen je ook hebt geleden en hoe hoog de prijs ook was die je hebt betaald, als het erop aankomt, streef je niet naar de waarheid; je bedoeling is niet om je te onderwerpen aan de waarheid of die te aanvaarden; veeleer gebruik je je methode van het doorstaan van lijden en het betalen van een prijs om te bewijzen dat de manier waarop God en Gods huis je typeerden en behandelden verkeerd was. Wat impliceert dit? Je wilt bewijzen dat je iemand bent die nooit ongelijk heeft gehad en die geen verdorven gezindheid heeft. Je wilt bewijzen dat de manier waarop Gods huis je behandelde niet in overeenstemming was met de waarheid, en dat de waarheid en Gods woorden soms verkeerd zijn. Er was bijvoorbeeld sprake van een vergissing en een probleem toen het om jou ging, en jouw geval bewijst dat Gods woorden niet de waarheid zijn en dat je je niet hoeft te onderwerpen. Is dit niet het resultaat? (Ja.) Keurt God dit soort resultaat goed of veroordeelt Hij het? (Hij veroordeelt het.) God veroordeelt het.

Is deze houding van het geen nederlaag toegeven die mensen hebben in overeenstemming met de waarheid? (Nee.) Als we zeggen dat deze houding niet in overeenstemming is met de waarheid, en dat die mijlenver verwijderd is van de waarheid, zou die uitspraak dan juist zijn? Nee, want die houding houdt helemaal geen verband met de waarheid. Wordt deze houding van geen nederlaag toegeven in de wereld en onder de hele mensheid geprezen of veroordeeld? (Geprezen.) In welke omgevingen wordt die geprezen? (Op de werkplek en op scholen.) Als een leerling bijvoorbeeld een zes haalt voor een examen, zegt hij: “Ik geef geen nederlaag toe. De volgende keer haal ik een negen!” En als hij een negen haalt, wil hij de volgende keer een tien halen. Uiteindelijk bereikt hij dit, en zijn ouders vinden dit kind ambitieus en vinden dat het een mooie toekomst heeft. Een andere omgeving – en de meest voorkomende – is bij wedstrijden. Sommige teams verliezen een wedstrijd en krijgen dan een stempel van schande op het voorhoofd gedrukt, maar ze geven geen nederlaag toe. Vanwege deze mentaliteit en houding van geen nederlaag toegeven, werken ze heel hard en trainen ze harder, en in de volgende wedstrijd verslaan ze het andere team en laten ze hen er slecht uitzien. In deze samenleving en onder de mensheid is geen nederlaag toegeven een soort mentaliteit. Wat is een mentaliteit? (Het is een manier van denken die mensen psychologisch ondersteunt.) Dat is juist. Het is een drijvende kracht die mensen ondersteunt om altijd moedig voorwaarts te gaan, niet verslagen te worden, niet ontmoedigd te raken, zich niet terug te trekken, en hun aspiraties en doelen te bereiken. Dit wordt geen nederlaag toegeven genoemd. Het is een soort mentaliteit van geen nederlaag toegeven. Mensen denken dat als ze deze mentaliteit, deze ‘geest’, niet hebben, het leven geen betekenis heeft. Waar vertrouwen ze op in het leven? Hun leven leunt op een soort mentaliteit. Waar komt deze mentaliteit vandaan? Ze komt voort uit de noties en verbeeldingen van mensen, evenals uit hun verdorven gezindheden. Ze is onpraktisch en mensen kunnen haar niet verwezenlijken. Vanaf het moment dat God de mensheid schiep tot het heden, hoeveel jaren er ook zijn verstreken, zijn er heel veel positieve dingen, zoals de orde volgens welke levende wezens leven, de orde volgens welke de mensheid leeft, en de orde volgens welke de hemel en de aarde en alle dingen en het heelal functioneren, enzovoort. Afhankelijk van hun gedachten en opleidingsniveau zouden mensen in dit alles een orde moeten kunnen vinden om zich aan te houden, om als principe en drijvende kracht te gebruiken voor hoe ze handelen en zich gedragen, of als fundament hiervoor. De inspanning van de mensen heeft echter niet de juiste richting – waar is de kracht die ze inzetten op gericht? Ze zetten hun kracht in de verkeerde richting in, dat wil zeggen, ze verstoren de orde volgens welke dingen zich ontwikkelen, en ze verstoren de orde volgens welke alle dingen een cyclus doorlopen – ze willen deze natuurlijke orde die God heeft verordend altijd vernietigen, en menselijke methoden en middelen gebruiken om geluk te creëren. Ze weten niet hoe geluk wordt verkregen, welk mysterie erin zit of wat de bron is; ze zoeken niet naar deze bron. In plaats daarvan proberen ze een menselijke benadering te gebruiken om geluk te creëren, en willen ze ook altijd wonderen creëren. Ze proberen een menselijke benadering te gebruiken om de normale orde van al deze dingen te veranderen, en vervolgens het geluk en de doelen te bereiken die ze willen. Dit alles is abnormaal. Wat is het uiteindelijke resultaat als mensen op eigen kracht voor zulke dingen vechten, ongeacht hoe ze vechten? Deze wereld die God aan de mensheid gaf om te managen, is nu beschadigd. Wie is het grootste slachtoffer nu die beschadigd is? (De mens.) De mensheid is het grootste slachtoffer. Mensen hebben de wereld in deze mate misbruikt, toch blijven ze beweren dat ze nooit opgeven. Zijn ze niet een beetje gestoord? Wat is het uiteindelijke gevolg van het nooit opgeven? Een catastrofale ramp. Het is niet zomaar het verliezen van een wedstrijd of twee of dat ze een schandvlek op hun gezicht krijgen geschilderd. Ze hebben hun vooruitzichten vernietigd en hun vluchtroutes afgesneden – ze hebben zichzelf vernietigd! Dit is wat er voortkomt uit geen nederlaag toegeven.

Wat we nu ontleden is een typische uiting van Satans venijnige gezindheid en arrogante gezindheid, namelijk: nooit opgeven. Nooit opgeven is een mentaliteit. We bekritiseren het, leggen het bloot en veroordelen het, maar als jij het onder de mensheid veroordeelt, zullen mensen dit dan aanvaarden? (Nee.) Waarom niet? (Omdat mensen deze uitspraak allemaal prijzen.) Ze promoten deze mentaliteit. Als iemand geen greintje van de mentaliteit heeft van geen nederlaag toegeven en nooit opgeven, zullen anderen zeggen dat hij een zwakkeling is. Als wij deze dingen niet promoten, zijn we dan zwakkelingen? (Nee, dat zijn we niet.) Mensen zeggen: “Hoezo ben jij geen zwakkeling? Zonder enige standvastigheid kun je niet leven. Wat heeft het voor zin dat je leeft?” Is deze uitspraak waar? Laten we deze eerst ontleden: wat voor houding is geen nederlaag toegeven? Zouden mensen met normaal verstand deze houding moeten hebben? Als mensen normaal verstand hebben, zouden ze eigenlijk niet zo’n denkwijze moeten hanteren. Het is verkeerd om deze denkwijze te hanteren. Iemand moet de realiteit onder ogen zien om iemand te zijn die verstand bezit. Als zodanig getuigt geen nederlaag toegeven duidelijk van een gebrek aan verstand; het betekent dat er iets niet helemaal goed zit in hun hoofd, en deze houding is duidelijk verkeerd. Nauwkeurig gezegd geldt voor mensen die in God geloven dat ze deze denkwijze niet zouden moeten hebben, omdat er een arrogante gezindheid schuilt in het geen nederlaag toegeven. Is het gemakkelijk voor mensen om de waarheid te aanvaarden wanneer ze een arrogante gezindheid hebben? (Nee.) Dit is een probleem. Als jij een arrogante gezindheid gebruikt als fundament om de waarheid na te streven, wat streef je dan na? Wat je nastreeft is zeker niet de waarheid, want dit streven is inherent negatief, en wat je verkrijgt zal zeker niet de waarheid zijn; het zal vast en zeker een soort ‘mentaliteit’ zijn die mensen hebben verzonnen. Als mensen zo’n mentaliteit als de waarheid behandelen, dan zijn ze van het pad afgedwaald. Als we dus de mentaliteit van ons niet bij een nederlaag neerleggen zouden moeten corrigeren, wat zouden we dan zeggen? We zouden zeggen dat mensen reële problemen onder ogen moeten zien en dingen moeten doen volgens de waarheidsprincipes, dat ze geen houding zouden moeten hebben waarbij ze geen nederlaag toegeven. Als ze geen nederlaag toegeven, tegenover wie geven ze die dan niet toe? (Tegenover God.) Ze geven niet toe aan de waarheid. Specifieker gezegd: ze geven niet toe aan de ware feiten van de zaak, ze geven niet toe dat ze iets verkeerds hebben gedaan en onthuld zijn, en ze geven niet toe dat ze een arrogante gezindheid hebben. Deze dingen zijn waar. Hoe kun je deze mensen dus weerleggen? De beste manier om hen te weerleggen, is iets te gebruiken wat ze het meest in verlegenheid brengt. Wat vindt de mensheid in de huidige wereld het meest gênant? Wetenschap. Wat heeft de wetenschap de mensheid opgeleverd? (Rampen.) De wetenschap, dat wat de mensheid het meest prijst en waar ze het meest trots op is, heeft ongekende rampen over hen gebracht. Nu jullie deze aanwijzing hebben, hoe moeten jullie deze mensen dan weerleggen zodat jullie hen te schande kunnen maken? Wat zeggen jullie, moeten degenen die van Satans soort zijn te schande worden gemaakt? (Ja.) Als jij hen niet te schande maakt, zullen ze altijd neerkijken op de waarheid, degenen die in God geloven discrimineren, en denken dat degenen die in God geloven dat alleen doen omdat ze zwakkelingen zijn. Hoe moeten jullie hen weerleggen? (Door te zeggen: “Jij bent maar een gewoon mens. Wat heb jij waardoor je geen nederlaag hoeft toe te geven? Wat maakt dat het voor jou oké is om niet toe te geven? Al zijn sommige mensen wetenschappers, wat dan nog? Als is de wetenschappelijke technologie die ze ontwikkelen ook geavanceerd, wat dan nog? Kunnen wetenschappers nu alle rampen oplossen die de wetenschap over de mensheid heeft gebracht?”) Dit is de juiste manier om hen te weerleggen. Denk er eens over na, is dit een goede manier om hen te weerleggen? Jij zegt: “De mensheid heeft tot op de dag van vandaag geleefd, maar mensen weten niet eens wie hun eigen voorouders zijn. Hoe is het dan mogelijk dat ze nog steeds hun nederlaag niet kunnen toegeven? Je weet niet eens waar je vandaan komt, dus wat heb je om verwaand over te zijn? Je erkent niet eens de God die jou heeft geschapen, hoe is het dan mogelijk dat je je nederlaag niet kunt toegeven? God heeft mensen geschapen, en dit is zoiets glorieus, maar jij erkent of aanvaardt het niet; in plaats daarvan blijf je volhouden dat mensen uit beesten zijn geëvolueerd. Hoe laag ben je dan wel niet? God is zo machtig en nobel; Hij zegt dat Hij jouw Schepper is, maar jij erkent niet dat je Zijn schepsel bent. Hoe laaghartig ben je dan wel niet?” Wat zullen ze tegenwerpen? “Mensen zijn uit apen geëvolueerd, we behoren echter nog wel tot de hogere dieren.” “Ben je dan niet nog steeds een dier en een beest? Wij erkennen niet dat we dieren zijn. Wij zijn mensen, wij zijn door God geschapen mensen. God heeft mensen geschapen en Hij erkent dat jij een mens bent. Jij wilt echter geen mens zijn. Je staat erop het feit te ontkennen dat God mensen heeft geschapen. Je staat erop een beest te zijn. Wat voor zin heeft het dat je leeft? Ben je het waard om te leven?” Hebben deze woorden kracht? (Ja.) Dit is hoe we deze mensen weerleggen. Of ze het nu erkennen of niet, of het aanvaarden of niet, dit zijn feiten. Ik wil het over een ander punt hebben. Mensen geven nooit een nederlaag toe, ze denken dat ze zo capabel zijn, dat ze geavanceerde technologie en allerlei wijsheid hebben, maar hoe behandelen ze de natuur? Ze vechten er voortdurend mee en willen haar altijd onderwerpen. Ze begrijpen helemaal niet hoe ze de orde van de natuur moeten volgen. Wat heeft de manier waarop de mensheid de natuur heeft beheerd uiteindelijk met de natuur gedaan? Wordt dit alles niet beheerd door mensen die kennis hebben en de wetenschap begrijpen? Is het niet zo dat jij weigert een nederlaag toe te geven? Ben jij geen capabel persoon? Heb jij Gods soevereiniteit niet nodig? De mensheid en de natuur bestaan al duizenden jaren naast elkaar, maar ongelooflijk genoeg weet de mensheid nog steeds niet hoe ze de natuur moet beheren. De mensheid exploiteert de natuur te intensief, verbruikt haar te veel en vervuilt haar op ernstige wijze, tot het punt waarop natuurlijke hulpbronnen nu steeds schaarser en ontoereikender worden. Bovendien zijn noch het water dat mensen drinken, noch het voedsel dat ze eten, noch de lucht die ze inademen vrij van gif. Toen God de natuur voor het eerst schiep, waren alle levende wezens, voedsel, lucht en water schoon en vrij van gif, maar nadat Hij de natuur aan de mensheid had gegeven om te beheren, werden al deze dingen vergiftigd. Het zijn de mensen zelf die van deze dingen moeten ‘genieten’. Hoe is het dan mogelijk dat mensen geen nederlaag toegeven? God heeft zo’n prachtige wereld voor de mensheid geschapen en hen die laten beheren, maar hoe hebben ze die beheerd? Weten ze hoe ze die moeten beheren? De mensheid heeft haar zo erg misbruikt dat ze volledig verpest werd – noch oceanen, bergen, land, lucht, noch zelfs de ozonlaag in de lucht bleven gespaard; ze zijn allemaal vernield. Wie zal uiteindelijk de nadelige gevolgen van dit alles dragen? (Mensen.) Het is de mensheid zelf. Mensen zijn zo dom als maar kan, maar toch denken ze dat ze geweldig zijn en geven ze geen nederlaag toe! Waarom geven ze niet toe? Als de mensheid wordt toegestaan de dingen op deze manier te blijven beheren, zal de natuur dan worden hersteld naar hoe ze oorspronkelijk was? Dat zal nooit gebeuren. Als de mensheid vasthoudt aan deze mentaliteit van geen nederlaag toegeven, zullen de wereld en de natuur onder hun beheer alleen maar steeds slechter, ellendiger en vuiler worden. Wat zullen de uiteindelijke gevolgen zijn? De mensheid zal sterven in deze omgeving die ze heeft geruïneerd. Wie kan dit alles uiteindelijk veranderen? God kan dat. Als mensen hiertoe in staat zijn, dan kan een van hen naar voren stappen en proberen de huidige toestand van de wereld te veranderen, maar is er iemand die deze verantwoordelijkheid op zich durft te nemen? (Nee.) Waarom geven mensen dan geen nederlaag toe? Mensen kunnen niet eens het water beschermen dat ze drinken. De natuur is niet vernield door leeuwen of tijgers, laat staan door vogels, vissen of insecten; het waren veeleer de mensen zelf die haar vernielden en vernietigden. De mensen moeten uiteindelijk de gevolgen dragen. Is er een manier om de dingen nu te veranderen? Ze kunnen niet worden veranderd. Er kan met zekerheid worden gezegd dat als God niet zou komen om al deze dingen te doen, de omgeving waarin de hele mensheid leeft alleen maar slechter en slechter, en ellendiger en ellendiger zou worden; ze zou niet beter worden. Alleen God kan dit alles veranderen. Is het oké als de mensheid geen nederlaag toegeeft? Kun jij deze omgeving veranderen? Je hebt een goede omgeving gekregen, maar het enige wat je kunt doen is die vernielen; je beschermt die niet. Hoe ziet de voedselketen van de hele wereld eruit? Begrijpt de mensheid die? Nee, dat doet ze niet. Wolven zijn bijvoorbeeld venijnige dieren. Als de mensheid alle wolven zou doden, zou ze denken dat ze de natuur had overwonnen. Met zo’n vastberadenheid, zo’n moreel en deze mentaliteit om een uitdaging aan te gaan, begint de mensheid op grote schaal op wolven te jagen. Wanneer ze de meeste wolven in een graslandgebied doden, denkt de mensheid dat ze de natuur heeft overwonnen en de wolvensoort heeft overwonnen. Tegelijkertijd hangen ze wolvenhuiden in hun huizen, dragen ze gewaden gemaakt van wolvenhuid, dragen ze hoeden gemaakt van wolvenhuid en steken ze de huiden van wolvenwelpen op de punten van hun dolken. Ze maken foto’s en vertellen de hele wereld: “We hebben deze soort die een bedreiging vormde voor de mensheid overwonnen – wolven!” Is hun zelfvoldaanheid niet een beetje voorbarig? Met minder wolven lijkt het van buitenaf alsof het leven van mensen en bepaalde andere levende wezens niet meer wordt bedreigd, maar tot welke gevolgen zal dit leiden? De mensheid zal hier duur voor moeten betalen. Welke prijs moeten ze betalen? Wanneer grote aantallen wolven worden gedood, neemt het aantal wolven af. Onmiddellijk daarna beginnen allerlei soorten konijnen, muizen en alle andere dieren in de graslanden die door wolven worden gegeten zich op grote schaal te vermenigvuldigen. Wat is het gevolg wanneer er buitensporige aantallen van deze dieren zijn? (Het gras verdwijnt.) Er is steeds minder gras. Wanneer er minder gras is, zal er steeds minder vegetatie op de bodem zijn. Wanneer er een buitensporig aantal van deze dieren is, moeten ze grote hoeveelheden gras eten, en de snelheid waarmee het gras groeit is niet evenredig aan het aantal herbivoren. Wat gebeurt er als deze dingen niet in evenwicht zijn? (Woestijnvorming.) Ja, woestijnvorming. Wanneer er geen vegetatie op de bodem is, begint deze te verzanden en wordt het geleidelijk een zandgebied. De meeste planten schieten geen wortel en planten zich niet voort in zand, zandgronden groeien dus snel en breiden zich steeds meer uit. Uiteindelijk worden alle graslanden woestijn. Hierna zal de woestijn oprukken naar gebieden waar mensen wonen, en welk gevoel zullen de mensen als eerste krijgen? Misschien voelen mensen zich niet bang wanneer ze zien dat het gebied van de woestijn groter is geworden, maar wanneer de dag aanbreekt dat er een zandstorm toeslaat, wat voor ramp zal de mensheid dan overkomen? In het begin waait er stof rond. Dan, als het windseizoen aanbreekt, kunnen mensen hun ogen niet eens meer openhouden omdat het zand zo hard rondwaait. Hun lichamen zitten onder het zand en hun mond zit er vol mee. In extreme gevallen kunnen huizen, vee of mensen in de buurt van de woestijn door zand worden verzwolgen. Kunnen mensen het zand tegenhouden? (Nee.) Ze kunnen het niet tegenhouden, dus moeten ze verhuizen en zich steeds verder landinwaarts terugtrekken. Uiteindelijk worden de graslanden steeds kleiner, de woestijn steeds groter en zijn er steeds minder plekken waar de mensheid kan wonen. Is de omgeving waarin mensen leven dan beter of slechter geworden? (Slechter.) Hoe is dit resultaat waar ze mee moeten leven tot stand gekomen? Wat heeft het veroorzaakt? (Het doden van de wolven.) Het begon toen ze de wolven doodden. Het was zoiets kleins en onopvallends. Als mensen niet begrijpen hoe ze deze orde moeten volgen, en niet begrijpen hoe ze deze orde moeten beschermen, welke gevolgen zal dat dan uiteindelijk hebben? Mensen zullen door het zand worden weggevaagd. Is dit geen catastrofale ramp? Het doden van wolven is een vorm van gedrag, maar welke gezindheid ligt eraan ten grondslag? Wat is de essentie van deze gezindheid? Wat is hun motivatie om dit te doen? Welke denkwijzen hebben mensen die aanleiding geven tot dit soort gedrag? (Dat ze de natuur willen onderwerpen.) Dat klopt, ze willen haar onderwerpen. Mensen denken dat wolven de natuurlijke vijand van de mensheid zijn. Wolven vormen een bedreiging voor de mensheid en eten altijd mensen. Wolven zijn niets goeds. De mensheid maakt wolven op deze manier zwart en probeert ze vervolgens te onderwerpen en uit te roeien zodat er niet één meer over is. Dan kan de mensheid comfortabel en op haar gemak leven en wordt helemaal niet meer bedreigd. Op basis van deze motivatie beginnen mensen wolven te doden. Wat dicteert dit? Het wordt gedicteerd door een mentaliteit van geen nederlaag toegeven. De mensheid weet niet hoe ze de wolven op de juiste manier moet beheren of reguleren, en in plaats daarvan willen ze ze altijd doden en uitroeien. Ze willen deze orde omkeren en er een andere van maken. Wat is het resultaat? Mensen die door zand worden verzwolgen. Is dit niet wat eruit voortkomt? (Ja.) Dit is wat eruit voortkomt. Afgezet tegen het hele menselijk ras en de hele wereld die God heeft geschapen, vond dit kleine incident in een kleine uithoek van de planeet plaats, een uithoek die in Gods ogen misschien niet groter is dan een pinda. De mensen kunnen het echter niet eens helder zien. Ze blijven met de natuur en God wedijveren en geven geen nederlaag toe! Welk gevolg heeft het niet toegeven van een nederlaag? (Vernietiging.) Ze bewerkstelligen hun eigen vernietiging! Dit feit ligt er gewoon. Hoe moet de mensheid het dan herstellen wanneer dit gevolg zich heeft voltrokken? (Dat kunnen ze niet.) Ze kunnen het niet herstellen. Sommige maatschappelijke organisaties en mensen met een goed hart die activiteiten van algemeen belang uitvoeren, staan op en roepen mensen op om een evenwichtig ecosysteem in stand te houden. Hun motivatie en reden om het te doen zijn juist, en waar ze toe oproepen is ook juist. Reageert er iemand? (Nee.) De overheid onderneemt ook geen actie – niemand slaat acht op deze kwestie. Mensen kennen de oorzaak van de kwestie, maar nadat ze er als toeschouwers even naar hebben gekeken, is het daarmee afgedaan. Ze doden nog steeds wolven, net als voorheen. Iemand zegt: “Als jij ze zo blijft doden, word je op een dag onder het zand begraven”, maar zij antwoorden: “Dan word ik maar begraven. Ik ben toch niet de enige? Waar zou ik bang voor moeten zijn?” Wat voor gezindheid is dit? Een van afgestomptheid en een gebrek aan nadenken; ze hebben geen menselijkheid. Wie is er niet bang om te sterven? Hoe kunnen ze dan zoiets lichtzinnigs zeggen? Ze geloven niet dat zoiets zal gebeuren. Ze denken: ‘De aarde is enorm. Naast woestijnen zijn er bergen en bossen. Zouden die allemaal zo snel vernietigd kunnen worden? Er is nog tijd genoeg! We hebben maar een paar wolven gedood en een paar plekken zijn in een woestijn veranderd, en dat maakt je al zo bang? Als ze gedood moeten worden, dan moeten we ze doden.’ Is dit niet dom? Ze doodden wat wolven, en na slechts twintig of dertig jaar was een stuk groen grasland volledig veranderd. Als mensen wat graszaad op dit land zouden strooien of planten zouden planten die geschikt zijn om in de woestijn te groeien – als ze in staat waren deze omgeving te veranderen, dan zou de mensheid haar fouten goedmaken en zou het niet te laat zijn. Maar is het in werkelijkheid zo eenvoudig? De orde die God heeft ingesteld is de beste en de meest passende. Mensen moeten deze orde volgen om het land voor te laten bestaan en zodat deze dieren, planten en het menselijk ras erop kunnen blijven leven, waarbij alle wezens bijzonder goed met elkaar overweg kan en op een zowel wederzijds beperkende als symbiotische manier samenleeft. Als één deel ervan wordt vernietigd, zie je misschien binnen tien jaar nog geen gevolgen, maar na twintig jaar, wanneer je de gevolgen daadwerkelijk voelt, zal niemand het meer ongedaan kunnen maken. Wat impliceert dit? Dat als God geen ingrijpende veranderingen aanbrengt, de omgeving waarin de mensheid leeft vanaf dat moment alleen maar slechter en slechter zal worden; de omgeving zal zich niet in een goede richting ontwikkelen. Dit is wat het gevolg zal zijn. Wat is de oorzaak van dit gevolg? De oorzaak is de mentaliteit van geen nederlaag toegeven die de mensheid prijst, wat de eerste uiting is van slapen op kreupelhout en gal likken. Zoals mensen het zien, is slapen op kreupelhout en gal likken een ‘geweldig’ en ‘heilig’ gezegde, maar het eerste effect dat het idee dat het voortbrengt op de mensheid heeft, is dat het zulke grote nadelige gevolgen voor haar heeft. Mensen denken: ‘Is er geen orde in de natuurlijke wereld? Het lijkt me dat het niet zoveel voorstelt. Zeggen mensen niet dat het heilig is en niet vernietigd mag worden? Nou, ik ga het vernietigen, en dan zullen we wel eens zien wat er gebeurt!’ Het nadelige gevolg dat de mensheid vandaag de dag ‘geniet’, is het laatste wat ze wil zien. Dit is wat er gebeurt als men ‘wel ziet wat er gebeurt’; het ligt open en bloot voor de mensheid zodat zij het kan zien. Iedereen heeft de taferelen van de ‘eindtijd’ gezien. Hebben ze niet gekregen wat ze verdienden? Ze hebben dit over zichzelf afgeroepen.

De eerste uiting van slapen op kreupelhout en gal likken is geen nederlaag toegeven. Wat zijn de gevolgen die mensen moeten dragen? Een catastrofale ramp; ze dragen de nadelige gevolgen van hun daden – in de volksmond heet dat: eigen schuld, dikke bult! Nu weten jullie of deze uitspraak werkelijk juist is, of het de waarheid is, niet waar? Is deze uitspraak de waarheid? (Nee.) Het is niet de waarheid. Stel dat ongelovigen weer zeggen: “We moeten wat geestkracht en standvastigheid hebben in ons zelf-gedrag!” Jij denkt erover na en zegt: “Dat is zo waar. Als gelovigen hebben we het altijd over onderwerping. Is dat niet te weinig autonoom? Is dat niet te slap? We hebben geen standvastigheid.” Denk jij er zo over? Als jij de dingen aanvaardt die Ik vandaag heb gezegd, zou je nooit zo denken. Integendeel, je zou zeggen: “De mensheid is een verloren zaak. Geen wonder dat God haar verafschuwt. Met de mensheid valt niet meer te redeneren.” Jij zou dat soort ideeën niet aanvaarden. Zelfs als je geen passend weerwoord hebt, of als het niet gepast is om met deze mensen in discussie te gaan, weet je in je hart dat hun opvattingen absoluut niet de waarheid zijn. Hoe positief mensen dit soort ideeën ook zien, en hoezeer mensen in deze wereld ze ook bepleiten en aanprijzen, jij zult er niet door beïnvloed worden. Integendeel, je zult ze verwerpen en minachten. Ik ben klaar met de communicatie over de eerste uiting van slapen op kreupelhout en gal likken. Ik begon met communiceren over de waarheid, hoe ben Ik afgedwaald? Wat Ik denk is dit: als wat jij uit Mijn communicatie haalt beperkt blijft tot een definitie of concept, zul je nooit begrijpen wat de juiste en onjuiste kanten van dit idee zijn. Je zult alleen maar in de war zijn – soms zul je denken dat dit soort idee juist is; soms zul je denken dat dit soort idee onjuist is, maar je zult niet duidelijk begrijpen wat er onjuist aan is of wat er juist aan is. Bovendien zul je vaak volgens dit ‘principe’ handelen, en zul je altijd verward zijn. Als jij het niet helder kunt zien, zul je niet in staat zijn dit soort ideeën los te laten. Als jij ze niet kunt loslaten, kun je dan de waarheid absoluut beoefenen? Kun je Gods woorden absoluut als de waarheid aanbidden en volgen? Nee, niet absoluut. Je zult slechts relatief of incidenteel kunnen denken dat Gods woorden juist zijn of dat Gods woorden altijd juist zijn, en je hieraan vasthouden als een doctrine. Maar als jij nog steeds beïnvloed en verstoord wordt door deze zogenaamde kennis, en door deze woorden die waar lijken maar eigenlijk onwaar zijn, dan zullen Gods woorden voor jou altijd relatief juist zijn, in plaats van de absolute waarheid te zijn.

B. Vernedering ondergaan en een zware last dragen

De tweede manifestatie van op kreupelhout slapen en gal likken is vernedering ondergaan en een zware last dragen. Vernedering ondergaan en een zware last dragen is ook een denkwijze, een mentaliteit en een houding ten opzichte van dingen die door wereldse mensen wordt bepleit. In de maatschappij en de wereld is het een denkwijze die over het algemeen positief is, een denkwijze die de mensheid over het algemeen als optimistisch, vooruitstrevend en positief beschouwt. Wat willen we dan ontleden? Wat is er slecht aan vernedering ondergaan en een zware last dragen? Waarom is het niet de waarheid? Het heeft fundamenteel niets met de waarheid te maken. Wat bedoel ik als ik zeg dat het niets met de waarheid te maken heeft? Ik bedoel dat als je de waarheid wilt beoefenen, je dat volledig moet doen volgens de principes van Gods woorden en volgens de normen en details die God vereist. Je moet deze dingen niet vermengen met de opvattingen en zienswijzen over hoe dingen moeten worden gedaan, en de methoden en middelen van de zogenaamde ideologieën mentaliteiten en integriteit van de mens. Gods woorden zijn de waarheid en hebben niets met deze dingen te maken. Waarom is vernedering ondergaan en een zware last dragen dan slecht? Waarom zeg ik dat het niet de waarheid is? Is dit het niet waard om ontleed te worden? (Jawel.) Laten we beginnen met de letterlijke betekenis van de uitdrukking uit te leggen; dan zal het gemakkelijker te begrijpen zijn. Vernedering ondergaan en een zware last dragen betekent dat je alle schaamte, pijn en krenking kunt verdragen omwille van je verantwoordelijkheden, lasten of de missie die je onderneemt en aanvaardt. Dit is de eenvoudige betekenis van deze uitdrukking. In welke omgevingen en situaties gebruikt men deze uitdrukking dan gewoonlijk? Als men zegt dat een persoon vernedering ondergaat en een zware last draagt, bevindt die persoon zich dan op dat moment in een omstandigheid waarin zijn missie is volbracht en hij het doel heeft bereikt dat hij wilde bereiken? (Nee.) Wanneer men spreekt over vernedering ondergaan en een zware last dragen, verwijst men dus gewoonlijk naar een onbelangrijk persoon die zich in een situatie bevindt waarin hij absoluut geen status en geen aureool heeft, laat staan enige macht. Ondanks dat hij zich in een dergelijke situatie bevindt moet hij nog steeds zijn verantwoordelijkheden dragen, de missie dragen die hij moet voltooien, niet ontmoedigd raken, geen compromissen sluiten en niet opgeven. Is dit niet ook een soort mentaliteit? Waarop ligt bij deze mentaliteit de nadruk? Die ligt op ‘verdragen’ en ‘dragen’. ‘Verdragen’ betekent geduldig zijn en iets doorstaan. Terwijl ze iets verdragen, moeten ze tegelijkertijd een zware last en verantwoordelijkheid op zich nemen en dragen, aan ieders verwachtingen moet voldoen en de persoon die hun deze opdracht heeft toevertrouwd niet teleurstellen. Wat voor mentaliteit is dit? (Doorzettingsvermogen.) Dit betekeniselement zit erin, maar dit is het meest basale en oppervlakkige betekenisniveau. Wat is er nog meer? Laten we het op de volgende manier analyseren. Wat betekent ‘vernedering’ in ‘vernedering ondergaan’? (Krenking en schaamte.) Dat is als iedereen in de omgeving van deze persoon hem te schande maakt en hem het gevoel geeft een krenking te hebben ondergaan. Welke gedragingen in het bijzonder maken mensen te schande en geven hun het gevoel een krenking te hebben ondergaan? (Hen bespotten, hen lasteren en bijtende opmerkingen over hen maken.) Juist, hen bespotten en lasteren, ook de spot met hen drijven, met hen sollen en bijtende opmerkingen over hen maken. Wat betekent ‘zware last’ dan in ‘een zware last dragen’? (Verantwoordelijkheid en een opdracht.) Wat omvatten verantwoordelijkheid en een opdracht? Ze omvatten een soort missie en zware last – deze zware last kan er een zijn die andere mensen iemand hebben toevertrouwd, of het kan een doel zijn waar iemand voor vecht, of een missie die ze zelf bedenken. Wat voor soort missies denken mensen dat ze ondernemen? (Hun voorouders eren en zichzelf onderscheiden.) (De beste van allemaal zijn.) Dit zijn allemaal voorbeelden. Dit zijn in feite de eigen ambities van mensen. Om deze doelen te bereiken en te verwezenlijken, zijn ze in hun huidige omstandigheden in staat om krenkingen, spot, laster, bijtende opmerkingen en zelfs de hoon van de mensen om hen heen te verdragen. Wat drijft hen om dit alles te verdragen? Er is bijvoorbeeld iemand die de ambitie heeft om een hoge generaal te worden. Voordat hij macht verwerft, wordt hij op een dag door een groep schurken vernedert die zeggen: “Jij? Een generaal? Je hebt nog niet eens een paard – hoe kun je dan generaal zijn? Kruip eerst maar eens onder mijn benen door als je generaal wilt worden!” Alle omstanders barsten in lachen uit. Hij denkt bij zichzelf: ‘Er is niets mis mee om generaal te willen worden. Waarom honen en bespotten ze me? Maar ik kan nu niet roekeloos zijn en laten zien waartoe ik in staat ben. Zoals de dingen er vandaag de dag voorstaan, zal ik in elkaar worden geslagen als ik niet doe wat ze zeggen, en als het tegenzit, kan ik mijn leven erbij inschieten. Hoe kan ik dan generaal worden? Wanneer ik omwille van mijn aspiraties onder de benen van een schurk moet doorkruipen, betekent dat niets. Ik ben nog steeds mezelf, nietwaar?’ Op dat moment laat hij zich op zijn knieën vallen, zet beide handen op de grond en kruipt als een hond onder de benen van die schurk door. Terwijl hij kruipt, kan zijn hart het nauwelijks verdragen en zijn hart doet pijn, alsof het met een mes wordt gestoken – er is haat in zijn hart! Hij denkt: ‘Op een dag, wanneer ik echt generaal ben, hak ik je in een miljoen stukken!’ Dit is wat hij in zijn hart denkt, maar uiterlijk moet hij het verdragen – hij kan anderen niet laten zien wat hij denkt. Nadat hij onder de benen van de schurk is doorgekropen, is de groep schurken tevreden en spaart hem, en geeft hem nog even één trap om hem aan de kant te krijgen. Hij staat op, klopt het vuil van zich af en zegt zelfs: “Goeie trap. Vanaf nu noem ik jullie ‘baas’.” Wat hij vanbinnen denkt en wat hij vanbuiten laat zien, is compleet verschillend. Hoe is hij hiertoe in staat? Hij heeft maar één doel: ik moet blijven leven. Ik verdraag dit alles zodat er een dag aanbreekt dat ik generaal word en de top bereik. Het is de moeite waard om vandaag deze ontbering en vernedering te verdragen. Morgen moet ik nog harder werken en me inspannen om mijn doel te bereiken. Welke moeilijkheden ik ook tegenkom, en hoeveel leed en krenking ik ook moet verdragen, ik moet generaal worden! Wanneer ik generaal ben geworden, is het eerste wat ik moet doen deze schoft doden en de vernedering dat ik onder zijn benen ben doorgekropen goedmaken! Ongeacht of hij in de toekomst generaal wordt, is ‘verdragen’ op dat moment zijn hoogste principe. Zitten hier strategieën of geheime listen achter? (Ja.) Er zitten geheime listen achter. Hij verdraagt het omdat hij niet anders kan; wat is daarvan de bedoeling? Het is de bedoeling dat hij op een dag al deze krenking kan goedmaken. Zijn vermogen om te verdragen is gebaseerd op gezegden als ‘Zolang er leven is, is er hoop’ en ‘Het is nooit te laat voor een heer om zich te wreken’ – dit zijn allemaal listen. Het waren deze listen die hem ertoe dreven de vernedering te verdragen van het onder de benen van de schurk doorkruipen. Vanaf dit punt is het verlangen in zijn hart om generaal te worden nog groter en intenser; hij zal absoluut niet opgeven. Waarvoor verdroeg hij dus de krenking en vernedering? Was het om een gerechtvaardigde zaak te verdedigen of om ware waardigheid te behouden? Hij deed het omwille van zijn eigen wilde ambitie. Is dit dan positief of negatief? (Negatief.) Vanuit dit betekenisniveau bezien, werd dit ‘verdragen’ absoluut gedreven door persoonlijk belang, verlangen en wilde ambitie. Zit er waarheid in dit verdragen? (Nee.) Als er geen waarheid in zit, is er dan normale menselijkheid? (Nee.) Dit is niet rechtvaardig, noch is het oprecht, laat staan onberispelijk; veeleer is het boordevol verlangen, geheime listen en berekeningen – het is niet positief.

De denkwijze en mentaliteit van vernedering ondergaan en een zware last dragen, die onder dit boosaardige menselijke ras wordt bepleit, komt fundamenteel overeen met die van het verhaal dat ik zojuist vertelde. Daarin geldt dat als iemand grote dingen wil bereiken, hij noodzakelijk moet kunnen ondergaan wat de gemiddelde persoon niet kan. Waar verwijst dit ondergaan voornamelijk naar? (Schaamte ondergaan.) Nee. Zijn de dingen die mensen door dit ondergaan uitleven waar of onwaar? (Onwaar.) Dit is het belangrijke punt. De dingen die mensen uitleven, de woorden die ze spreken en het gedrag dat ze vertonen omwille van hun aspiraties en wilde ambities, zijn allemaal vals, ze zijn allemaal onvrijwillig; deze dingen worden allemaal gedreven door de voorwaarde die wordt gevormd door al deze verlangens, eigenbelang en de zogenaamde ambities en doelen van mensen. Deze dingen die mensen uitleven zijn allemaal tijdelijke maatregelen; geen greintje ervan is eerlijk of waar; geen greintje is onverhuld, open of openhartig; het zijn allemaal tijdelijke maatregelen. Zijn dit niet allemaal bedrieglijke complotten? Het zijn tijdelijke maatregelen wanneer mensen tijdelijk iets op deze manier ondergaan; tijdelijk aangenaam klinkende woorden zeggen, vleien en bedriegen; en hun ware identiteit, psyche, gedachten, gezichtspunten en zelfs haat tijdelijk verbergen, en de ander die niet laten zien. Ze hebben liever dat de ander die kant van hen ziet die zwak en onbekwaam is, krachteloos en timide. Ze verbergen hun ware gezicht volledig – waarom doen ze dit? Ze doen het opdat ze op een dag een groot doel kunnen realiseren, de top kunnen bereiken, anderen kunnen controleren en over anderen kunnen heersen. Wat zien we wanneer mensen de uitdrukking ‘vernedering ondergaan en een zware last dragen’ in de praktijk brengen en uitleven? Hebben mensen die dit doen een eerlijke houding? Hebben ze een waar begrip van zichzelf en tonen ze daar berouw over? (Nee.) Anderen zeggen bijvoorbeeld: “Iemand als jij wil generaal worden?” Ze overdenken dit en zeggen vervolgens: “Dat kan ik niet. Ik word geen generaal. Ik maakte maar een grapje.” Zijn de woorden die ze zeggen waar of onwaar? (Onwaar.) Wat denken ze in hun hart: ‘Alleen iemand als ik kan generaal worden!’ Dit is wat ze in hun hart denken, maar is het oké om dit hardop te zeggen? (Nee.) Waarom niet? Om te voorkomen dat ze in elkaar worden geslagen en om hun werkelijke capaciteiten te verbergen, zeggen ze: “Ik maakte maar een grapje. Ik heb niet het lef om echt generaal te willen worden. Jij lijkt meer op een hoge generaal – jij bent een toekomstige opperbevelhebber. Dat is nog hoger dan een generaal!” Zijn deze woorden waar? (Nee.) Waar zijn hun ware woorden? (In hun hart.) Juist, ze bewaren hun ware woorden in hun hart en spreken ze niet hardop uit. Waarom spreken ze die niet hardop uit? Ze zijn bang dat ze in elkaar worden geslagen als ze dat doen. Ze spreken ze dus niet uit en onthullen ze niet; ze laten ze aan niemand weten en houden hun werkelijke capaciteiten voor altijd verborgen. Wat betekent het om je werkelijke capaciteiten te verbergen? Het is wanneer iemand andere mensen zijn ware vaardigheden niet laat zien; hij verbergt deze vaardigheden en laat er niets van doorschemeren, om te voorkomen dat andere mensen op hun hoede raken en tegen zijn belangen in gaan handelen. Is dit niet ook de ware betekenis van op kreupelhout slapen en gal likken? (Jawel.) Op kreupelhout slapen en gal likken; vernedering ondergaan en een zware last dragen; je doelen, verlangens en haat nooit vergeten; en mensen nooit je ware gezicht en werkelijke capaciteiten laten zien. Sommige bekwame mensen zeggen niet veel in een groep; ze zijn stil en terughoudend, en zelfs als ze iets zeggen, onthullen ze maar de helft van wat ze denken. Andere mensen tasten altijd in het duister en kunnen niet bevatten of begrijpen wat ze eigenlijk willen zeggen, en denken: ‘Waarom praten ze op zo’n ondoorgrondelijke manier? Waarom is het zo moeilijk om iets vanuit het hart te zeggen? Wat is hier aan de hand?’ In werkelijkheid hebben ze gedachten in hun hart die ze niet uitdrukken, en hierin ligt een verdorven gezindheid. Er zijn anderen die niet op deze manier spreken, maar wanneer ze dingen doen, altijd de ware omvang van hun capaciteiten verbergen. Wat is het doel van het verbergen van de werkelijke omvang van hun capaciteiten? Ze zijn bang dat als bekwame mensen of ontzagwekkende figuren ze zien, ze jaloers zullen worden, het op hen gemunt zullen hebben en hen zullen schaden. Zijn de mensen die in groep altijd anderen complimenteren, altijd goed over anderen spreken en altijd zeggen dat iedereen beter is dan zijzelf, niet de meest sinistere soort mensen? (Ja.) Je weet nooit hoe ze vanbinnen werkelijk zijn. Van buitenaf zie je ze er niet over praten, dus denk je dat ze geen wilde ambities hebben, maar in werkelijkheid heb je het mis. Sommige mensen van dit type zijn mensen die vernedering ondergaan en een zware last dragen. Het is zoals in de films waar vaak dit soort scènes voorkomen: er zijn mensen die vaak goede dingen doen als ze buitenshuis zijn, de kleren die ze dragen zijn oud en versleten, en ze worden altijd gepest als ze in groep zijn; zo zijn ze in het bijzijn van anderen. Zodra ze echter thuiskomen, gaan ze een geheime kamer binnen. In de geheime kamer hangt een kaart aan de muur, en ze hebben al informanten ingezet om de boel op tachtig procent van de locaties op de kaart in de gaten te houden. Toch blijven de mensen die vaak met hen omgaan hen pesten en hebben geen idee dat ze deze wilde ambities hebben. Op een dag, wanneer alle locaties op de kaart onder hun controle zijn en hun doel volledig is gerealiseerd, zullen de mensen die hen pestten compleet verbijsterd zijn en zeggen: “Het blijkt dat deze persoon een duivel is – zijn ambities zijn veel te buitensporig! Hij heeft zich zoveel jaren voorgedaan als een ander. Niemand zag hem zoals hij werkelijk was.” Hij zegt dan: “Wat ik deed, was vernedering ondergaan en een zware last dragen. Als ik het niet op mijn manier had ondergaan en jullie zand in de ogen had gestrooid, als ik jullie alles had verteld, had ik dan zo’n grote onderneming kunnen verwezenlijken?” Welke kenmerken hebben degenen die boosaardig zijn en degenen met extreme ambities gemeen? Eén aspect is dat hun uithoudingsvermogen en doorzettingsvermogen die van gewone mensen overtreffen. Ook overtreffen hun geheime plannen die van gewone mensen, en als de gemiddelde persoon met hen omgaat, zal hij bespeeld worden. Wat betekent het om bespeeld te worden? Dat betekent dat niemand hen duidelijk kan zien. Het enige wat ze kunnen zien, zijn de dingen die ze aan de oppervlakte zeggen en doen. Denk maar niet dat je uit hun woorden en daden kunt opmaken wat ze diep vanbinnen denken. Word je zo niet door hen bespeeld? Uithoudingsvermogen en doorzettingsvermogen zijn op zichzelf positieve woorden, maar hun geheime plannen maakten hun uithoudingsvermogen en doorzettingsvermogen negatief. Ook hebben ze verlangens en wilde ambities die buitensporiger zijn dan die van gewone mensen. Gemiddelde mensen hebben verlangens en wilde ambities, maar wanneer ze het gevoel hebben iets niet te kunnen verkrijgen, geven ze op en zijn ze niet bereid dat lijden te doorstaan. Bovendien zijn ze altijd openhartig over met wie ze willen vechten; ze hebben geen geheime plannen. Boosaardige mensen van dit soort hebben echter extreme ambities en voeren altijd geheime plannen en bedrieglijke complotten uit. Nooit zullen ze hun ambities en verlangens opgeven; ze zullen vechten tot het bittere einde – tot de dood.

In schoolboeken wordt het verhaal verteld van hoe Goujian, de koning van het koninkrijk Yue, op kreupelhout sliep en gal likte. Ouders leren het hun kinderen ook. Sommige kinderen die het verhaal horen, denken: ‘Het is geweldig om een gemiddeld persoon te zijn. Waarom is het absoluut noodzakelijk dat mensen zulke buitensporige ambities hebben? Wie zou het zichzelf aandoen om op kreupelhout te slapen en gal te likken? Dat is geen lijden dat gewone mensen kunnen doorstaan.’ Alleen mensen met wilde ambities hebben de vastberadenheid om op die manier te lijden; er schuilt een geheim plan in. De mensheid bepleit echter dit soort mentaliteit. Er is bijvoorbeeld een uitdrukking die luidt: “Ongeacht hoeveel ontberingen en krenkingen ze ondergaan, ongeacht hoe erbarmelijk hun omstandigheden zijn, mensen mogen nooit hun ambities uit het oog verliezen.” Deze maatschappij pleit voor ideeën als op kreupelhout slapen en gal likken, en vernedering ondergaan en een zware last dragen, om mensen aan te sporen en te motiveren om voor hun geluk en doelen te vechten. Waarom bekritiseren we het dan als verkeerd? De hele mensheid is door Satan verdorven. Is er ook maar één lid van het menselijke ras wiens doelen gericht zijn op de waarheid en op de juiste richting? (Nee.) Daarom, hoe meer de mensheid op kreupelhout slaapt en gal likt, en hoe meer ze vernedering ondergaat en een zware last draagt, hoe wilder Satans machten zullen worden, hoe talrijker de gevechten en slachtingen onder de mensheid zullen worden, hoe boosaardiger de mensheid zal worden en hoe donkerder de maatschappij zal worden. Als je in tegendeel in staat bent de regelingen van de Hemel te gehoorzamen en je te voegen naar de natuurlijke orde van alles, als je in staat bent alles te nemen zoals het komt, deze orde te respecteren en te wachten op de regelingen van de Hemel, dan hoef je geen vernedering te ondergaan en een zware last te dragen. Je moet ontwaken en tot bezinning komen. Het is juist om Gods orkestraties en regelingen te kunnen gehoorzamen. Bovendien moeten mensen bij alles wat ze doen op zijn minst in staat zijn om het volgens hun geweten te doen en, een stap hoger, in staat zijn het te doen volgens de wetten die God voor de mensheid heeft vastgesteld. Is het dan nog steeds nodig dat mensen een masker opzetten en een zware last dragen? (Nee.) Nee, dat hoeven ze niet. Begrijpen jullie door deze communicatie precies wat voor soort gedrag het ondergaan van vernedering en het dragen van een zware last is? Is het doel van vernedering ondergaan en een zware last dragen positief of negatief? (Negatief.) Als men zou zeggen dat iemand vernedering ondergaat en een zware last draagt om leider te worden, of dat iemand vernedering ondergaat en een zware last draagt om de opdracht die God hem heeft gegeven te voltooien en beloond te worden, of dat iemand vernedering ondergaat en een zware last draagt om te streven naar vervolmaking – zijn deze woorden dan steekhoudend? (Nee, dat zijn ze niet.) Het ondergaan van vernedering en het dragen van een zware last is een volkomen satanische filosofie; hierin zit geen waarheid, en zodra je deze woorden hoort, is het duidelijk dat ze verdraaid zijn. Als men zegt dat iemand vernedering ondergaat en een zware last draagt om te wachten op Gods regelingen en zich te onderwerpen aan Gods soevereiniteit, is dit dan een correcte uitspraak? (Nee.) In welk opzicht is het niet correct? De twee komen niet met elkaar overeen – God heeft het niet nodig dat je vernedering ondergaat, noch heeft Hij het nodig dat je krenking ondergaat. Welk wezenlijk verschil is er tussen het ondergaan van vernedering en het dragen van een zware last zoals hier besproken, en mensen die in God geloven en zich aan Hem onderwerpen? (Vernedering ondergaan en een zware last dragen is een poging om Gods orkestraties en regelingen af te werpen.) Vernedering ondergaan en een zware last dragen betekent dat mensen hun eigen plannen, ambities, wensen en doelen nastreven. Zijn deze in overeenstemming met de normen die God van mensen vereist, en de doelen die God aan mensen geeft om na te streven? (Nee.) Nee, dat zijn ze niet. Wat is het dat mensen voor zichzelf nastreven door vernedering te ondergaan en een zware last te dragen? Wat ze nastreven is eigenbelang, en dat heeft geen enkel verband met het lot dat God voor de mens orkestreert en waarover Hij soeverein heerst.

Iedereen die vernedering verdraagt en een zware last draagt, heeft een bedoeling en een doel. Wanneer bijvoorbeeld iemand die net is afgestudeerd voor het eerst bij een bedrijf komt om stage te lopen, zeggen de oudere medewerkers: “Afgestudeerden die hier komen, moeten drie jaar lang koffie halen.” Innerlijk denkt hij: ‘Hoewel ik maar net afgestudeerd ben, zal ik niet voor jullie buigen! Dit denkt hij vanbinnen, maar hij durft het niet hardop te uiten. Uiterlijk moet hij een glimlach blijven veinzen; elke dag moet hij de regels volgen, meegaand zijn, buigen en kruipen, en het verdragen wanneer anderen kritiek op hem hebben. Met welk doel doorstaat hij dit allemaal? Het doel is dat er een dag komt waarop hij triomfantelijk kan snuiven en assistent van de manager of baas wordt, en over degenen die hem pestten heen kan lopen. Is dit niet wat hij denkt? Sommige mensen zeggen: “Zo hoort hij te denken en zo hoort hij te doen. Anders zal hij de rest van zijn leven door mensen worden gekleineerd. Wie wil er nu zo lijden? Bovendien, hoe kunnen mensen zich redden als ze geen ambities hebben? De mens worstelt zich omhoog; water stroomt omlaag – dit is de weg van het leven. Een soldaat die geen generaal wil worden, is geen goede soldaat.” Deze woorden worden hun motto, maar het is allemaal satanische logica. Ze moeten dit op deze manier verdragen om hun doel te bereiken – dag na dag, jaar na jaar, hoffelijk en respectvol zijn voor iedereen. Op een dag zegt hun baas tegen hem: “Je prestaties zijn de afgelopen drie jaar goed geweest. Vanaf volgende week word je verkoper.” Als ze dit horen, is hij in zijn hart ongelukkig: ik heb drie jaar gezwoegd en word nu alleen maar verkoper! Ik dacht dat ik verkoopleider zou worden! Maar hij moet dankjewel zeggen voor de promotie. Hij heeft zijn doel nog niet bereikt, dus moeten hij het blijven verdragen. Hij blijft vernedering verdragen en een zware last dragen, en volgt zijn baas nauwgezet, drinkt met hem en veinst een glimlach. En wanneer hij dit tien jaar lang heeft verdragen, heeft hij eindelijk zijn doel bereikt. Op een dag zegt zij baas tegen hem: “Je hebt je werk goed gedaan. Ik zal je promoveren tot assistent.” Als hij dit hoort, is hij vanbinnen bijzonder blij – hij heeft het eindelijk gehaald! Wat is dit voor resultaat? In zijn ogen staat hij nu boven iedereen. Deed hij dit allemaal gewillig? (Nee.) Voor wie deed hij dit allemaal? (Voor zichzelf.) Voor zichzelf. Er is niets aan dat positief is of navolging verdient, laat staan iets dat lof en bewondering waard is. Maar dit soort mentaliteit wordt in de huidige maatschappij bepleit – vernedering verdragen en een zware last dragen, met de staart tussen de benen rondlopen. Wat voor uitdrukking is dit dan die mensen bepleiten: ‘vernedering verdragen en een zware last dragen’? (Een slechte.) Waarom is die slecht? Mensen verdragen vernedering en dragen een zware last puur vanwege hun eigen bedoelingen en motivaties, en om hun eigen verlangens en wilde ambities te bevredigen. Het is niet omwille van correcte doelen. Daarom zeg ik dat niets ervan navolging verdient, en niets ervan het waard is om geprezen of aanbevolen te worden, en zeker niet om herinnerd te worden. Laten we nog eens kijken naar wat er in de oudheid in het paleis gebeurde. Er was een keizer die stierf. De keizerin zag dat haar zoon nog klein was en totaal niet in staat zou zijn om het hof te besturen als hij de troon zou bestijgen. Om er dus voor te zorgen dat haar zoon daadwerkelijk als keizer zou regeren, verdroeg ze vernedering en droeg ze een zware last, en trouwde ze met de jongere broer van de voormalige keizer, en samen ondersteunden ze de troonsaanspraak van haar zoon. Wat was haar doel met het verdragen van vernedering en het dragen van een zware last? Het doel was de positie van haar zoon als keizer veilig te stellen. Wanneer de positie van haar zoon als keizer veilig zou zijn gesteld, zou haar status die van keizerin-weduwe zijn. Dit wordt het verdragen van vernedering en het dragen van een zware last genoemd. Welke vernedering verdroeg ze? Ze bleef niet kuis; zodra de keizer stierf, trouwde ze meteen met zijn jongere broer, wat haar een slechte reputatie bezorgde. Mensen bekritiseerden haar en oordeelden over haar achter haar rug om, en zelfs geschiedenisboeken geven haar geen gunstige beoordeling. Maakte het haar iets uit? Ze had juist goed nagedacht over de gevolgen voordat ze met haar voormalige zwager trouwde. Waarom deed ze het dan toch? Het was om de positie van haar zoon als keizer te verzekeren en haar positie als keizerin-weduwe te beschermen. Dat is de enige reden waarom ze zo’n slechte naam zou verdragen en vrijwillig dit leed zou ondergaan. Dit wordt het verdragen van vernedering en het dragen van een zware last genoemd. Wat leverde haar het verdragen van al deze vernederingen op? Het leverde haar een nog groter voordeel op. Dit was haar doel bij het verdragen van vernedering en het dragen van een zware last. Zodra ze dit grote voordeel had verkregen, betekende die hele slechte naam niets meer. Ten koste van deze slechte naam verkreeg ze macht en status voor haar en haar zoon. Was het feit dat vernedering verdroeg en een zware last droeg dus positief of negatief? (Negatief.) Als men alleen naar haar gedrag kijkt, was ze in staat zichzelf op te offeren, en vanuit het perspectief van haar zoon zat er een onbaatzuchtige kant aan de krenkingen en het lijden dat ze doorstond, zouden mensen haar moeten prijzen en zeggen: “Wat een geweldige moeder!” Maar wanneer men naar haar verlangens en wilde ambities kijkt, en haar ware doel, zouden mensen haar moeten bekritiseren; haar daden verdienen het om veroordeeld te worden.

Moeten mensen die in God geloven vernedering verdragen en een zware last dragen? (Nee.) Als mensen Gods woorden aanvaarden en Zijn oordeel, tuchtiging, snoeien, beproevingen en loutering aanvaarden, en zelfs Zijn vloeken en veroordeling jegens mensen aanvaarden, moeten ze dan vernedering verdragen en een zware last dragen? (Nee.) Dit staat vast. Het houdt absoluut geen steek om de uitdrukking ‘vernedering verdragen en een zware last dragen’ te gebruiken in de context van gelovigen en wordt veroordeeld. Waarom is het verkeerd om deze uitdrukking in deze context te gebruiken? Hoe bewijst men dat dit gedrag in deze context niet juist is? Alleen maar met de mond en in doctrinaire termen erkennen dat deze uitdrukking verkeerd is, is niet aanvaardbaar; je moet weten op welke waarheden het betrekking heeft. Vroeger dacht je nog dat mensen, om door God vervolmaakt en gered te worden, moesten leren vernedering te verdragen en een zware last te dragen, op kreupelhout te slapen en gal te likken, de mentaliteit van Goujian, de koning van het koninkrijk Yue, over te nemen en nooit op te geven – je was gewoon een domkop en had niet het vermogen om de waarheid te begrijpen. Nu, na Mijn communicatie, denk je: ‘Deze uitdrukking is niet goed. Vroeger gebruikte ik deze uitdrukking altijd – hoe kon ik zo dom zijn?’ Je kunt zien dat je de waarheid niet begrijpt en dat je bevattingsvermogen slecht is. Je moet begrijpen wat er verkeerd is aan deze uitdrukking. Zodra je werkelijk in staat bent te begrijpen wat er verkeerd aan is, zul je een grondig begrip van de uitdrukking hebben. Als je slechts een deel van de uitdrukking helder ziet, waarbij je wel de negatieve kant ervan helder ziet, maar niet de kant die mensen als positief beschouwen, dan betekent het dat je de waarheid nog niet begrijpt. Zullen jullie, na te hebben geluisterd naar waarover Ik zojuist heb gecommuniceerd, in staat zijn deze dingen te ontleden en analyseren volgens deze methoden van Mij? Waarom is de praktijk van het verdragen van vernedering en het dragen van een zware last niet nodig in het huis van God? Waarom zeg Ik dat deze methode en mentaliteit worden veroordeeld door het huis van God en niet in overeenstemming zijn met de waarheid? (God, mijn begrip is dat in Gods huis het aanvaarden van het oordeel en de tuchtiging van Gods woorden, en zelfs het worden ontheven van je functie of het worden veroordeeld, iets anders is dan vernedering verdragen. Veeleer is het de manier waarop God werkt om mensen te redden, en het doel ervan is ons op het juiste pad van het nastreven van de waarheid te leiden. Dit heeft absoluut niets te maken met het verdragen van vernedering en het dragen van een zware last. Als mensen het correct kunnen begrijpen, zullen ze weten dat dit Gods liefde en verheffing is, en dat het aanvaarden van Gods oordeel en tuchtiging Gods grote zorg en bescherming is, en Gods redding voor mensen.) Is deze uitspraak correct? (Ja.) Als je oordeel en tuchtiging niet helder kunt zien, dan zullen tegenstand en klachten in je hart opkomen, en zul je de satanische filosofische uitdrukking ‘vernedering verdragen en een zware last dragen’ beoefenen, en bij jezelf denken: oh nee, ik moet vernedering verdragen en een zware last dragen, en de mentaliteit van Goujian, de koning van het koninkrijk Yue, overnemen. Dan zul je de woorden ‘vernedering verdragen en een zware last dragen’ in je tafelblad graveren om jezelf aan te sporen en te motiveren, en je zult het tot je motto maken. Loopt dat dan niet verkeerd af? Toegegeven, na de communicatie van vandaag zullen jullie dit zeker niet doen, maar zullen jullie andere uitdrukkingen tot jullie motto’s maken. Bijvoorbeeld deze uitdrukking die Ik nog niet heb ontleed: ‘Je licht verbergen en in het duister kracht verzamelen’? Is de aard hiervan niet hetzelfde? Deze dingen zijn deel van de traditionele Chinese culture. Zijn deze dingen Satans vergif? Het is allemaal Satans vergif; het zijn allemaal Satans filosofieën voor wereldlijke betrekkingen.

Vroeger, toen Ik in de kerken op het vasteland van China werkte – dat was toen Ik net met Mijn werk was begonnen – trof Gods huis regelingen voor sommige broeders en zusters om hun geletterdheid te verbeteren. Wat was de situatie in die tijd? Er waren mensen die op leeftijd waren en mensen die in meer afgelegen gebieden woonden. Hun opleidingsniveau was relatief laag en ze konden niet goed lezen. Gods woorden spreken bijvoorbeeld over ‘laag kaliber’, ‘Gods gezindheid’, ‘Gods bedoeling’ en andere vaste termen, maar ze begrepen die niet of wisten niet wat ze betekenden. Later vertelde Gods huis de broeders en zusters dat ze in hun vrije tijd aan hun geletterdheid konden werken, en dat ze op zijn minst moesten weten wat sommige vaste uitdrukkingen, terminologie en zelfstandige naamwoorden betekenden. Anders zouden ze, wanneer ze Gods woorden lazen, niet eens de betekenis van de woorden en uitdrukkingen zelf begrijpen, hoe zouden ze dan Gods woorden kunnen begrijpen? En als ze Gods woorden niet konden begrijpen, hoe konden ze dan de waarheid beoefenen? Hierna begonnen de broeders en zusters zich in te spannen om deze dingen te leren. Dit is iets goeds. Er waren echter mensen met een verwrongen begrip die misbruik maakten van de situatie. Tijdens bijeenkomsten spraken sommige leiders uitsluitend over het belang van het verbeteren van iemands geletterdheid, hoe de broeders en zusters geletterd moesten worden, de voordelen van geletterdheid en wat er zou gebeuren als ze niet geletterd waren. Ze spraken over een heleboel van dit soort doctrines. Deze dingen zijn niet de waarheid en het is niet nodig om het er uitgebreid over te hebben. Zodra iemand deze dingen zegt, kunnen mensen ze begrijpen; het is niet nodig om er in bijeenkomsten over te communiceren alsof ze de waarheid zijn. Sommige leiders gebruikten niet alleen veel tijd tijdens bijeenkomsten om over deze dingen te communiceren alsof ze de waarheid waren, ze bedachten ook een nieuwe truc en overhoorden broeders en zusters specifiek over woorden die zelden worden gebruikt. Als de broeders en zusters geen antwoord konden geven, leken de leiders daardoor dan niet hoogopgeleid? In die periode waren er enkele valse leiders die geen werkelijk werk verrichtten – ze communiceerden niet over levenservaringen, de waarheid of Gods woorden, maar communiceerden in plaats daarvan uitsluitend over geletterdheid. Hoe noem je dit? Dit heet niet je eigenlijke werk doen. Is dit geen probleem? (Ja.) Waarom praat Ik over deze kwestie? Wat hebben jullie eraan? Zijn jullie in staat om zoiets te doen? Is er iemand die van plan is om zo te handelen? Als jullie zo handelen, dan zijn jullie werkelijk verwarde mensen! Er zijn mensen die Mij over deze uitdrukkingen horen praten, en ze maken zich klaar om in actie te komen en zeggen: “Het blijkt dat communiceren over de waarheid gewoon zo gemakkelijk is. Het is genoeg om alleen maar over uitdrukkingen te communiceren. U kunt over uitdrukkingen communiceren en ik zal communiceren over tweeledige woordgrappen, straattaal, gezegden en spreekwoorden.” Is dit niet ‘niet je eigenlijke werk doen’? (Ja.) Wat voor soort mensen zijn dit? Hebben ze geestelijk begrip? (Nee.) Ze hebben geen geestelijk begrip en ze begrijpen de waarheid niet. Wat denken ze? ‘U zit daar maar te kletsen als U niets te doen hebt en scheept ons af met een paar uitdrukkingen. Als ik Uw methoden zou volgen, zou ik ook kunnen communiceren!’ Mensen die geen geestelijk begrip hebben, kijken alleen naar de oppervlakte van dingen en imiteren Mij blindelings. Deze leiders moeten worden ontheven omdat ze dit gedrag imiteren, en iedereen die doet wat zij deden, moet ook van zijn functie worden ontheven. Waarom praat Ik hierover? Ik vestig jullie aandacht erop voordat jullie dit gedrag vertonen, zodat jullie niet het verkeerde pad opgaan. Ik kan over deze dingen praten, maar als jij erover praat, kun je dat dan op een begrijpelijke manier doen? Dat kun je niet. Waarom praat Ik dan over deze gezegden en uitdrukkingen? Onder welke voorwaarde praat Ik erover? Wanneer mensen het concept en de definitie van de waarheid begrijpen, en als Ik dan op basis daarvan er dieper op inga en meer dingen ontleed waarvan mensen denken dat ze de waarheid zijn, kunnen mensen dit niet begrijpen; ze weten niet hoe ze erover na moeten denken en weten niet met welke andere dingen ze het moeten verbinden. Het is omdat jullie het niet begrijpen dat Ik jullie enkele verhalen over uitdrukkingen heb verteld. Dit was noodzakelijk. Sommige mensen denken dat ze op universitair niveau zitten als het om de waarheid gaat, en vragen zich af waarom ze nog altijd deze basisschoollessen opnieuw moeten volgen. Ze kunnen niet begrijpen dat dit geen les op basisschoolniveau is, dat het al universitair niveau is. Jullie zijn nog niet doorgestroomd naar de universiteit; jullie zijn de hele tijd op de basisschool gebleven. Jullie denken echter dat jullie naar de universiteit zijn doorgestroomd en jullie zijn tevreden met jezelf. Helaas is dit gevoel verkeerd; het is een onjuist gevoel – jullie zijn nog ver verwijderd van het punt dat jullie door kunnen stromen naar de universiteit. Daarom herinner Ik jullie er nogmaals aan: doe niet de dingen waarover Ik zojuist heb gesproken. Communiceer eerlijk over wat je begrijpt, en als je het niet begrijpt, klets dan geen onzin. Communiceren over de waarheid is geen geklets; niemand heeft tijd over om naar jouw geklets te luisteren. Imiteer Mij niet blindelings en praat niet over Goujian, koning van het koninkrijk Yue, of over moderne of oude geschiedenis omdat Ik sprak over op kreupelhout slapen en gal likken. Wat voor nut heeft het om over die dingen te praten? Zijn mensen bereid ernaar te luisteren? Zelfs als mensen bereid zijn te luisteren, zijn die dingen niet de waarheid.

Zojuist heb Ik erover gesproken dat mensen die in God geloven en Hem volgen geen vernedering hoeven te verdragen en geen zware last hoeven te dragen, laat staan dat ze het verdragen van vernedering en het dragen van een zware last moeten beoefenen. Waarom kan men zo’n ‘goede’ uitdrukking en ‘nobele’ mentaliteit niet beoefenen? Waar zit het probleem? Waarom kan men niet de mentaliteit bezitten van het verdragen van vernedering en het dragen van een zware last? In termen van de doctrine gesproken komt dat doordat vernedering verdragen en een zware last dragen niet de waarheid is; deze uitdrukking is niet door God gebruikt; het is geen vereiste van God aan de mensheid, noch is het een handelingsprincipe dat Hij gaf aan degenen die Hem volgen. Waarom zeg Ik dat deze uitdrukking niet de waarheid is en geen beoefeningsprincipe? Laten we eerst eens kijken naar het woord ‘vernedering’ in vernedering verdragen en een zware last dragen. Waar verwijst ‘vernedering’ naar? Naar krenking en te schande worden gemaakt. Dus wanneer mensen in God geloven en God soeverein is over hun lot, worden ze dan vernederd door zich aan God te onderwerpen? Verdragen ze krenking? (Nee.) Moeten mensen het verdragen en zeggen: “Om onderwerping aan God te bereiken, moet ik de woede in mijn hart onderdrukken, de boosheid in mijn hart onderdrukken, de klachten in mijn hart onderdrukken en het gevoel van onwil in mijn hart onderdrukken. Ik moet het verdragen en geen kik geven. Voor mij zijn al deze dingen vernedering, moet ik ze dus onderdrukken”? Beoefenen ze de waarheid door dit te doen? (Nee.) Wat beoefenen ze dan? Opstandigheid, valsheid en huichelarij. Om de beoefening van de waarheid te bereiken en om onderwerping aan de waarheid en onderwerping aan Gods soevereiniteit en regelingen te bereiken, is het eerste wat je moet doen niet het verdragen van enige vorm van pijn, en je hoeft geen enkele vorm van krenking te verdragen. Vormen de soevereiniteit en regelingen die God voor je heeft en de vereisten die Hij voor je heeft een vernedering? (Nee.) Hij vernedert je niet. God vernedert je niet door je te ontmaskeren, je te oordelen, je te tuchtigen, je te beproeven en je te louteren. Integendeel, wanneer Hij de onthullingen van je verdorven gezindheden blootlegt, brengt Hij je er tegelijkertijd toe jezelf te begrijpen, zorgt Hij ervoor dat je die afwerpt en ertegen in opstand komt, en vervolgens handelt volgens Gods vereisten. Welk effect zal dit bereiken? Je zult in staat zijn je aan God te onderwerpen, de waarheid te begrijpen, een persoon te worden die God behaagt en een persoon te worden die God goedkeurt. Zijn de dingen die je ondergaat tijdens het proces en de periode waarin je deze dingen bereikt, daarom krenkingen? Zijn er dingen waarmee God je vernedert? (Nee.) Wanneer God je ontmaskert, bijvoorbeeld wanneer Hij je arrogantie, boosaardigheid, bedrieglijkheid, onbuigzaamheid of venijnigheid blootlegt, zijn dit dan geen feiten? (Dat zijn het.) Het zijn allemaal feiten. Op welke manier God je ook met woorden ontmaskert, wat Hij ook tegen je zegt, het zijn allemaal feiten. Ongeacht of mensen in staat zijn dit te erkennen, en ongeacht hoeveel mensen in staat zijn ze te begrijpen en te aanvaarden, deze dingen zijn allemaal feiten. Ze zijn niet ongegrond, noch zijn het overdrijvingen, en ze zijn zeker niet bedoeld om je erin te luizen. Zijn deze dingen dus bedoeld om je te vernederen? (Nee.) Niet alleen zijn ze niet bedoeld om je te vernederen, ze zijn bedoeld als een aansporing en een waarschuwing om niet het pad van kwaadaardige mensen te bewandelen en Satan niet te volgen; ze zijn bedoeld om je het juiste pad in het leven te laten bewandelen. Het resultaat en effect dat deze dingen op je hebben, is positief. De aard van deze handelingen van God is volledig juist. Hij doet deze dingen om je te redden, en ze zijn volledig in overeenstemming met de waarheid. Dit is de ontbering die mensen zouden moeten lijden; de ontbering die ze moeten lijden om hun verdorven gezindheden af te werpen, aan Gods bedoelingen te voldoen en een waar schepsel te worden. De houding die mensen zouden moeten hebben, is deze ontbering proactief te aanvaarden, in plaats van die te verdragen als een krenking. Deze ontbering is geen vernedering, het is geen spot en het is geen sneer naar mensen, laat staan dat God mensen plaagt. Het komt volledig voort uit het feit dat mensen verdorven gezindheden hebben, tegen God in opstand komen en de waarheid niet liefhebben. Deze pijn ontstaat in mensen vanwege Gods woorden en Gods vereisten voor mensen. Is er dus enig deel van deze pijn dat God opzettelijk of extra toebrengt aan de mensen, en dat mensen niet zouden hoeven te lijden? Daar is geen sprake van. Integendeel, als mensen te weinig van deze pijn lijden, kunnen ze hun verdorven gezindheden niet afwerpen. Hoe ernstig de opstandige gezindheden van mensen ook zijn, en in welke mate mensen ook in staat zijn het toe te geven en te aanvaarden wanneer God hun verdorven gezindheden blootlegt, uiteindelijk is wat God mensen toebrengt geen vernedering, en wat mensen lijden geen krenking. Veeleer is het wat mensen zouden moeten lijden; het is pijn die een persoon die diep door Satan is verdorven zou moeten lijden; mensen zouden deze pijn moeten lijden. Waarom zeg Ik dat ze die zouden moeten lijden? Omdat mensen zo diepgaand opstandig zijn jegens God en Satans zijn geworden. Als mensen deze verdorven gezindheden willen afwerpen en Gods redding willen aanvaarden, moeten ze deze ontbering lijden. Dit is volkomen juist en gepast; het is een pad dat mensen moeten aflopen en het is een ontbering die ze moeten lijden. Het is niet God die hun deze ontbering oplegt. Het is net als wanneer je buikpijn krijgt wanneer je koud water hebt gedronken. Wiens schuld is dat? Van het koude water? (Nee.) Wie heeft je deze ontbering aangedaan? (Wijzelf.) Je hebt het jezelf aangedaan. Dit resultaat en dit proces waaronder mensen lijden, hebben ze aan zichzelf te wijten; hier is geen sprake van krenking of vernedering. Sommige mensen vatten het niet zo op; ze aanvaarden de waarheid niet. Wat denken ze? ‘Gods huis liet me een leider zijn; het droeg me voor de positie voor, en ik heb mijn werk als leider met plezier uitgevoerd. Ik had nooit gedacht dat Gods huis me zou ontheffen van mijn functie omdat ik mijn werk niet goed deed en fouten maakte. Wat is er van me geworden? Heb ik nog integriteit en waardigheid? Heb ik nog enige menselijke vrijheid? Heb ik nog autonomie?’ Ze denken dat mensen zich niet aan Gods orkestraties en regelingen zouden moeten onderwerpen zonder daarin enige keuze te hebben, en dat als mensen zich absoluut onderwerpen, ze dwazen zijn en mensen zonder waardigheid, en dat ze op een overdreven zwakke en benadeelde manier leven. Daarom denkt dit type persoon dat wanneer mensen oordeel, tuchtiging en snoeien aanvaarden, ze vernedering lijden, zoals het gezegde luidt: ‘Onder een laag dak moet men wel het hoofd buigen.’ Kijk, hier is ander voorbeeld van een satanische filosofie. Deze bekende uitspraak laat hen hun hoofd buigen. Wat denken ze? Onderwerpen ze zich gewillig, of verdragen ze vernedering en dragen ze een zware last? (Het laatste.) Ze denken dat ze vernedering verdragen en een zware last dragen. Ze onderwerpen zich niet gewillig. Hun onderwerping is niet gewillig en niet zuiver. Ze hebben veeleer geen andere keus dan zich te onderwerpen. Dus zien ze het feit dat ze geen keuze hebben als een vorm van vernedering. Aangezien dit soort mensen zo kan denken, behandelen ze het beoefenen van onderwerping aan Gods woorden dan als het beoefenen van de waarheid? Nee. Ze behandelen onderwerping niet als de waarheid. In plaats daarvan behandelen ze het verdragen van vernedering en het dragen van een zware last als de waarheid. Is de aard van deze dingen niet verschillend? (Ja.) Hoewel mensen die zich gewillig onderwerpen en degenen die vernedering verdragen en een zware last dragen zich beiden onderwerpen, en hoewel geen van hen problemen veroorzaakt of weerstand biedt, en ze aan de buitenkant beiden gehoorzaam, braaf en goed lijken, zijn deze dingen toch verschillend van aard. Mensen die zich oprecht onderwerpen, behandelen onderwerping als hun verantwoordelijkheid, plicht en verplichting; ze behandelen het als hun onontkoombare plicht en als de waarheid. Zelfs als degenen die zich niet oprecht onderwerpen uiterlijk geen weerstand bieden, denken ze in hun hart dat ze vernedering verdragen en een zware last dragen, en in hun ogen is vernedering verdragen en een zware last dragen de hoogste waarheid. Ze behandelen het verdragen van vernedering als het beoefenen van de waarheid, en als wat beschouwen ze onderwerping? Ze beschouwen het als het verdragen van vernedering, niet als het beoefenen van de waarheid. Is dit niet de omgekeerde wereld? Hoe noem je dit? (Ze draaien de zaken om.) Ze draaien de zaken om. Ze behandelen de waarheid als een filosofie voor wereldlijke betrekkingen; ze behandelen doctrine en de menselijke filosofieën voor wereldlijke betrekkingen als de waarheid. Is dit niet het omkeren van zwart en wit? (Ja.) Het is het omkeren van zwart en wit. Hoe moet dit probleem dan worden opgelost? Mensen moeten begrijpen dat deze ontbering die ze lijden geen vernedering is, en dat het ook niet zo is dat iemand hen probeert te vernederen. Wat veroorzaakt dan de ontbering die mensen lijden? (De verdorven gezindheden van mensen.) Dat klopt. Als je geen verdorven gezindheden had, en je de waarheid begreep, je aan God kon onderwerpen, je volledig aan Gods soevereiniteit en regelingen kon onderwerpen, en God kon vrezen en het kwaad mijden, dan zou je deze ontbering niet hoeven te lijden. Daarom bestaat deze vernedering niet. Je begrijpt het, niet waar?

Welke van de twee is positief, ontbering of vernedering? Is er een verschil tussen de twee? (Ja, dat is er.) Ontbering is positief. Als je oordeel, tuchtiging en snoeien gewillig aanvaardt en deze ontbering gewillig lijdt, dan zal je interpretatie van deze ontbering zijn: ‘Ik moet deze ontbering lijden. Wat God ook doet, zelfs als ik het niet begrijp en het moeilijk is voor mijn hart om te verdragen, en ik negatief en zwak ben – alles wat Hij doet is juist. Ik heb een verdorven gezindheid en zou niet met God moeten redetwisten. Hoe moeilijk het ook is voor mijn hart om het te verdragen, het is veroorzaakt door mijn eigen fouten. God heeft geen ongelijk; alles wat God doet is juist. Ik verdien het om ontbering te lijden. Aan wie ligt het dat ik een verdorven gezindheid heb? Aan wie ligt het dat ik God weersta? Aan wie ligt het dat ik kwaad doe? Die dingen zijn mij niet door God gegeven; ze komen voort uit mijn eigen aard. Ik zou deze ontbering moeten lijden.’ Is het dan iets positiefs voor mensen om deze ontbering te lijden? (Ja.) Als mensen het op een positieve manier begrijpen en het vanuit God begrijpen, dan is deze ontbering positief. Stel echter dat ze zeggen: “Ik kan me onderwerpen, maar ook als ik me onderwerp, moet ik nog wel duidelijk uitleggen wat mijn redenering is, en ik moet duidelijk delen wat ik vanbinnen denk en wat ik doe. Ik kan me niet zomaar op zo’n laffe en suffe manier onderwerpen. Anders stik ik erin.” Ze willen dingen altijd duidelijk en helder uitleggen, de ins en outs van dingen duidelijk uitleggen, over hun redenering praten, praten over wat ze denken, praten over hoe ze een prijs betalen en praten over hoe correct ze zijn. Ze zijn niet bereid een persoon te zijn die zich aan God onderwerpt – om ervan af te zien zichzelf te rechtvaardigen, zichzelf te verdedigen of over hun eigen redenering te praten. Ze zijn niet bereid zo te handelen. Hoe beschouwen ze onderwerping in dat geval? Ze beschouwen het als het verdragen van krenking. Wat denken ze vanbinnen? ‘Ik moet al deze krenking verdragen opdat God me goedkeurt en zegt dat ik me heb onderworpen.’ Bestaat deze vernedering werkelijk? Als die helemaal niet bestaat, waarom leggen ze dingen dan nog steeds duidelijk en helder uit om deze ‘vernedering’ af te werpen? Dit is geen ware onderwerping. Zelfs als de intentie waarmee je dingen doet juist is, wil God de dingen nog steeds op deze manier orkestreren. Je hoeft jezelf niet te verdedigen; je hoeft niet te redetwisten. Deed Job de dingen beter dan jij of niet? (Hij deed ze beter.) Als Job had geredetwist en zichzelf had verdedigd toen hij werd beproefd, zou God dan hebben geluisterd? Nee, Hij zou niet hebben geluisterd. Dit is een feit. Wist Job dat God niet naar de verdediging van mensen luistert? Job wist het niet, maar Job verdedigde zichzelf niet. Dit was de gestalte die hij had; hij onderwierp zich werkelijk. Wat voor slechts deed Job dat God hem zo zou moeten behandelen? Hij deed niets slechts. God zei dat Job Hem vreesde en het kwaad meed, en een volmaakte mens was. Sprekend in de context van ‘vernedering’, had God Job die krenkingen niet moeten laten lijden, en had Hij hem niet aan Satan moeten overleveren en Satan hem niet moeten laten verzoeken en hem van al zijn bezittingen beroven. Bekeken vanuit de logica van mensen die zich niet onderwerpen, leed Job ontbering en onderging hij grote krenking, en toen hij die beproevingen kreeg opgelegd, verdroeg hij vernedering en droeg hij een zware last om achteraf nog grotere zegeningen van God te verkrijgen. Was dit feitelijk waar? (Nee.) Was dit hoe Job dacht en het in praktijk bracht? (Nee.) Hoe bracht hij het in praktijk? Hoe benaderde hij deze beproevingen? Hij hoefde het niet te verdragen, noch dacht hij dat hij gekrenkt werd. Wat dacht hij? (God heeft gegeven en Hij heeft genomen.) Dat klopt. Mensen komen van God. God gaf je leven en gaf je adem. Je bent volledig van God, zijn dan niet alle dingen die je verkrijgt dingen die God je gaf? Wat heb je om over op te scheppen? Alles is door God gegeven, dus wat valt er voor jou te redeneren als God het wil wegnemen? Wanneer Hij je iets geeft, ben je blij, en wanneer Hij je iets niet geeft, ben je ongelukkig, klaag je over God, vraag je het van God en strijd je met God. Of God je iets geeft, is aan God; er valt voor mensen niets te redeneren. Is dit hoe Job handelde? (Ja.) Dit is hoe Job handelde. Was er een gevoel van onrechtvaardigheid in zijn hart? (Nee.) Nee, dat was er niet. Oppervlakkig gezien had Job voldoende reden om de onrechtvaardigheid aan de kaak te stellen, rationalisaties te bedenken, zichzelf te verdedigen, zich tegen God te verzetten en alles duidelijk en helder aan God uit te leggen. Hij was degene die er het meeste recht op had deze dingen te doen, maar deed hij het? Nee, hij deed het niet. Hij zei geen woord, hij deed slechts een paar dingen: hij scheurde zijn kledij in stukken, schoor zijn hoofd en viel aanbiddend ter aarde. Als wat voor soort mens zagen mensen hem door deze reeks handelingen? Als een mens die God vreesde en het kwaad meed, en als een volmaakt mens. Wat is de definitie van een volmaakt mens? Iemand die geen oordeel velt over wat God doet, die het in plaats daarvan prijst en zich eraan onderwerpt, en ongeacht hoe groot de ontbering is die hij lijdt, niet zegt: “Mij is onrecht aangedaan. Dit is een krenking.” Hoe groot de ontbering ook is die hij lijdt, hij laat nooit ook maar één zo’n woord horen, of spreekt ook maar één zo’n woord. Hoe heet dit? Ongelovigen noemen het ‘het zelf opgeven’. Waar zit hier de logica in? Is dit wat het is? (Nee.) ‘Het zelf opgeven’ is een geestesziekte en is onzin. Hoe groot de zaak ook was waar Job mee te maken kreeg, of hoe pijnlijk, hij redetwistte nooit met God en streed nooit met Hem; hij onderwierp zich gewoon. Wat was zijn aanvankelijke reden om zich te onderwerpen? Vrees voor God. Zijn vermogen om zich te onderwerpen kwam voort uit zijn begrip van God. Hij geloofde dat alles van God komt, en dat alles wat God doet juist is.

Sommige teamleiders en supervisors die van hun functie ontheven worden, huilen onophoudelijk, maken stennis en worden emotioneel. Ze vinden dat hen onrecht is aangedaan, klagen dat God niet rechtvaardig is en vinden dat de broeders en zusters hen onrecht hebben aangedaan door hen te ontmaskeren en te rapporteren, en zeggen: “Jullie hebben geen geweten. Ik was zo goed voor jullie, en zo betalen jullie me terug! God is niet rechtvaardig. Er is me zo’n groot onrecht aangedaan, en toch heeft God me niet beschermd; ze hebben me zomaar hardvochtig van mijn functie ontheven. Jullie kijken allemaal op me neer, en God kijkt ook op me neer!” Ze denken dat ze heel onrechtvaardig zijn behandeld en maken stennis. Zeg Mij, kan zo iemand tot onderwerping komen? Zoals Ik het zie, is dat niet gemakkelijk. Is het dan niet voorbij voor hen? Waarom maak je stennis? Als je het kunt aanvaarden, aanvaard het dan. Als je de waarheid niet kunt aanvaarden en je niet aan de waarheid kunt onderwerpen, ga dan weg uit Gods huis! Geloof niet in God – niemand dwingt je. Welk onrecht is je aangedaan? Waarom maak je stennis? Dit is Gods huis. Als je het in je hebt, ga dan stennis maken in de maatschappij, en ga Satans en duivelskoningen zoeken om tegen tekeer te gaan. Maak geen stennis in Gods huis. Wat is het probleem als je als teamleider wordt ontheven? Je kunt toch wel verder leven zonder teamleider te zijn? Zul je niet in God geloven als je geen teamleider bent? Job onderging zo’n grote ontbering, maar wat zei hij? Hij uitte geen enkele klacht en prees God zelfs, zeggende: “De naam van Jehova zij gezegend” (Job 1:21). Prees hij Jehova’s naam omdat hij een overvloed aan beloningen en voordelen ontving? Nee. Zo zag hij het nu eenmaal, en zo bracht hij het in praktijk. Heeft dit niet ook te maken met iemands karakter? (Ja.) Sommige mensen hebben een laag karakter, en wanneer hun een klein beetje onrecht wordt aangedaan, denken ze dat ze uiterst onrechtvaardig zijn behandeld, en dat iedereen onder de zon zich daar schuldig over zou moeten voelen en hen om vergeving zou moeten vragen. Deze mensen zijn zo lastig! Hoe zou je het woord ‘krenking’ uitleggen? Krenking lijden is een veelvoorkomend verschijnsel voor ongelovigen, maar in Gods huis wordt het anders gezegd: ontbering en krenking lijden om de waarheid te verkrijgen, is ontbering die mensen zouden moeten lijden. Of ze nu worden gesnoeid of van hun functie worden ontheven, mensen die de waarheid begrijpen, beschouwen het niet als krenking. Ze denken dat ze het verdienen om ontbering te lijden, en dat mensen zich er niet aan kunnen onderwerpen omdat ze verdorven gezindheden hebben, maar dat dat geen krenking is. Wie lijdt er werkelijk krenking? Het is God die krenking lijdt. God redt de mensheid, maar mensen begrijpen het niet. Kijk, nadat God de Israëlieten uit Egypte had geleid, aanbaden ze afgoden. Toen ze niets te eten hadden, klaagden ze over God, en moest God manna en ander voedsel op hen doen neerdalen. Na een paar goede dagen schonken ze geen aandacht meer aan God. Toen ze echter weer moeilijkheden tegenkwamen, zochten ze Hem weer op. Zouden jullie niet zeggen dat Hij enorm werd gekrenkt? Lijdt de geïncarneerde God geen grote krenking wanneer Hij door de tijdperken heen wordt verworpen? Mensen zijn niets en zijn tot niets in staat. Ze genieten zoveel genade die door God is gegeven, en genieten zoveel waarheden waarin door God is voorzien, maar ze vinden het bijzonder onrechtvaardig wanneer ze een beetje verdiende ontbering lijden. Welke onrechtvaardigheid lijden mensen? Er zijn mensen die gewoonlijk heel wat doorzettingsvermogen hebben, maar wanneer ze een beetje ontbering lijden – wanneer broeders en zusters hen snoeien, of iemand iets onaangenaams tegen hen zegt, of niemand hen steunt of vleit – voelen ze zich gegriefd, voelen ze dat ze een grote ontbering hebben geleden en onrechtvaardig zijn behandeld, en klagen ze: “Jullie kijken allemaal op me neer, en niemand schenkt aandacht aan me. Ik ben voorbestemd om slecht behandeld te worden!” Waarom maak je stennis? Wat voor nut heeft het om die dingen te zeggen? Zijn er woorden bij die overeenstemmen met de waarheid? (Nee.) Waar komt dit dan op neer – is dit vernedering? Je bent niet in staat de ontbering die je verdient te lijden helder te zien, en aanvaardt die niet. Je hebt naar zoveel preken geluisterd, maar begrijpt niet hoe mensen de waarheid zouden moeten beoefenen en hoe ze zich zouden moeten onderwerpen. Je weet niets van dit alles en denkt nog steeds dat je een of andere grote krenking hebt geleden. Ben je niet onredelijk? Bestaat deze krenking voor mensen die Gods redding aanvaarden? (Nee.) Zelfs als broeders en zusters je soms duidelijk onrechtvaardig behandelen, hoe zou je dat dan moeten ervaren? Er ligt bijvoorbeeld ergens vijftig dollar, en nadat jij erlangs bent gelopen, is het weg, en iedereen verdenkt jou ervan dat jij het hebt gepakt. Wat zou je doen? Je zou je vanbinnen gegriefd en gefrustreerd voelen: ‘Ik mag dan wel arm zijn, ik heb nog steeds mijn morele principes. Ik geef nog steeds om mijn waardigheid. Ik heb nooit iets gepakt dat van iemand anders was. Mijn handen zijn volkomen schoon. Jullie kijken altijd op me neer, en ik ben de eerste die jullie verdenken als zoiets gebeurt. God heeft de zaken niet voor mij opgehelderd. Het lijkt erop dat Hij me ook niet mag!’ Je maakt stennis. Telt dit als vernedering? (Nee.) Dus wat zou je in deze situatie moeten doen? Als je het hebt gepakt, geef het dan toe en beloof dat je nooit meer iets zult wegpakken. Als je het niet hebt gepakt, zeg dan: “Ik heb het niet gepakt. God neemt het binnenste van het hart van mensen waar. Wie dat geld heeft gepakt, weet het zelf, en God weet het ook. Ik zal er geen woord meer over zeggen.” Je hoeft niet te zeggen: “Jullie kijken op me neer. Jullie willen me allemaal pesten.” Wat voor nut heeft het om die dingen te zeggen? Is het goed om veel van dat soort dingen te zeggen? (Nee.) Waarom niet? Als je veel van dat soort dingen zegt, bewijst dat een feit: God is niet in je hart; je gelooft niet in God en je hebt geen waar geloof in God. Als je de waarheid spreekt, weet God het. Hij neemt het binnenste van het hart van mensen waar en onderzoekt nauwkeurig alles wat mensen zeggen en doen. Hoe andere mensen het willen zien, is aan hen. Je gelooft dat God al deze dingen weet, en het is niet nodig om veel te zeggen. Moet je je gegriefd voelen? Nee, dat hoeft niet. Wat voor belang heeft deze zaak? Je voelt dat je onrechtvaardigheid lijdt wanneer je wordt belasterd en geoordeeld omdat je in God gelooft, maar kun je er duidelijk over praten? Door je zo vastberaden tegen hen te verdedigen, houd je de eigenlijke kwestie op. Dit is zinloos, nietwaar? Wat voor nut heeft het om met hen te redetwisten? Dit is niet het beoefenen van de waarheid.

Mensen lijden veel ontbering tijdens het proces van het ervaren van Gods redding. Is de ontbering die mensen lijden krenking? (Nee.) Dat is het zeker niet. Waarom zeg Ik dat? (Omdat mensen verdorven gezindheden hebben, moeten ze deze ontbering lijden.) Mensen hebben verdorven gezindheden – dit is een deel ervan Bovendien kun je elk aspect van de waarheid dat je niet begrijpt, en elk deel in jezelf dat nog negatief is, ter sprake brengen en erover communiceren. Je hoeft het niet in je op te kroppen. Wat is het doel van communicatie? (Problemen oplossen.) De waarheid zoeken, de waarheid gaan begrijpen en de problemen oplossen die vanbinnen zitten. Je hoeft ze niet in je op te kroppen. Je hoeft geen krenking te lijden. Je hoeft het niet te verdragen en te zeggen: “Ik begrijp het niet, maar toch word ik gedwongen me te onderwerpen. Ik moet het begrijpen voordat ik me onderwerp.” Als je het niet begrijpt, kun je communiceren. De waarheid zoeken is het juiste pad. Dit is niet verkeerd. Wanneer er over sommige dingen wordt gecommuniceerd en ze duidelijk worden uitgelegd, zullen mensen weten wat ze moeten doen. Je moet een houding koesteren waarbij je de waarheid zoekt, en problemen oplossen door de waarheid te zoeken. Als je de waarheid niet begrijpt en alleen onderwerping beoefent, zul je uiteindelijk nog steeds niet in staat zijn je problemen op te lossen. Daarom wordt er, zelfs als er van je wordt vereist dat je je onderwerpt, niet van je vereist dat je je op een verwarde of principeloze manier onderwerpt. Er is echter een zeer fundamenteel principe dat bij onderwerping hoort, namelijk dat wanneer je het niet begrijpt, je je eerst moet onderwerpen, dat je een onderworpen hart en houding moet hebben. Dit is de rationaliteit die mensen zouden moeten hebben. Nadat je dit hebt bereikt, moet je langzaam gaan zoeken. Op deze manier kun je voorkomen dat je Gods gezindheid beledigt, en kun je beschermd worden en het einde van de weg halen. Zijn alle woorden die God gebruikt om mensen te ontmaskeren, te veroordelen en zelfs te oordelen en te vervloeken, bedoeld om mensen te vernederen? (Nee.) Hebben mensen extreem geduld nodig om dit alles te verdragen? (Nee.) Nee, dat hebben ze niet. Integendeel, mensen hebben extreem geloof nodig om dit alles te aanvaarden. Alleen door dit te aanvaarden, kun je werkelijk begrijpen wat Satans verdorven aard precies is, wat de verdorven essentie van mensen precies is, wat precies de bron is van de vijandigheid van mensen jegens God, en waarom mensen niet verenigbaar zijn met God. Je moet de waarheid in Gods woorden zoeken voordat je in staat bent deze problemen op te lossen. Als je de waarheid niet aanvaardt, en ongeacht hoe duidelijk Gods woorden de dingen stellen, je het niet aanvaardt, dan zul je die problemen nooit oplossen. Zelfs als je begrijpt dat “Gods woorden ons niet vernederen; ze ons alleen maar ontmaskeren en voor ons eigen bestwil zijn”, erken je dit alleen als doctrine; je zult nooit de ware betekenis gaan begrijpen van alles wat God zegt, of wat het effect is dat het bedoeld is te bereiken. Je zult ook nooit begrijpen wat de waarheid waarover God spreekt precies is. Kan deze manier van communiceren er niet in zekere mate voor zorgen dat mensen een proactieve en positieve houding krijgen ten opzichte van het aanvaarden dat ze gesnoeid worden, het aanvaarden dat ze van hun functie ontheven worden, en het aanvaarden van het werk, de regelingen en de soevereiniteit van God die niet overeenstemmen met de noties van mensen? (Ja.) Op zijn minst zullen mensen denken dat alles wat God doet juist is, dat ze het niet op een negatieve manier moeten begrijpen, en dat de houding die ze in de eerste zouden moeten aannemen, erin bestaat dat ze dit actief aanvaarden, zich eraan onderwerpen en er vervolgens aan mee werken. Niets alles van wat God met mensen doet, vereist van hen veel geduld. Dat wil zeggen, je hoeft dit alles niet te verdragen. Wat moet je doen? Wat je moet doen is aanvaarden, zoeken en je onderwerpen. De term ‘vernedering verdragen’ die ongelovigen gebruiken, is duidelijk beledigend jegens mensen. Niets wat God doet, vereist dat je vernedering verdraagt. Je kunt geduld, liefde, nederigheid, onderwerping, aanvaarding, eerlijkheid, openheid en zoeken beoefenen; deze dingen zijn relatief positief. Wat is dus de logica achter wat ongelovigen zeggen? Het is satanische filosofie en het zijn satanische leugens. Kortom, vernedering verdragen is geen principe dat degenen die in God geloven in acht zouden moeten nemen. Het is niet de waarheid; het is iets satanisch. God vraagt niet van mensen dat ze vernederingen moeten verdragen, want hier bestaat geen vernedering. Al Gods handelingen jegens mensen zijn handelingen van liefde, redding, zorg en bescherming. De dingen die God zegt en het werk dat Hij in mensen doet, zijn allemaal positief en zijn allemaal de waarheid. Ze lijken in niets op die van Satan, en er zijn geen methoden en middelen van Satan bij. Alleen door Gods woorden te aanvaarden, kunnen mensen worden gezuiverd en gered.

Op welke manieren uit de daad van ‘vernedering ondergaan’ waarover Satan spreekt zich in mensen? Het uit zich in mensen in de vorm van leed, misbruik, verwoesting en vertrapping. Kortom, het brengt rampspoed over je. Of je nu ontberingen hebt geleden of vernedering hebt ondergaan, het is kort gezegd zeker niet de waarheid wat mensen uiteindelijk overhouden aan de dingen waaraan Satan hen onderwerpt. Wat houden mensen er wel aan over? Pijn. Wat Satan in mensen bewerkstelligt, zijn talloze vormen van vernedering en spot, evenals mishandeling en verdorvenheid. Wat bereikt het dan bij mensen en wat laat het hen voelen? Het zorgt ervoor dat mensen grieven verdragen en compromissen sluiten om zichzelf te beschermen, en leidt er zelfs toe dat ze vanbinnen verwrongen raken. Mensen leren allerlei tactieken en methoden te gebruiken om hiermee om te gaan en dit te benaderen. Ze leren mensen te vleien, te veinzen en leugens te vertellen. Wanneer mensen al deze dingen openbaren en manifesteren, zijn hun harten dan gewillig, blij en vredig, of boos en vol pijn? (Boos en vol pijn.) Neemt de woede in de harten van mensen toe of af naarmate ze meer vernedering ondergaan in deze wereld? (Toe.) Bezien mensen de mensheid dan op een steeds vijandigere manier, of op een steeds liefdevollere manier? (Vijandiger.) Mensen bezien de mensheid op een steeds vijandigere manier en haten iedereen die ze zien. Wanneer mensen jong zijn en net hun plaats hebben gevonden in de maatschappij, vinden ze alles geweldig en vertrouwen ze mensen bijzonder gemakkelijk. Wanneer ze de dertig bereiken, vertrouwen ze anderen niet meer zo erg. Wanneer ze de veertig bereiken, hebben ze geen vertrouwen meer in de meeste mensen, en wanneer ze de vijftig bereiken, is hun hart vol haat en zijn ze geneigd zich tegen anderen te keren en hen schade te berokkenen. Wat ondergaan mensen voordat ze vervuld raken van haat? Louter vernedering en pijn. Wanneer jij niet de bekwaamheid en macht hebt die anderen wel hebben, wanneer anderen je ergens voor uitmaken, moet je snel bevestigend knikken, en wanneer ze je uitschelden, moet je luisteren. Je kunt niets doen, maar wat denk je vanbinnen? Je denkt: ‘Op een dag, als ik macht heb, zal ik je met mijn eigen handen vermoorden en drie generaties van je voorouders wegvagen!’ De haat in je hart wordt sterker en sterker. Dit is wat ‘vernedering ondergaan en een zware last dragen’ onder de verdorven mensheid teweegbrengt. Mensen denken dat ‘vernedering ondergaan en een zware last dragen’, wat door de maatschappij wordt geprezen en gepromoot, een positief ding is. Ze denken dat het een soort mentaliteit en manier van denken is die mensen in staat stelt hard te werken en ernaar te streven sterker te worden. Waarom bewerkstelligt het dan uiteindelijk woede en haat in mensen? (Omdat het niet de waarheid is.) Juist. Het heeft dit negatieve gevolg omdat het niet de waarheid is. Wat geeft aanleiding tot generaties van wrok en wraakmoorden in de samenleving en onder bendes? (Wanneer mensen vernedering ondergaan, groeit de haat in hun hart en moorden ze uit wraak.) Inderdaad, zo komt het tot wraakmoorden. Generatie na generatie moorden mensen elkaar op brute wijze uit totdat de mensheid door een ramp wordt vernietigd. Dit is het gevolg. De mensheid heeft geleefd volgens Satans filosofieën en logica en is in Satans macht geleidelijk geëvolueerd tot de huidige tijd. De relatie tussen mensen is steeds verwrongener, steeds afstandelijker, steeds meer verstoken van vertrouwen en steeds killer. Welk punt heeft het nu bereikt? Het heeft het punt bereikt waarop de harten van twee mensen die niets met elkaar te maken hebben, vervuld zijn van wederzijdse haat en wederzijdse vijandigheid. In het verleden hadden buren veelvuldig contact en gingen ze vaak met elkaar om, maar nu kan iemand al vijf of zes dagen dood zijn zonder dat zijn buurman het weet; niemand zou even gaan kijken hoe het met hem gaat. Hoe zijn de dingen op dit punt beland? Het is op dit punt beland vanwege deze wederzijdse haat. Jij wilt niet dat anderen vijandig tegenover jou staan, maar tegelijkertijd sta jij vijandig tegenover anderen – dit is een vicieuze cirkel. Het is een nadelig gevolg en een ramp die door Satans wetten over de mensheid is gebracht. De zienswijzen en indrukken die mensen in hun hart van anderen hebben, zijn steeds negatiever, ze worden dus steeds beter in ‘vernedering ondergaan en een zware last dragen’, en de woede en haat in hun hart groeien, totdat ze uiteindelijk zeggen: “Het zou beter zijn als ze allemaal dood waren en er niet één meer leefde!” Is niet ieders hart vervuld van dit soort haat? Ze wensen dat deze wereld zo snel mogelijk vernietigd wordt: mensen zijn allemaal door en door slecht. Ze verdienen het om vernietigd te worden! Jij zegt dat andere mensen door en door slecht zijn, maar hoe zit het met jezelf? Is het mogelijk dat jij werkelijk veranderd bent? Dat jij redding hebt verkregen? Wanneer jij anderen haat omdat ze door en door slecht zijn, zou jij beter moeten zijn dan zij. Als jij net zo slecht bent als de mensen van de wereld, dan heb je geen verstand. Wanneer iemand met verstand ziet dat de mensheid door en door slecht is, moet hij de waarheid nastreven en een menselijke gelijkenis uitleven om God tevreden te stellen – dit is wat gepast is. Op deze manier zal hij gespaard blijven wanneer God dit boosaardige menselijke ras vernietigt.

Haten jullie dit boosaardige mensengeslacht? (Ja.) De meeste mensen die in God geloven, hebben enige menselijkheid en verstand; hun hart is vriendelijker, ze verlangen naar het licht en ze verlangen ernaar dat God en de waarheid heersen. Ze houden niet van boosaardige dingen en niet van dingen die oneerlijk zijn. Ze zouden vervuld moeten zijn van hoop, liefde en verdraagzaamheid voor de mensheid, hoe kunnen ze dan de mensheid haten? Sommige mensen zeggen: “Terugdenkend aan mijn schooltijd herinner ik me dat de leraar me pestte, maar ik er niets van durfde te zeggen; ik moest het gewoon verdragen. Dus nam ik me voor om hard te studeren en in de toekomst naar de universiteit te gaan. Ik zal jullie allemaal laten zien wat ik in mijn mars heb, en dan zal ik degene zijn die jullie pest!” Sommige mensen zeggen: “Terugdenkend aan de tijd dat ik werkte, herinner ik met dat geduchte mensen in het bedrijf mij altijd pestten. Ik dacht: ‘wacht maar tot de dag dat ik jullie met mijn prestaties overtref. Dan zal ik jullie het leven zuur maken!’” Er zijn anderen die zeggen: “Terugdenkend aan de tijd dat ik zakendeed, herinner ik me dat de leveranciersmanager mij altijd oplichtte. Ik dacht: ‘Wanneer de dag komt dat ik een fortuin verdien, zal ik je terugpakken!’” Niemands leven is gemakkelijk, en iedereen heeft momenten waarop hij gepest wordt – ze hebben mensen die ze vanbinnen haten en met wie ze een rekening willen vereffenen. Dit is waar het met de wereld op is uitgedraaid; ze is vol haat en vol vijandigheid. De vijandigheid van mensen jegens elkaar is te extreem, ze kunnen niet harmonieus met elkaar overweg en staan niet op vriendschappelijke voet. Deze wereld zal spoedig vergaan; ze heeft het einde van de rit bereikt. Iedereen draagt hartverscheurende verhalen met zich mee van toen hij ergens door iemand werd gepest, of van toen hij in een bedrijf, organisatie of groep mensen door anderen werd gepest, geminacht, bedrogen of geschaad. Deze dingen gebeuren overal. Wat bewijst dit? Het bewijst dat de mensheid geen mensen zoals Noach meer in haar midden heeft. Is dat niet het geval? (Ja.) Ieders hart is vol boosaardigheid en vol vijandigheid jegens de waarheid, jegens positieve dingen en jegens gerechtigheid. Mensen zijn al niet meer te redden. Er is geen persoon, geen leer en geen theorie die de mensheid kan redden – dat is een feit. Sommige mensen hopen nog steeds: ‘Wanneer komt er een wereldoorlog? Na de oorlog zal iedereen die het verdient te sterven dood zijn, en kunnen de mensen die overblijven een nieuwe start maken. Er zal een nieuw tijdperk beginnen en er zal een nieuw land worden gesticht.’ Is dit mogelijk? Nee, dat is het niet. Sommige mensen vestigen hun hoop op allerlei verschillende religies, maar nu gaat de zon onder voor elke religie en blazen ze hun laatste adem uit. Elke religie is tot op het bot verrot en heeft een beruchte reputatie. Wat bedoel ik met deze woorden? Ze zijn bedoeld om mensen een feit te laten begrijpen: als God geen woorden en de waarheid zou gebruiken om de mensheid te redden, zouden de haat en de venijnige gezindheid diep in mensen alleen maar erger en erger worden, en steeds weliger tieren. Uiteindelijk zou de enige mogelijkheid voor de mensheid zijn dat ze eindigt in zelfvernietiging doordat mensen elkaar op brute wijze uitmoorden. Momenteel willen veel mensen dit boosaardige mensengeslacht ontlopen en alleen gaan wonen, diep in de bergen en bossen, of op een plek zonder spoor van menselijk leven. Wat is het resultaat hiervan? De mensheid zal zich niet langer vermenigvuldigen en er zal geen volgende generatie zijn. De mensheid zal na de huidige generatie uitsterven – er zullen geen nakomelingen zijn. Het verzet van de mensheid tegen God is te ernstig, wat al vroeg Zijn woede heeft opgewekt. Het is spoedig met hen gedaan. Waarom zijn er zoveel mensen die niet trouwen? Omdat ze bang zijn bedrogen te worden, niet geloven dat er nog goede mensen zijn en vervuld zijn van vijandigheid jegens het huwelijk. Wie moet hiervoor de schuld krijgen? Wijt het aan het feit dat mensen te diep verdorven zijn, wijt het aan Satan en duivels, en wijt het aan het feit dat mensen gewillig verdorvenheid aanvaarden. Jij haat anderen, maar ben jij werkelijk beter dan zij? Jij hebt de waarheid niet, en anderen haten heeft geen zin. Als mensen de waarheid niet hebben en de waarheid niet begrijpen, zullen ze uiteindelijk op een dood spoor belanden, ten onder gaan in een ramp en vernietigd worden. Dit is het einde dat ze tegemoet zullen gaan. Als God de mensheid niet redt, zal er niemand in de verdorven mensheid zijn die de waarheid kan begrijpen.

Wat is ‘vernedering’ precies? Moeten gelovigen vernedering ondergaan? Bestaat deze ‘vernedering’? (Nee, die bestaat niet.) Die bestaat niet. Is deze kwestie dan niet opgelost? De volgende keer dat je iemand hoort zeggen: “Het eerste wat je als gelovige moet leren, is verdragen. Wat er ook gebeurt, je moet het verdragen en vanbinnen onderdrukken.” Zou je iets tegen hem moeten zeggen als je hem deze woorden hoort zeggen? (Ja.) Wat zou je moeten zeggen? Je zegt: “Waarvoor verdraag je dit? Als je werkelijk vernedering ondergaat, dan ben je behoorlijk zielig, en het toont aan dat je de waarheid niet begrijpt. Als je de waarheid begreep, zou deze vernedering niet bestaan en zou je gewillig en blijmoedig alle omstandigheden aanvaarden die God voor je arrangeert. Dit is ontbering die mensen zouden moeten ondergaan, niet een of andere vernedering. Dit is God die jou verheft. Het feit dat we deze ontbering kunnen ondergaan, bewijst dat God ons nog altijd een kans geeft en ons in staat stelt gered te worden. Als we niet eens de gelegenheid zouden krijgen om ontbering te ondergaan of het niet waard waren, dan zouden we geen kans hebben om gered te worden. Dit is geen vernedering; daar moet je duidelijkheid over krijgen, en kijken of wat je zegt eigenlijk wel klopt. Deze vernedering bestaat niet – wij zijn verdorven mensen en verdienen het om deze ontbering te ondergaan. Wanneer je ziek bent, gaat het innemen van medicijnen en het ondergaan van een operatie gepaard met een beetje ontbering. Wordt het lijden dat je ondergaat om je ziekte te genezen beschouwd als vernedering? Dat is geen vernedering; het wordt gedaan om je te genezen. Ons geloof in God en onze ervaring van oordeel en tuchtiging zijn bedoeld om onze verdorven gezindheden af te werpen, en om een menselijke gelijkenis uit te leven, te leven volgens Gods vereisten, ons aan God te onderwerpen, Hem te aanbidden, en om beter en met meer waardigheid te leven. We verdienen het om deze ontbering te ondergaan vanwege onze verdorven gezindheden. Het doorstaan van deze ontberingen heeft als doel de waarheid en het leven te verwerven. We kunnen het niet interpreteren als vernedering. We zouden het moeten aanvaarden als onze verantwoordelijkheid, als onze verplichting die we moeten vervullen en als de weg die we zouden moeten nemen. Dit is Gods verheffing, en we moeten God prijzen omdat Hij ons verheft, en Hem prijzen voor de kans die Hij ons geeft. Op basis van alles wat we hebben gedaan en hoe we hebben gehandeld, zijn we het niet waard om deze ontbering te ondergaan, en zouden we vernietigd moeten worden zoals de mensen van de wereld. Als we de ontbering die we zouden moeten ondergaan en al deze genade die God ons heeft geschonken als vernedering behandelen, dan hebben we een ernstig gebrek aan geweten en kwetsen we Gods hart! We zijn Gods redding niet waard.” Is dit niet het geval? (Ja.) Dit stukje doctrine is heel eenvoudig. Zou men het niet moeten kunnen begrijpen zonder dat het gezegd wordt? Door op deze manier verlicht te worden en deze dingen te begrijpen, zal het hart van mensen meer rust vinden, en zullen ze niet onredelijk handelen wanneer hun dingen overkomen. Sommige mensen weten duidelijk in hun hart dat dit de waarheid is en dat ze die moeten aanvaarden, maar wanneer ze spreken, zeggen ze nog steeds dat het echt onrechtvaardig is, en blijven ze maar doorpraten totdat er woorden van oordeel tegen God uitkomen. Doe zulke dingen niet. Zoek telkens wanneer je iets overkomt de waarheid. Dit is het eerste cruciale punt; zie het nooit over het hoofd. Als je erkent dat God de waarheid, de weg en het leven is, dan zou je geen enkele omstandigheid die God arrangeert als het werk van mensen moeten behandelen. Je zou elke omstandigheid die God arrangeert juist moeten behandelen als een kans om je gezindheid te transformeren en een kans om de waarheid te aanvaarden.

Ik ben klaar met de communicatie over de betekenis van ‘vernedering’. Vervolgens zal ik communiceren over het volgende deel, namelijk wat het betekent om ‘een zware last te dragen’. Zojuist hebben we besproken hoe de zware last die mensen dragen een begeerte en een wilde ambitie diep in hun hart is, een doel dat ze hopen te bereiken. Als het gaat om gelovigen in God die door God worden gered en Gods leiderschap aanvaarden, moeten zij dan vernedering ondergaan en een zware last dragen? Zojuist zei ik dat de uitdrukking ‘vernedering ondergaan’ in Gods huis geen steek houdt. Je hoeft geen vernedering te ondergaan; je hoeft niet het gevoel te hebben dat je zoveel ontbering verdraagt; je hart hoeft zich niet onrechtvaardig behandeld te voelen; en je hoeft al deze vernedering niet te ondergaan om God tevreden te stellen, alsof je zo nobel bent. Je hoeft deze dingen niet te doen. Wat betekent het dan om een zware last te dragen? Als men zou zeggen dat God mensen al deze ontbering laat ondergaan zodat ze grotere verantwoordelijkheden en missies op zich kunnen nemen, en grotere zegeningen en een betere bestemming kunnen ontvangen, zou die uitspraak dan juist en redelijk zijn? (Nee, die is niet juist.) Die is niet juist. Hoe moeten we het dan omschrijven? God laat mensen gered worden, God vrezen en het kwaad mijden, en zorgt ervoor dat ze beter leven. Doet God dit precies omwille van de mensen of omwille van Zichzelf? (Omwille van de mensen.) Natuurlijk is het omwille van de mensen. Mensen zijn de grootste begunstigden. Daarom zeg ik dat dit niets te maken heeft met wat God eraan heeft, laat staan met de omvang van de zegeningen die mensen kunnen ontvangen door deze ontbering te ondergaan. Je hoeft niet te verdragen, en je hoeft niet dit soort ‘grote ambities’ te hebben, noch hoef je op deze manier dingen op te geven. In werkelijkheid heb je niets opgegeven, noch heb je iets weggegooid. Integendeel, mensen hebben uiteindelijk het meeste verkregen. Ten eerste hebben mensen alle verschillende criteria begrepen voor hoe ze zich moeten gedragen. Bovendien zijn mensen in staat om te voldoen aan deze gehele orde en al deze wetten die God heeft ingesteld, en op een ordelijke manier te leven. Hoe verhoudt deze manier van leven zich tot de manier waarop mensen nu leven? (Die is beter.) Die is beter dan hoe mensen nu leven. Welke van deze twee manieren van leven is dan meer gezegend, lijkt meer op die van een waar schepsel, en is zelfs nog meer het leven dat de mensheid zou moeten hebben? (De eerste.) Natuurlijk is het de eerste. Na deze ontbering te hebben ondergaan, begrijp je Gods bedoelingen en begrijp je tegelijkertijd vele waarheden. En met een begrip van de waarheid als fundament, leer je hoe je je moet gedragen en is er waarheid die als leven in je menselijkheid fungeert. Geeft dit je waarde? Mensen hebben van oorsprong helemaal geen waarheid. Het zijn slechts waardeloze ellendelingen die lager zijn dan mieren en het niet verdienen om te leven. Maar nu heb je de waarheid begrepen en spreek en handel je volgens de waarheid. Wat God je ook laat doen, je bent in staat te luisteren en het tot op de letter uit te voeren, en welke regelingen God ook voor je treft, je bent in staat je eraan te onderwerpen. Zul je God dan nog steeds oordelen? Zul je proactief tegen Hem in opstand komen? Als iemand je aanzet om tegen God in opstand te komen, zul je dat dan doen? (Nee.) Als iemand leugens over God verzint om je te misleiden, zul je die dan geloven? (Nee.) Nee, dat zul je niet. Je zult dus niet tegen God in opstand komen, of het nu in subjectieve of objectieve zin is. Zulke mensen leven volledig onder de heerschappij van God. Moeten zulke mensen dan nog steeds de pijn van de mensen van nu doorstaan? Is er nog steeds haat en pijn in hun hart? Zijn er verdrietige en pijnlijke dingen in hun hart? (Nee.) Deze pijn is er niet. Bij alles wat ze doen, zijn zulke mensen principieel en handelen ze niet willekeurig. Ook wanneer er dingen gebeuren, heeft God soeverein gezag, en Satan kan je niet schaden; je leeft als een waar mens. Zou God zulke mensen vernietigen? Zouden zulke mensen zichzelf vernietigen? (Nee.) Nee, dat zouden ze niet. Ze zijn een totaal ander type mensen vergeleken met de verdorven mensen van vandaag. Het hart van de mensen van vandaag is vol haat en pijn. Ze zijn in staat om op elk moment en elke plaats zelfmoord te plegen, te vechten en mensen te vermoorden, en slechte dingen te doen, waardoor ze een ramp over de mensenwereld brengen. Daarentegen kunnen de mensen die door God zijn gered en die de waarheid als leven hebben verkregen, vreedzaam samenleven zonder ruzie of haat. Ze zijn in staat zich aan Gods regelingen te onderwerpen, en zich met verenigde harten en inspanning te onderwerpen aan elk woord dat God zegt. Deze mensen leven allemaal in het woord van God en werken hard in dezelfde richting. Omwille van het uitvoeren van Gods wil – waarbij jij de waarheid begrijpt, hij de waarheid begrijpt, zij de waarheid begrijpt en zij de waarheid begrijpen – kunnen ze dan nog steeds verschillende zienswijzen hebben wanneer ze samen zijn? (Nee.) Op deze manier kunnen ze het punt bereiken waarop iedereen in Gods tegenwoordigheid leeft, in Zijn woord leeft, volgens de waarheid leeft, en waarop de harten van mensen in overeenstemming zijn. Kunnen er op deze manier nog steeds bloedbaden en gevechten tussen mensen plaatsvinden? (Nee.) Nee. Moeten mensen nog steeds pijn verdragen? Er is geen pijn. Zulke mensen leven een gezegend leven zonder gevechten of bloedbaden. Hoe moeten mensen dan alle dingen beheren die God hun heeft toevertrouwd? (Ze moeten vreedzaam samenleven.) Een deel ervan is dat ze vreedzaam moeten samenleven. Het andere deel is dat ze alles moeten beheren in overeenstemming met de orde en wetten die God heeft ingesteld. Dit betekent dat deze gehele orde en al deze wetten en levende dingen aan de mensheid toebehoren, door de mensheid worden gebruikt en voordelen voor de mensheid creëren. Hoe geweldig is zo’n mensheid! In die tijd wordt de leefomgeving van de mensheid aan de mens toevertrouwd om te beheren. God stelt orde en wetten in voor deze wereld omwille van de mensen, en daarna mengt God Zich er niet meer in. Wat zou je doen als je op een dag een wolf een konijn ziet opeten? Je moet de wolf z’n gang laten gaan. Je kunt een wolf er niet van weerhouden konijnen te eten en hem dwingen gras te eten. Welke fout zou je maken? (Tegen de natuurlijke orde van de dingen ingaan.) Je zou tegen de natuurlijke orde van de dingen ingaan. Konijnen eten gras en wolven eten vlees. Je moet dus hun inherente aard respecteren en ze zich vrij laten ontwikkelen. Het is niet nodig om op een kunstmatige manier van buitenaf in te grijpen in hun activiteiten en levensstijl. Je hoeft deze dingen niet te beheren; God heeft deze dingen al ingesteld zoals ze zouden moeten zijn. Als er plaatsen zijn waar het veel regent en het klimaat niet geschikt is, dan moeten dieren migreren. Jij zegt: “We moeten de problemen van deze plek oplossen. Hoe komt het dat het altijd zoveel regent? Het moet heel vermoeiend zijn voor de dieren om altijd maar te moeten migreren!” Is dit niet opnieuw dwaasheid? (Ja.) Waarom is het dwaas? Heeft God dit klimaat niet geschapen? (Ja.) God heeft dit klimaat geschapen en deze dieren in dit gebied laten leven. Heeft God het niet zo geschapen dat ze migreren? (Ja.) Waarom wil je dan in de weg lopen? Waarom handel je blindelings vanuit goede bedoelingen? Wat is er goed aan migreren? Wanneer een grote groep dieren een half jaar in een gebied verblijft, wordt al het gras opgegeten. Als het niet zou regenen, zouden ze niet willen vertrekken. En wat heeft dat tot gevolg? Daarom moet het de hele tijd regenen. Wanneer de grond nat is, kunnen ze daar niet blijven, het gras zal doordrenkt zijn van regenwater. Dan moeten ze dus vertrekken. Deze migratie maakt hun lichaam fit en geeft het gras de kans om weer aan te groeien. Zodra ze het meeste gras op een andere plek hebben opgegeten, zal het tijd zijn dat het daar gaat sneeuwen en zullen ze, om het zo maar eens te zeggen, eruit worden geschopt, en moeten ze snel migreren. Ze keren weer terug naar hun oorspronkelijke plek. Het regent niet, het gras is gegroeid en ze kunnen het weer eten. Op deze manier handhaaft dit ecosysteem voortdurend op natuurlijke wijze het evenwicht. Sommige mensen zeggen: “Gnoes worden altijd door leeuwen gegeten – die arme beesten! Kunnen we gnoes niet slimmer maken?” Waarom handel je blindelings vanuit goede bedoelingen? Probeer je te laten zien dat je goedhartig bent? Je goedheid gaat te ver. Als gnoes sluw zouden zijn, zouden de leeuwen honger lijden. Zou jij het kunnen aanzien dat leeuwen honger lijden? Er zijn andere mensen die zeggen: “Leeuwen zijn slecht. Ze bijten herten en zebra’s. Het is zo bloederig en wreed!” Als je de leeuwen zou uitroeien, zouden er te veel zebra’s en herten zijn. Wat zou het uiteindelijke resultaat zijn? Al het gras zou worden opgegeten en de graslanden zouden in een woestijn veranderen. Zou jij dat aankunnen? Zou je dan nog steeds vanuit deze goede bedoelingen handelen? Wat zou je dus moeten doen? Laat ze zich vrij ontwikkelen. Zo is het met dieren. God heeft deze gehele orde lang geleden ingesteld. Je moet die aanvaarden of je nu wilt of niet; alles moet verlopen zoals het is geordend. Als je tegen de natuurlijke orde ingaat, kan het leven niet in stand worden gehouden. Zodra je al deze wetten begrijpt, zul je de wetten respecteren en deze dingen volgens de wetten bezien. Dan zul je de wijsheid van Gods soevereiniteit over alles zien. Bovendien zijn al deze wetten inherent aan het leven. Hoe is dit tot stand gekomen? (Het was door God voorbeschikt.) Het was door God voorbeschikt. Dit is hoe God het heeft gearrangeerd. Mensen onderzoeken wetenschap, onderzoeken biologie, onderzoeken allerlei studiegebieden. Ze hebben zoveel jaren onderzoek gedaan, maar begrijpen slechts eenvoudige doctrine en orde; niemand ziet Gods soevereiniteit of wijsheid in deze doctrine en verschijnselen. Waarom heeft dit hele ecosysteem en deze voedselketen zich zo gedetailleerd en wonderbaarlijk ontwikkeld? Mensen leggen een fenomeen uit of delen een feit mee aan de mensen in deze wereld, maar niemand kan samenvatten of duidelijk inzien dat dit alles van God afkomstig is – het is niet uit zichzelf ontstaan. Als we aannemen dat het uit zichzelf is ontstaan, hoe komt het dan dat niemand in al die jaren ooit een aap in een mens heeft zien veranderen? Al deze wetten zijn door God ingesteld. Hebben ze iets te maken met apen die in mensen veranderen? (Nee.) Zoiets bestaat niet. God heeft al deze wetten en deze gehele orde ingesteld. Als mensen het geluk hebben om over te blijven, dan zullen ze in die tijd niet alleen deze gehele orde en al deze wetten respecteren, handhaven en beheren, maar wat nog belangrijker is, ze zullen ook de grootste begunstigden worden van deze gehele orde en al deze wetten. God heeft dit alles voor de mensheid voorbereid en het voor mensen ingesteld – alles is kant-en-klaar zodat mensen ervan kunnen genieten. Van alle schepselen zijn mensen het meest gezegend. Mensen hebben taal, denkvermogen, kunnen Gods stem horen, kunnen Gods woorden begrijpen, hebben een taal om met God te communiceren en zijn het meest bedreven in het begrijpen van Gods woorden. De manier waarop ze het meest gezegend zijn, is dat God hun het grootste kapitaal heeft gegeven waarmee ze redding kunnen verkrijgen en voor Hem kunnen komen. Uiteindelijk zal alles wat God heeft gedaan, en deze gehele orde en alle wetten die God heeft ingesteld, door mensen moeten worden beheerd en door mensen moeten worden gehandhaafd. De mensen die deze gehele orde en al deze wetten alleen maar onderzoeken, vernielen, schaden en verdraaien, moeten worden uitgeroeid. Mensen hebben zoveel ontbering ondergaan. Bestaat de prachtige bestemming waarin mensen in hun hart geloven, en die ze nastreven en waarnaar ze verlangen, eigenlijk wel? Die bestaat eigenlijk niet. Het is slechts een begeerte en wilde ambitie van mensen, en verschilt van wat God aan mensen wil geven. Het zijn twee afzonderlijke dingen en ze hebben niets met elkaar te maken. Dus het deel ‘een zware last dragen’ van ‘vernedering ondergaan en een zware last dragen’ bestaat niet in mensen. Wat bedoel ik ermee dat het niet bestaat? Dat de prachtige bestemming waarin je gelooft, en de dingen die je wilt bereiken in de begeerten en wilde ambities diep in je hart, helemaal niet bestaan. Ongeacht hoeveel ontbering je ondergaat of hoeveel vernedering je ondergaat, uiteindelijk houden de bestemming waarnaar je verlangt, de dingen die je begeert te bereiken, de persoon die je wenst te worden en de mate waarin je gezegend wilt worden, totaal geen steek. Dat zijn niet de dingen die God je wil geven. Welk ander probleem hebben we hier? Er is sprake van ‘Vernedering ondergaan en een zware last dragen’ wanneer mensen hun werkelijke capaciteiten verbergen door vernedering te ondergaan, en vervolgens vernedering lijden om hun doelen te bereiken. Wat zijn deze doelen? Het zijn de aspiraties en zelfs begeerten diep in het hart van mensen. Wanneer gelovigen ontbering ondergaan, is dat dan om een begeerte te bevredigen? (Nee.) Waarvoor is het dan? Wanneer gelovigen ontbering ondergaan, is het doel dat ze willen nastreven en bereiken dan positief of negatief? (Positief.) Is het verbonden met begeerte? (Nee.) Wat is dan dit positieve doel? (Hun verdorven gezindheid afwerpen, een waar mens worden en beter kunnen leven.) Hun verdorven gezindheid afwerpen, een waar mens worden en beter kunnen leven. Wat nog meer? Een mens worden die gered is, en niet opnieuw tegen God in opstand komen. Willen jullie iemand worden zoals Job en Petrus? (Ja.) Is dit dan geen doel? (Ja.) Is dit doel verbonden met begeerte? (Nee.) Dit doel is een gepast streven, en is het doel en de weg die God aan mensen heeft gegeven. Dit is gepast. Daarom zeg ik dat de ontbering die je ondergaat vanwege dit gepaste doel van streven geen vernedering is. In plaats daarvan is het wat mensen zouden moeten nastreven, het is de weg die mensen zouden moeten nemen. Kunnen de mensen die diep in hun hart denken dat ze iemand zijn die vernedering ondergaat, deze weg nemen? Dat kunnen ze niet, en evenmin kunnen ze dit doel bereiken.

Nu we dit zo bekijken, is de uitdrukking ‘vernedering ondergaan en een zware last dragen’ dan de waarheid? (Nee.) Het is niet de waarheid en het is geen criterium voor hoe mensen moeten handelen, zich moeten gedragen of God moeten aanbidden. Moeten mensen vernedering ondergaan en een zware last dragen om door God gered te worden? (Nee.) Is het juist of onjuist om te zeggen dat iemand redding heeft bereikt door vernedering te ondergaan en een zware last te dragen? (Onjuist.) In welk opzicht is het onjuist? ‘Vernedering ondergaan en een zware last dragen’ is niet het beoefenen van de waarheid, dus hoe kunnen ze redding bereiken? Dat is alsof je zegt dat iemand mensen heeft vermoord, dingen in brand heeft gestoken en veel slechte dingen heeft gedaan, en uiteindelijk een ‘leider geliefd door het volk’ is geworden. Komt dat niet ongeveer op hetzelfde neer? (Ja.) Dit is wat het betekent. Ze bewandelen duidelijk de weg van boosaardigheid, maar zijn toch een positief persoon geworden. Dit is een tegenstrijdigheid. Als je zegt dat iemand vernedering onderging en een zware last droeg, en uiteindelijk verenigbaarheid met God bereikte, of dat iemand vernedering onderging en een zware last droeg, en uiteindelijk standvastig stond tijdens beproevingen, of dat iemand vernedering onderging en een zware last droeg, en uiteindelijk Gods opdracht voltooide – welke van deze uitspraken zijn dan correct? (Geen van alle.) Geen ervan is correct. Is het correct om te zeggen dat iemand vernedering onderging en een zware last droeg toen hij het evangelie in een heel dorp verspreidde? (Nee.) Ik zie dat sommige mensen onzeker zijn en denken: ‘Is deze uitspraak correct? Ik denk dat die uitspraak correct is, is het niet zo? Er zijn veel momenten waarop mensen vernedering moeten ondergaan en een zware last moeten dragen tijdens het prediken van het evangelie en het getuigen van God.’ Het is correct om deze uitdrukking in deze context te gebruiken, nietwaar? (Nee, dat is het niet.) Waarom niet? Zeg het Mij. (Omdat het effect van het ondergaan van vernedering en het dragen van een zware last niet positief is.) Is dit de juiste toepassing? Analyseer hoe deze uitdrukking verkeerd is. Ontleed het. “Door vernedering te ondergaan en een zware last te dragen tijdens het prediken van het evangelie, hebben ze veel mensen bekeerd, veel vrucht gedragen en de naam van God verkondigd.” Weet je niet of deze uitspraak correct is? Als we het toepassen in overeenstemming met elke uitspraak waarover we vandaag hebben gecommuniceerd, zou het onjuist zijn om deze uitdrukking in deze situatie te gebruiken, maar als we een stap verder denken over hoe sommige mensen bij het prediken van het evangelie worden geslagen of uitgescholden door potentiële ontvangers van het evangelie en bij hun deur worden weggestuurd, telt dit dan als vernedering ondergaan? (Nee.) Wat is dit dan? (Ontbering die gelovigen moeten ondergaan tijdens het prediken van het evangelie.) Juist. Dit is ontbering die mensen moeten ondergaan. Dit is hun verantwoordelijkheid, hun verplichting en de opdracht die God aan mensen heeft gegeven. Het is net zoals een bevalling pijnlijk is – is dit geen ontbering die moet worden ondergaan? (Ja.) Als een vrouw tegen haar kind zegt: “Ik heb vernedering ondergaan en een zware last gedragen om jou op de wereld te zetten”, zou dat dan een juiste uitspraak zijn? (Nee.) Ze heeft lijden ondergaan, waarom is het dan toch onjuist om dit te zeggen? Omdat dit lijden is dat ze moet ondergaan. Als een wolf bijvoorbeeld urenlang heeft gejaagd voordat hij een konijn vangt, en zegt: “Ik heb vernedering ondergaan en een zware last gedragen om een konijn te eten”, zou dat dan correct zijn? (Nee.) Om een konijn te kunnen eten, moet de wolf een bepaalde prijs betalen. Het konijn gaat niet gewoon zitten wachten tot de wolf het opeet. Welke taak is zo gemakkelijk? Ongeacht wat de taak is, men moet altijd een bepaalde prijs betalen. Dit is geen vorm van vernedering ondergaan en een zware last dragen. Hoe hebben we de uitdrukking ‘vernedering ondergaan en een zware last dragen’ nu grondig geclassificeerd? (Als negatief.) We hebben het geclassificeerd als een negatieve en pejoratieve uitdrukking, als Satans logica en Satans filosofie voor wereldlijke betrekkingen. Het heeft niets te maken met geloof in God of positieve dingen. Als iemand zegt: “Ik heb vele jaren het evangelie gepredikt. Ik heb werkelijk vernedering ondergaan en een zware last gedragen”, dan is dit niet gepast. Het evangelie prediken is jouw verantwoordelijkheid, en dit is ontbering die je hoort te ondergaan. Zul je zelfs als je het evangelie niet predikt, alleen al door te leven, geen ontbering ondergaan? Dit is ontbering die mensen behoren te ondergaan; het is gepast. De uitdrukking ‘vernedering ondergaan en een zware last dragen’ is in wezen volledig geëlimineerd uit Gods huis. Als iemand deze uitdrukking toch weer een keer gebruikt, hoe zul je die dan interpreteren? Als iemand zegt: “Ik heb vernedering ondergaan en een zware last gedragen in de gevangenis omdat ik geen Judas wilde zijn!”, is deze uitspraak dan correct? (Nee.) Waarom niet? ‘Geen Judas willen zijn’ is een heel gerechtvaardigd doel en een terechte uitspraak, waarom is het dan toch geen vorm van vernedering ondergaan en een zware last dragen? (Een gelovige zou geen Judas moeten zijn.) Juist. Hoe kan een gelovige nu een Judas zijn? Is het niet belachelijk om te zeggen dat het geen Judas zijn een vorm van vernedering ondergaan en een zware last dragen is? Het is jouw missie van God te getuigen. Dit is het getuigenis waaraan schepselen zich standvastig moeten houden en de positie die ze standvastig zouden moeten innemen. Satan is de lof van de mens niet waard. God is Degene die mensen zouden moeten aanbidden, en het is volstrekt natuurlijk en gerechtvaardigd om God te aanbidden. Wanneer Satan zijn wil aan je probeert op te leggen, moet je standvastig staan in je getuigenis voor God, je leven opgeven en geen Judas zijn. Dit komt niet neer op vernedering ondergaan en een zware last dragen. Ik heb deze uitdrukking nu duidelijk uitgelegd. Als iemand opnieuw zegt hoe hij vernedering heeft ondergaan en een zware last heeft gedragen, hoe moeten jullie de zaak dan aanpakken? Ze zullen het begrijpen wanneer je ze laat luisteren naar de preek die ik vandaag heb gehouden. Dat is de gemakkelijkste manier.

C. Een onverzettelijke vechtlust

De derde uiting van slapen op kreupelhout en gal likken is een onverzettelijke vechtlust. Wat voor gezindheid is het om nooit op te geven? Een arrogante gezindheid. Hoe is het mogelijk dat mensen nooit zouden falen? Hoe is het mogelijk dat mensen nooit iets verkeerds zouden doen, nooit iets verkeerds zouden zeggen of nooit fouten zouden maken? Je moet toegeven: ‘Ik ben een gewoon mens en ik ben een normaal mens. Ik heb gebreken en tekortkomingen. Er zijn momenten dat ik het verkeerde doe en momenten dat ik het verkeerde zeg. Ik ben in staat het verkeerde te doen en het verkeerde pad te volgen. Ik ben een gewoon mens.’ Wat betekent het dan om nooit op te geven? Het is wanneer iemand faalt, met tegenslagen wordt geconfronteerd of afdwaalt en op het verkeerde pad terechtkomt, maar dit niet toegeeft. Hij gaat gewoon koppig door. Hij faalt maar is niet ontmoedigd, faalt maar geeft zijn fouten niet toe. Hoeveel mensen hem ook berispen of veroordelen, hij keert niet om. Hij staat erop te vechten, te werken en door te gaan in zijn eigen richting en zijn eigen doelen na te streven, en acht de kosten van geen belang. Dit is het soort mentaliteit waar het naar verwijst. Is deze mentaliteit niet heel goed om mensen te mobiliseren? In welke situaties wordt ‘nooit opgeven’ gewoonlijk gebruikt? In allerlei situaties. Waar verdorven mensen bestaan, bestaat deze uitdrukking, bestaat deze mentaliteit. Waarvoor hebben mensen, die van Satan zijn, dit gezegde dan bedacht? Opdat mensen zichzelf nooit zullen begrijpen, hun eigen fouten niet zullen erkennen en hun eigen fouten niet zullen aanvaarden. Opdat mensen niet de kant van zichzelf zien die fragiel, zwak en onbekwaam is, maar juist de kant van zichzelf die capabel is, de kant van zichzelf die machtig en dapper is, en opdat ze zichzelf niet onderschatten, maar denken dat ze bekwaam zijn. Zolang je denkt dat je iets kunt doen, kun je iets doen; zolang je denkt dat je succesvol kunt zijn, niet zult falen en de top kunt bereiken, zul je dat doen. Zolang je die vastberadenheid en die wilskracht hebt, die begeerte en wilde ambitie, kun je het allemaal volbrengen. Mensen zijn niet onbeduidend; ze zijn machtig. Ongelovigen hebben een gezegde: “Je podium is zo groot als je hart.” Sommige mensen zijn helemaal weg van dit gezegde wanneer ze het horen: “Wauw, ik wil een diamant van tien karaat, betekent dat dus dat ik die krijg? Ik wil een Mercedes Benz, betekent dat dus dat ik die krijg?” Zal wat je krijgt overeenkomen met de grootte van het verlangen van je hart? (Nee.) Dit gezegde is een misvatting. Om het duidelijk te zeggen: de arrogantie van degenen die de uitdrukking ‘nooit opgeven’ geloven en erkennen, kent geen grenzen. Met welke woorden van God is de manier van denken van deze mensen rechtstreeks in tegenspraak? God vereist dat mensen zichzelf begrijpen en zich op een nuchtere manier gedragen. Mensen hebben verdorven gezindheden; ze hebben tekortkomingen en een gezindheid die God weerstaat. Er zijn geen volmaakte mensen onder de mensen; niemand is volmaakt; het zijn slechts gewone mensen. Hoe heeft God mensen vermaand zich te gedragen? (Welgemanierd.) Om zich welgemanierd te gedragen en vast te houden aan hun plaats als schepselen, op een nuchtere manier. Heeft God ooit van mensen vereist dat ze nooit opgeven? (Nee.) Nee. Wat zegt God dan over mensen die het verkeerde pad volgen of een verdorven gezindheid onthullen? (Hij zegt dat ze het moeten erkennen en aanvaarden.) Ze moeten het erkennen en aanvaarden, het vervolgens begrijpen, in staat zijn zichzelf te bekeren en de waarheid te beoefenen. Nooit opgeven daarentegen is wanneer mensen hun eigen problemen niet begrijpen, hun fouten niet inzien, hun fouten niet aanvaarden, zichzelf in geen geval bekeren en in geen geval berouw tonen, laat staan Gods soevereiniteit of regelingen aanvaarden. Niet alleen zoeken ze niet uit wat precies het lot van mensen is, of wat Gods orkestraties en regelingen zijn – niet alleen zoeken ze deze dingen niet uit, maar in plaats daarvan nemen ze hun lot in eigen handen; ze willen het laatste woord hebben. Ook vereist God dat mensen zichzelf begrijpen, zichzelf nauwkeurig beoordelen en inschatten, en alles wat ze kunnen doen goed doen, op een nuchtere en welgemanierde manier, en met heel hun hart, verstand en ziel. Satan daarentegen zorgt ervoor dat mensen volledig gebruik maken van hun arrogante gezindheid en hun arrogante gezindheid de vrije loop laten. Hij laat mensen bovenmenselijk zijn, geweldig zijn en zelfs superkrachten bezitten – hij laat mensen dingen zijn die ze niet kunnen zijn. Wat is dus Satans filosofie? Die luidt: zelfs als je ongelijk hebt, heb je geen ongelijk, en dat zolang je een mentaliteit hebt van ‘geen nederlaag toegeven’, en zolang je een mentaliteit hebt van ‘nooit opgeven’, er vroeg of laat een dag zal komen dat je de top bereikt, en er vroeg of laat een dag zal komen dat je wensen en doelen werkelijkheid zullen worden. Is er een betekenis te bedenken waarbij ‘nooit opgeven’ betekent dat je alle methodes gebruikt om iets te bereiken? Om je doelen te bereiken, mag je niet erkennen dat je in staat bent te falen, mag je niet geloven dat je een gewoon mens bent en mag je niet geloven dat je in staat bent het verkeerde pad te volgen. Daarnaast moet je gewetenloos elk soort methode of slinkse list gebruiken om je begeerten en wilde ambities te verwezenlijken. Is er bij ‘niet opgeven’ sprake van dat mensen hun lot benaderen met een houding van afwachting en onderwerping? (Nee.) Nee. Mensen staan erop hun lot volledig in eigen handen te nemen; ze willen hun eigen lot beheersen. Het maakt niet uit welke weg ze zullen inslaan, of ze gezegend zullen zijn of wat voor levensstijl ze zullen hebben, ze moeten over alles het laatste woord hebben. Ongelovigen hebben een gezegde: ‘Kansen zijn voor wie voorbereid is.’ Wat voor gezegde is dit? Er zijn veel mensen die zich jarenlang voorbereiden, die zich hun hele leven voorbereiden, maar sterven zonder ooit een kans te krijgen. Hoe komt een kans tot stand? (Door God.) Als God geen kans voor je creëert, is welke hoeveelheid voorbereiding van jouw kant dan ook van enig nut? (Nee.) Als God niet van plan is je een kans te geven en het niet voorbestemd is, wat voor nut heeft het dan, ongeacht hoeveel jaar je aan voorbereiding besteedt? Zal God medelijden met je hebben en je een kans geven omdat je zoveel jaren aan voorbereiding hebt besteed? Zal God dit doen? (Nee.) Er zal zich een kans aandienen als God die voor je heeft voorbereid, en als God die niet voor je heeft voorbereid, zul je geen kans krijgen. Heeft het enig nut om nooit op te geven? (Nee.) Sommige mensen zeggen: “Ik geef nooit op. Ik neem mijn lot in eigen handen!” Hun woorden klinken fel, maar of ze het kunnen bereiken, is niet aan hen. Er is bijvoorbeeld een vrouw die een zoon wil. Ze baart verschillende kinderen, maar het blijken allemaal meisjes te zijn. Andere mensen vertellen haar dat ze geen kinderen meer moet krijgen, en zeggen dat het niet haar lot is om een zoon te hebbe. Ze geeft echter niet toe en zegt: “Ik geloof het niet. Ik geef nooit op!” Wanneer haar tiende kind ook een meisje is, geeft ze eindelijk toe: “Het lijkt erop dat het niet mijn lot is om een zoon te krijgen.” Geeft ze het nog steeds niet op? Heeft ze nog steeds vertrouwen? Durft ze nog steeds meer kinderen te krijgen? Nee, ze durft het niet meer. Iemand anders die zaken doet, is van plan om in twee jaar tijd vijfhonderdduizend dollar te verdienen. Wanneer hij in het begin, in het eerste halfjaar, niets verdient, zegt hij: “Maakt niet uit. Dat ik het eerste halfjaar geen geld verdien, is niet van belang. In de tweede helft ga ik zeker geld verdienen.” Nadat er meer dan een jaar voorbij is gegaan en hij geen geld heeft verdiend, geeft hij nog steeds niet toe: “Ik geef niet op. Ik geloof dat alles in mensenhanden ligt – ik heb kansen genoeg!” Twee jaar later heeft hij nog geen vijftigduizend verdiend, laat staan vijfhonderdduizend. Hij denkt: ‘Ik had niet genoeg tijd en niet genoeg ervaring’, dus gaat hij nog twee jaar studeren. Nadat er vier jaar zijn verstreken, heeft hij niet alleen geen vijfhonderdduizend dollar verdiend, maar is hij bijna al zijn kapitaal kwijtgeraakt. Toch geeft hij het niet op: ‘Het is mijn lot om geld te hebben. Hoe kan het dat ik niet in staat ben vijfhonderdduizend dollar te verdienen?’ Zal hij na bijna tien jaar nog steeds dit doel hebben om vijfhonderdduizend dollar te verdienen? Als je hem opnieuw vraagt hoeveel hij dit jaar van plan is te verdienen, zegt hij: “Oh, het is genoeg als ik ervan kan leven.” Geeft hij nog steeds niet op? Hij heeft gefaald, nietwaar? Hoe heeft hij gefaald? Faalde hij omdat het doel dat hij voor zijn inkomsten had gesteld te hoog was? Gaat het daarom? Nee. Of het nu gaat om hun bezittingen, hun kinderen, de tegenslagen die ze in hun leven meemaken, of wanneer en waar ze naartoe gaan: ze hebben daar geen enkele zeggenschap over. Sommige mensen willen de ambtenarij in, maar ze krijgen nooit de kans – is een gebrek aan bekwaamheid hier de schuld van? Ze zijn bekwaam, zijn berekenend en weten hoe ze mensen moeten vleien, waarom is het dan zo moeilijk voor hen om ambtenaar te worden? Er zijn veel mensen die minder bekwaam zijn dan zij die wel ambtenaar zijn geworden, en er zijn veel mensen op wie ze neerkijken die ambtenaar zijn geworden. Deze mensen kunnen goed praten, ze hebben echt talent en hebben gedegen opleidingen gedaan, waarom is het dan toch zo moeilijk voor ze als ze ambtenaar willen worden? Toen ze jong waren, gaven ze niet op, maar toen ze oud waren geworden en nog steeds slechts gewone klerken waren, gaven ze het uiteindelijk open zeiden: “Het lot van de mens wordt bepaald door de hemel. Als het voorbestemd is, zal het komen. Als dat niet zo is, dan kan het niet verkregen worden door er naar te streven.” Ze hebben zich neergelegd bij hun lot, nietwaar? Wat is er gebeurd met hun mentaliteit van ‘nooit opgeven’? Mensen staan beschaamd als ze met de feiten worden geconfronteerd.

Wat levert een mentaliteit van ‘nooit opgeven’ mensen op? Het voedt hun begeerten en ambities. Het levert mensen geen positieve invloed of leiding op; veeleer levert het hen een soort negatieve, nadelige invloed op. Mensen zelf weten niets van hun plaats in het heelal, weten niets van het lot dat de hemel voor hen heeft gepland en weten niets van Gods soevereiniteit of regelingen. Bovendien hebben ze deze zogenaamde mentale steunpilaar bemachtigd. Wat gebeurt er uiteindelijk wanneer mensen zich in een situatie bevinden waarin ze alleen maar misleid kunnen worden? Ze doen heel veel werk voor niets en doen veel nutteloos werk. Om hun doelen te bereiken, is het enerzijds zo dat de lichamen en geesten van mensen geen geringe hoeveelheid verlies en trauma te verduren krijgen en anderzijds dat ze ongetwijfeld ook veel kwaad hebben gedaan om hun begeerten, wilde ambities en doelen te realiseren. Welk gevolgen zal dit kwaad hebben voor mensen in hun volgende leven? Het zal alleen maar straf tot gevolg hebben. Een verdorven gezindheid levert mensen begeerte en wilde ambitie op. Zijn er onder de dingen die de begeerten en wilde ambities van mensen hen laten doen dingen die legitiem zijn? Zijn er onder deze dingen dingen die in overeenstemming met de waarheid zijn? (Nee.) Wat zijn deze dingen? Het zijn alleen maar slechte daden. Wat houdt dit kwaad in? Berekenend zijn tegenover anderen, anderen bedriegen, anderen schaden en anderen misleiden. Mensen eindigen met een te grote schuld aan anderen en zouden in hun volgende leven als dier kunnen reïncarneren. Aan wie ze het meeste verschuldigd zijn, wie ze het meeste misleiden en wie ze het meeste bedriegen, in diens huis zullen ze als dier leven, niet in staat om te spreken en door mensen gecommandeerd. Zelfs als ze als mens reïncarneren, zullen ze een leven van eindeloze ontberingen lijden; ze moeten boeten voor wat ze hebben gedaan. Dit is het nadelige gevolg dat hieruit zal voortvloeien. Als ze niet werden geleid door het gezegde ‘nooit opgeven’, zouden hun ambities en begeerten niet worden gevoed, en als hun ambities en begeerten niet binnen twee of drie jaar werkelijkheid zouden worden, zouden mensen ze waarschijnlijk opgeven, maar zodra Satan de vlammen aanwakkert, worden hun begeerten steeds groter. Het feit dat verlangens groter worden is op zich niet het probleem, maar het leidt ertoe dat ze een boosaardig pad betreden. Kan iemand goede dingen doen wanneer hij zich op een boosaardig pad bevindt? Kan hij humane dingen doen? Nee, dat kan hij niet. Hij zal elk middel gebruiken om zijn doelstellingen en doelen te volbrengen, zweren dat hij niet zal rusten totdat zijn doelen zijn volbracht, en hij is in staat om allerlei slechte dingen te doen. Kijk maar eens, zijn er gevallen waarin kinderen hun ouders doden om hun bezittingen te bemachtigen? (Ja.) Er zijn te veel gevallen waarin mensen hun vrienden en geliefden met eigen handen doden omwille van hun eigenbelang. Wanneer twee mensen dezelfde voordelige kans krijgen en er met elkaar om moeten vechten, gebruiken ze elk middel dat ze kunnen vinden om die kans te grijpen. Wat zijn hun overtuigingen op het meest cruciale moment? ‘Ik geef nooit op. Ik mag deze keer absoluut niet falen. Als ik deze kans misloop, krijg ik misschien de rest van mijn leven nooit meer zo’n goede kans. Deze keer moet ik dus winnen. Ik moet deze kans absoluut aangrijpen. Wie mij ook in de weg staat, ik zal hem zonder uitzondering doden!’ Wat gebeurt er uiteindelijk? Hij vermoordt de andere persoon. Hij heeft misschien zijn doel en begeerte bereikt en bevredigd, maar hij heeft ook kwaad gedaan en dat heeft een ramp veroorzaakt. Het kan zijn dat zijn hart zijn hele leven onrustig blijft, het kan zich beschuldigd voelen, maar het kan ook zijn dat het zich er volledig onbewust van is. Het feit dat hij het helemaal niet waarneemt, betekent echter niet dat God deze zaak niet heeft vastgesteld. God weet hoe Hij dit moet aanpakken. Deze persoon heeft misschien zijn doel in dit leven volbracht, hij heeft het misschien voor elkaar gekregen, maar in het volgende leven zal hij een verschrikkelijke prijs moeten betalen voor wat hij in dit leven heeft gedaan, wat waarschijnlijk een slechte daad was. Hij moet er misschien in één leven, in twee levens, in drie levens of zelfs een eeuwigheid voor boeten. Deze prijs is veel te verschrikkelijk! Hoe is dit dus zo gekomen? Het werd teweeggebracht door één enkele zin, één enkele overtuiging. Deze persoon wil die kans krijgen. Hij geeft nooit op, hij geeft niet op en hij staat zichzelf niet toe te falen. Hij wil de kans met beide handen aangrijpen. Het gevolg is een ramp. Wanneer er een ramp is veroorzaakt, zullen een of twee jaar niet genoeg zijn om voor de gevolgen te boeten en ze goed te maken. Is dit geen te hoge prijs? Mensen leven zo’n tachtig tot negentig jaar, en mensen die korter leven maar vijftig tot zestig jaar. Of je nu persoonlijke voordelen, status, geld of andere materiële dingen hebt verworven, je zult maar twintig of dertig jaar bewust van deze dingen genieten. Voor deze twintig of dertig jaar genot moet je echter misschien in elk van je levens een prijs betalen, voor de rest van de eeuwigheid. Is deze prijs niet te hoog? (Ja.) Mensen die niet in God geloven, begrijpen de waarheid niet, noch weten ze dat God soeverein is over al deze dingen. Dus zijn ze in staat om domme dingen te doen omwille van hun egoïstische begeerte, een tijdelijk verblindende begeerte naar eigenbelang, onder de invloed van bepaalde noties of satanische logica, wat ze eeuwige spijt oplevert. ‘Eeuwig’ betekent niet twintig of dertig jaar in dit leven, maar veeleer dat ze in elk leven moeten lijden, inclusief in dit leven. Mensen die niet in God geloven zullen deze dingen niet begrijpen, en als mensen die in God geloven de waarheid niet begrijpen of God niet kennen, zullen zij deze dingen ook niet begrijpen. Sommige mensen doen geen dingen die duidelijk slecht zijn. Als je van buitenaf naar hen kijkt, doden ze geen mensen en stichten ze geen brand en ze zetten niet openlijk vallen voor andere mensen. Ze hanteren echter veel geheime tactieken. In Gods ogen is het karakter van dit kwaad hetzelfde als dat van overduidelijk kwaad. Wat bedoel Ik ermee dat ze hetzelfde karakter hebben? Ik bedoel dat vanuit Gods standpunt de principes die Hij gebruikt om dit soort dingen te veroordelen, hetzelfde zijn. Hij gebruikt dezelfde methode en hetzelfde punt van de waarheid om ze te veroordelen. Al deze dingen die die mensen hebben gedaan, worden door God veroordeeld, ongeacht wat hun motivatie was om ze te doen, en of ze ze in Gods huis of in de wereld deden. Als je in God gelooft maar deze dingen toch doet, zal het einde dat God je uiteindelijk doet toekomen dan anders zijn dan dat van ongelovigen? Zeg Mij, zal God mild voor je zijn en Zijn rechtvaardige gezindheid veranderen vanwege het feit dat je vele jaren in Hem hebt geloofd en een paar jaar dienst hebt gedaan aan de kerk? Denken jullie dat dit mogelijk is? Het is absoluut niet mogelijk. Wat bedoel Ik als Ik dit zeg? Als je de waarheid niet begrijpt, is het kwaad dat je doet kwaad, en wanneer je de waarheid begrijpt, is het kwaad dat je doet nog steeds kwaad. Vanuit Gods standpunt is het allemaal kwaad. Deze twee soorten kwaad zijn gelijk aan elkaar. Er is geen verschil tussen de twee. Zolang iets niet in overeenstemming is met de waarheid, is het kwaad. Vanuit Gods standpunt is er geen verschil in karakter tussen de twee. Omdat ze beide kwaad zijn, moeten mensen boeten voor het kwaad dat ze in beide gevallen hebben gedaan – ze moeten een prijs betalen. Dit is Gods rechtvaardige gezindheid. Of je er nu aan twijfelt of het gelooft, dit is wat God doet, en dit is hoe Hij de dingen vaststelt. Wat bedoel Ik wanneer ik dit zeg? Ik wil jullie allemaal een feit te vertellen: je moet niet aannemen: ‘God heeft mij gekozen, ik ben dus in Zijn gunst gekomen. Ik begrijp veel waarheden. Als ik een beetje kwaad doe, zal God het niet als zodanig typeren of veroordelen. Ik kan doen wat ik wil. Ik kan het kwaad in mijn hand uitvoeren onder het voorwendsel dat ik lijd voor het beoefenen van de waarheid. God zal het dan niet veroordelen, of wel?’ Je hebt het mis. Gods principes voor het veroordelen van kwaad zijn dezelfde. Het maakt niet uit in welke omgeving het plaatsvindt, of onder welke groep mensen het plaatsvindt. God maakt geen onderscheid tussen verschillende rassen, noch tussen degenen die Hij heeft gekozen en degenen die Hij niet heeft gekozen. Of ze nu een ongelovige of een gelovige zijn, God ziet hen in hetzelfde licht. Begrijpen jullie dat? (Ja, we begrijpen het.)

‘Nooit opgeven’ is iets wat mensen zeggen wanneer ze worden geleid door een satanische gezindheid, en het is een mentaliteit die de satanische wereld voorstaat. Waar zien we deze mentaliteit voor aan? (Een psychische stoornis.) Het is een manier van denken en een principe dat mensen hanteren voor het leven en het doen van dingen, dat wordt voorgestaan door gestoorde mensen. Het zet mensen aan en motiveert hen om elk mogelijk middel te gebruiken om hun eigen begeerten en wilde ambities te bevredigen, nooit ontmoedigd te raken ongeacht de situatie, dingen na te streven volgens het principe ‘houd stand en laat nooit los’, en niet te analyseren of hun begeerten en wilde ambities gepast zijn of niet. Zolang ze deze mentaliteit hebben, is die het waard om geprezen te worden. Als iemand iets zou onderzoeken dat de mensheid ten goede komt, nooit zou opgeven, niet ontmoedigd zou raken door mislukking, zich in een positieve richting zou blijven ontwikkelen en door zou gaan met zijn onderzoek zodat mensen in de toekomst een beter leven zouden kunnen leiden, dan zou dit enigszins lovenswaardig zijn. Is dit echter het doel dat de mensheid in deze wereld nastreeft? Wie doet zulke dingen onbaatzuchtig voor het welzijn van de mensheid? Niemand. Zelfs als er mensen zijn die ogenschijnlijk handelen onder het mom van het welzijn van de mensheid, doen ze het eigenlijk voor hun eigen reputatie en professionele prestaties, zodat hun naam de geschiedenisboeken in zal gaan. Dit zijn hun doelen, en geen van deze doelen is gepast. Waartoe zet de mentaliteit van ‘nooit opgeven’ afgezien van deze dingen mensen aan? Allereerst daagt de mentaliteit van ‘nooit opgeven’ de grenzen en instincten van mensen uit. Op een sportveld maakt iemand bijvoorbeeld drie salto’s achter elkaar en zijn hart kan het niet aan, en hij zegt: “Ik geef nooit op. Ik moet mijn grenzen uitdagen en het Guinness World Record uitdagen. Ik zal tien salto’s maken!” Als gevolg daarvan overlijdt hij bij het maken van zijn achtste salto. Wat als hij deze mentaliteit die hem motiveerde dit te doen niet zou hebben gehad? (Hij zou rekening houden met zijn capaciteiten.) Dat klopt. Wat vereist God dat mensen doen? God vereist dat mensen in normale menselijkheid leven, en staat mensen toe zwakte te hebben. Er is een grens aan wat het fysieke instinct en de organen van mensen kunnen weerstaan. Mensen moeten zich goed bewust zijn van welk niveau ze kunnen bereiken. Besefte die persoon goed wat de gevolgen waren van het maken van tien salto’s achter elkaar? Hij was zich hier niet van bewust. Hij deed het blindelings en daagde zijn grenzen uit. Wiens schuld was het dus dat hij overleed? (Het was zijn eigen schuld.) De reden dat die persoon tien salto’s probeerde te maken, was dat hij altijd door Satan werd gemotiveerd die zei: “Je moet nooit opgeven. Opgeven na vijf salto’s is zielig. Je moet er acht doen!” Hij overwoog: ‘Acht is ook niet genoeg. ik doe er tien!’ Als gevolg daarvan stopte zijn hart na het maken van de achtste salto met kloppen en stopte zijn ademhaling. Werd hij niet door Satan bespeeld? Natuurlijk gebruiken we dit slechts als voorbeeld; er is misschien iemand die zonder problemen twintig salto’s kan maken. Wanneer mensen deze ‘nooit opgeven’-vechtlust hebben, blijven ze maar doorvechten en gooien ze uiteindelijk hun leven weg. Een iets beter scenario is als ze alleen maar hun leven weggooien, maar geen kwaad doen. Dan hebben ze misschien nog steeds een kans om in hun volgende leven als mens te reïncarneren, en kunnen ze weer proeven hoe het is om mens te zijn. Sommige mensen hebben echter groot kwaad gedaan en het heeft onheil aangericht, dus moeten ze er gedurende verschillende levens een verschrikkelijke prijs voor betalen. Ze moeten het blijven goedmaken en in elk leven ontberingen lijden. Als ze het niet allemaal in dit leven goedmaken, is er nog het volgende leven, en het is niet bekend hoeveel levens het hen zal kosten om het allemaal goed te maken. Dit is het resultaat.

Wanneer sommige mensen falen in het prediken van het evangelie, weigeren ze zich daarbij neer te leggen en zeggen ze: “Ik geef nooit op. Ik heb deze keer niemand bekeerd – ik heb gefaald. De volgende keer mag ik niet falen. Ik moet absoluut een getuige voor God zijn, en een mannelijk kind zijn dat overwint!” Het is goed dat mensen deze vastberadenheid hebben, maar hoe zit het met het feit dat ze in staat zijn de woorden ‘nooit opgeven’ uit te spreken? Wat voor gezindheid is dit? Is dit niet de gezindheid van de aartsengel? Heeft God hen op deze manier laten getuigen? Begrijpen ze de waarheid? Is wat ze doen getuigen voor God? Wat ze doen is God onteren. Wat voor soort mensen zouden jullie zeggen dat dit zijn? (Domkoppen.) Het zijn domkoppen. Ze begrijpen de waarheid niet, toch zeggen ze dat ze voor God getuigen. Het zou al goed genoeg zijn als ze God niet zouden onteren. Wat voor soort woorden zijn ‘nooit opgeven’? Wat betekenen deze woorden? Ze betekenen nooit een mislukking toegeven. In werkelijkheid hebben deze mensen gefaald, maar ze denken dat ze door het falen niet toe te geven een mentale overwinning hebben behaald. Ongelovigen hebben allemaal veel achting voor het soort mentaliteit waarbij mensen ook na meerdere mislukkingen niet opgeven en steeds moediger worden naarmate ze met meer tegenslagen worden geconfronteerd. Als jij vroeger zo’n mentaliteit had, en op zo’n mentaliteit vertrouwde om te vechten om een doel te bereiken, is dat dan niet schandelijk? Welke aspecten van de verdorven gezindheid van mensen geven de woorden ‘nooit opgeven’ voornamelijk weer? Welke aspecten van de essentie van mensen kunnen deze woorden vertegenwoordigen? Zijn zulke mensen – die liever zouden sterven dan zich overgeven en die eerder zouden sterven dan een nederlaag toegeven – niet arrogant en verstoken van verstand? Het feit dat mensen in deze mate arrogant kunnen zijn, en liever zouden sterven dan een nederlaag toegeven, is niet alleen een probleem van een gebrek aan verstand. Het ontbreekt ze ook enigszins aan slimheid, ze gedragen zich als waaghalzen. Sommige mensen zeggen: “Komt dit doordat ze jong en roekeloos zijn?” Er is een verband. Er is een populair gezegde in de samenleving: ‘Je moet alles op het spel zetten om te winnen.’ Dit is representatief voor de mentaliteit van jonge mensen, van de omstandige jeugd, alles op het spel zetten. ‘Als je bereid bent je leven te riskeren, kun je alles volbrengen’ – dit is de mentaliteit van ‘nooit opgeven’. Hebben oudere mensen zo’n instelling? Die hebben dat ook. Kijk maar, politieke kringen bestaan praktisch allemaal uit volwassenen en senioren – de rivaliteit is heftig! Mensen hebben verdorven gezindheden en leven volgens hun verdorven gezindheden. Ze hebben allemaal in meer of mindere mate zo’n mentaliteit. Dit heeft niet veel te maken met of ze oud of jong zijn, maar is direct verbonden met hun gezindheid. Als je in God gelooft en de waarheid begrijpt, zul je deze zaak helder zien, en weten dat zo’n mentaliteit niet in overeenstemming is met de waarheidsprincipes, en dat het een verdorven gezindheid is. Als jij de waarheid niet begrijpt, zul je niet in staat zijn deze zaak helder te zien en zul je denken: ‘Het is goed om vechtlust te hebben; het is gepast. Hoe kunnen mensen leven als ze geen greintje vechtlust hebben? Als ze geen greintje vechtlust hebben, zullen ze geen kracht meer in zich hebben om door te leven. Wat voor zin heeft het dan om te leven? Ze leggen zich neer bij elke ongunstige situatie – hoe zwak en laf is dat!’ Mensen denken allemaal dat ze voor waardigheid moeten vechten zolang ze leven. Hoe vechten ze voor waardigheid? Door de nadruk te leggen op het woord ‘vechten’. Ongeacht welke situatie ze tegenkomen, ze proberen hun doelen te bereiken door ervoor te vechten. De mentaliteit van ‘nooit opgeven’ vindt zijn oorsprong in het woord ‘vechten’. Wat atheïsten het meest vereren is vechtlust. Ze vechten met de hemel; ze vechten met de aarde; ze vechten met andere mensen – dit is wat hen het gelukkigst maakt. Ze denken dat hoe beter iemand kan vechten, hoe heroïscher hij is – helden zitten vol vechtlust. Dit is waar de mentaliteit van ‘nooit opgeven’ ontstond; dit is de kern van vechten. Allerlei soorten demonen die van Satan zijn, hebben nooit de waarheid aanvaard. Waar leven ze dus naar? Ze leven naar de satanische filosofie van vechten. Elke dag dat ze leven, vechten ze. Wat ze ook doen, ze proberen altijd de overwinning te behalen door te vechten, en pronken met hun overwinning. Ze proberen bij alles wat ze doen om waardigheid te vechten – kunnen ze dat bereiken? Waar concurreren en vechten ze precies voor? Al hun gevechten draaien om roem, gewin en status; al hun gevechten draaien om hun eigenbelang. Waarom vechten ze? Om de held te spelen en tot de elite gerekend te worden. Hun strijd moet echter in de dood eindigen en ze moeten gestraft worden. Hierover bestaat geen twijfel. Waar Satans en demonen zijn, wordt er gevochten; wanneer ze uiteindelijk vernietigd worden, zal er ook niet meer gevochten worden. Dit zal de uitkomst zijn voor Satans en demonen.

Moet de mentaliteit van een onverzettelijke vechtlust worden gecultiveerd en gepromoot? (Nee.) Hoe moeten mensen die dan benaderen? (Mensen moeten die opgeven.) Mensen moeten die onderscheiden, veroordelen en opgeven. Deze mentaliteit komt niet overeen met de waarheid en is geen criterium dat mensen moeten naleven, laat staan een eis die God de mensheid oplegt. Het houdt geen enkel verband met Gods woorden en geen enkel verband met de eisen die God aan mensen stelt. Wat vereist God van mensen? God heeft geen behoefte aan je onverzettelijke vechtlust. Waar God behoefte aan heeft, is dat mensen hun eigen verdorven essentie begrijpen, weten wat voor soort persoon ze zijn, wat voor type persoon ze zijn, wat hun ontbreekt, of hun kaliber hoog of laag is, wat hun bevattingsvermogen is, of ze iemand zijn die God werkelijk liefheeft en of ze iemand zijn die de waarheid liefheeft. God heeft er behoefte aan dat je jezelf op deze manieren nauwkeurig begrijpt, en vervolgens naar je beste kunnen doet wat je kunt, in overeenstemming met je eigen gestalte en in overeenstemming met het kaliber dat je bezit. Wordt hiermee ‘vechten’ bedoeld? (Nee.) Je hoeft niet te vechten. Sommige mensen zeggen: “Kan ik niet tegen mijn verdorven gezindheid vechten?” Kan je verdorven gezindheid door te vechten worden overwonnen? Kan die door te vechten worden veranderd? (Nee.) Nee, die kan niet worden veranderd. Sommige mensen zeggen: “Kan ik tegen Satans boosaardige machten vechten? Kan ik tegen antichristen vechten? Kan ik tegen kwaadaardige mensen vechten, mensen met boosaardige gezindheden en mensen die hinder en verstoringen veroorzaken?” Dit is zeker niet correct. Waarom is het niet correct? Vechten op zich is niet het beoefenen van de waarheid. Wanneer hebben Gods woorden gezegd: “vecht tegen antichristen”, “vecht tegen farizeeën”, “vecht tegen hypocrieten” of “vecht tegen je verdorven gezindheid”? Heeft God deze dingen gezegd? (Nee.) In de wereld daarentegen, in de samenleving, in deze satanische wereld, wordt er gevochten tegen grootgrondbezitters, machthebbers en intellectuelen, vechten massa’s met elkaar en vinden er hanengevechten, hondengevechten, stierengevechten, enzovoort plaats. Hoe dan ook, geen van deze dingen is goed. Vechten is een tactiek waarmee Satan mensen schaadt en onheil brengt over levende wezens. Satan laat de mensheid niet vreedzaam samenleven. Veeleer creëert hij verdeeldheid en haat tussen mensen, zorgt ervoor vervolgens voor dat mensen onderling vechten en elkaar afslachten, terwijl hij vanaf de zijlijn toekijkt naar het vermaak en spektakel. Aangezien dit satanisch gedrag is, hoe zouden jullie deze dingen dan bezien als er in de kerk en in Gods huis gedrag, verschijnselen of zaken ontstaan die met vechten te maken hebben? Zouden jullie je duim opsteken ter ondersteuning en goedkeuring, of er een halt aan toeroepen? (Er een halt aan toeroepen.) Jullie moeten er een halt aan toeroepen, de dingen duidelijk aan hen uitleggen, zorgen dat ze het begrijpen en hun vertellen dat ze dingen volgens de waarheid moeten doen, dingen in overeenstemming met de principes moeten doen en volledig in overeenstemming met Gods woorden moeten handelen. Je kunt hen ook snoeien, maar hen snoeien, berispen en zelfs disciplineren is geen vorm van vechten. Waar verwijst vechten naar? Vechten is vanuit onstuimigheid met andere mensen twisten over wat wel en niet waar is aan een zaak, ruziën met mensen en onredelijk zijn, tekeergaan, en zelfs gebruikmaken van heimelijke plannen en bedrieglijke complotten, of de tactieken, methoden en middelen van de mens gebruiken om iemand tot onderwerping te dwingen, hem te verslaan en herhaaldelijk te kwellen totdat hij capituleert. Dit wordt vechten genoemd. Vechten is puur een vorm van onstuimig gedrag en handelen, en het is ook puur een satanische manier van doen, een satanisch methode en een satanisch middel om dingen te doen. Het heeft niets met de waarheid te maken. Sommige mensen zeggen: “Wat is er verkeerd aan als Gods uitverkoren volk opstaat en vecht met mensen als valse leiders, antichristen, farizeeën en kwaadaardige mensen? Is het niet goed om met hen te vechten totdat ze capituleren of worden verwijderd? Zal het dan niet rustig zijn in Gods huis? Zullen de broeders en zusters dan niet vreedzaam hun kerkleven kunnen leiden? Waarom mogen we niet tegen deze mensen vechten?” Is het juist om tegen deze mensen te vechten? Allereerst, één ding is zeker, en dat is dat vechten verkeerd is. Waarom is het verkeerd? God straft en veroordeelt kwaadaardige mensen, dus wat geeft het als mensen tegen hen vechten? Wat is er verkeerd aan als mensen hen vernederen, hen aanpakken en kwellen als ze niets beters te doen hebben, tegen hen schreeuwen, hen tegen de grond drukken en bekritiseren? God vaardigt bestuurlijke decreten uit, en in die decreten staan geen bepalingen die betrekking hebben op vechten. God stelt alleen bestuurlijke decreten vast, waarin methoden en principes staan voor de omgang met elk soort persoon. De decreten vertellen mensen welk type mensen moet worden verdreven, welk type mensen moet worden verwijderd, welk type mensen moet worden ontheven, welk type mensen moet worden gecultiveerd, welk type mensen moet worden gebruikt, welk type mensen niet moet worden gebruikt, welk type mensen kan worden gered en welk type mensen niet kan worden gered. God vertelt mensen alleen principes. Hoe moeten jullie, als mensen, deze woorden van God dan interpreteren? Al deze woorden van God zijn de waarheid. Wat is de waarheid? Het is dat wanneer God iets doet of welk type persoon dan ook aanpakt, zelfs als het een kwaadaardig persoon is die slechte dingen heeft gedaan en het werk en de belangen van Gods huis extreme schade heeft berokkend, God nog steeds Zijn methoden zal gebruiken om hem te behandelen; Hij zal absoluut geen satanische of onstuimige methoden gebruiken om hem te behandelen. Hoe wordt dit genoemd? Dit wordt mensen eerlijk behandelen genoemd. Is er in deze eerlijkheid sprake van vechten? Nee. Is dit de waarheid? (Ja.) Hoe onstuimig, hoe satanisch en hoe kwaadaardig deze persoon ook is, wij beschouwen Gods woorden als de hoogste instructie en als nauwkeurige principes om te gebruiken om hem te behandelen. We veroordelen hem niet en spannen niet tegen hem samen uit onstuimigheid; dat soort dingen doen we absoluut niet. Dit is wat mensen eerlijk behandelen wordt genoemd, en dit zijn de principes die God aan mensen heeft gegeven.

In de oosterse wereld bestaat de specifieke uitdrukking ‘een onverzettelijke vechtlust’. In de westerse wereld bestaat er misschien een uitdrukking met dezelfde betekenis. Zolang ze door Satan verdorven zijn en in de macht van Satan leven, heeft ieder mens een satanische gezindheid, is bijzonder arrogant en zelfgenoegzaam, en geeft aan niemand toe. Wanneer ze door dit soort gezindheid worden voortgedreven, wordt in mensen zeker de mentaliteit en manier van denken van ‘nooit opgeven’ gevormd. Mensen zien deze denkwijze en mentaliteit die de mensheid verkondigt allemaal als juist, als positief en als iets dat voldoende is om mensen te ondersteunen terwijl ze hun weg vervolgen en verder blijven leven. Hoe correct zij deze zogenaamde mentaliteit en manier van denken ook vinden, en hoe correct zij ook beweren dat het is, we moeten er allemaal met onderscheidingsvermogen naar kijken. In de hele mensheid is er niet één enkel ras waar de waarheid heerst. Hoe verheven, oud of mysterieus de ideeën of traditionele cultuur ook zijn die een ras heeft voortgebracht, of het onderwijs dat is genoten, of de kennis die het bezit, één ding is zeker: geen van deze dingen is de waarheid, of houdt enig verband met de waarheid. Sommige mensen zeggen: “Sommige morele waarden, of de noties voor het meten van goed en kwaad, juist en onjuist, zwart en wit, die in de traditionele cultuur vervat zijn, lijken behoorlijk dicht bij de waarheid te komen.” Het feit dat het klinkt alsof ze dicht bij de waarheid zitten, betekent niet dat ze er qua betekenis dicht bij in de buurt komen. De gezegden van de verdorven mensheid zijn afkomstig van Satan, ze zijn nooit de waarheid – alleen Gods woorden zijn de waarheid. Dus, hoe dicht sommige woorden van de mensheid ook bij Gods woorden lijken te komen, ze zijn niet de waarheid en kunnen niet de waarheid worden; dit staat buiten kijf. Ze komen alleen qua bewoording en manier van uitdrukken in de buurt, maar in feite zijn deze traditionele noties onverenigbaar met de waarheden van Gods woorden. Hoewel ze in de letterlijke zin van deze woorden dicht in de buurt kunnen komen, delen ze niet dezelfde bron. De woorden van God komen van de Schepper, terwijl de woorden, ideeën en zienswijzen van de traditionele cultuur van Satan en demonen komen. Sommige mensen zeggen: “De ideeën, zienswijzen en bekende gezegden van de traditionele cultuur worden universeel als positief erkend; zelfs als het leugens en dwalingen zijn, kunnen ze dan niet de waarheid worden als mensen er honderden – duizenden – jaren aan vasthouden?” Absoluut niet. Zo’n zienswijze is even belachelijk als zeggen dat apen in mensen zijn geëvolueerd. Traditionele cultuur zal nooit de waarheid worden. Cultuur is cultuur, en hoe nobel die ook is, het is nog steeds slechts iets relatief positiefs dat door de verdorven mensheid is voortgebracht. Maar positief zijn is niet gelijk aan de waarheid zijn, positief zijn maakt het niet tot een criterium; het is slechts relatief positief, en niets meer. Is het ons nu dus duidelijk of de invloed van de traditionele cultuur op de mensheid, achter al die ‘positiviteit’, nu goed of slecht is? Zonder twijfel heeft het een slechte en negatieve invloed op de mensheid.

Vandaag hebben we het gezegde ‘Twijfel niet aan wie je in dienst neemt, en neem wie je twijfelt niet in dienst’ ontleed. Dit is een soort filosofie voor wereldlijke betrekkingen. We hebben ook de beroemde zegswijze met een historische achtergrond ‘op kreupelhout slapen en gal likken’ ontleed. Zijn deze twee uitdrukkingen alleen al niet genoeg om jullie een nieuw begrip te geven van de traditionele cultuur en filosofieën voor wereldlijke betrekkingen van de mensheid? Wat is precies de essentie van traditionele cultuur en filosofieën voor wereldlijke betrekkingen? Ten eerste kun je er zeker van zijn dat deze dingen absoluut niet positief zijn. Ze komen voort uit de verdorven gezindheden van mensen – Satan is hun bron. Wat brengen ze de mensheid? Ze misleiden, ze verderven, en ze binden en beperken de mensheid. Dit is zeker en zonder twijfel. Alles wat ze de mensheid brengen is een negatieve invloed en een negatief effect, zijn ze dus de waarheid? (Nee.) Ze zijn niet de waarheid. Toch blijft de de mensheid ze als de waarheid heiligen. Wat is hier aan de hand? Mensen zijn misleid. Omdat mensen niet door God zijn gered, de waarheid niet begrijpen en niet de nauwkeurige dingen hebben gehoord die God over dit soort uitdrukkingen en zaken te zeggen heeft, aanvaarden ze uiteindelijk de ideeën en zienswijzen die naar hun mening relatief juist en goed zijn en bij hun eigen wil passen. Deze dingen drongen eerst hun hart binnen en zijn daar dominant geworden, daarom klampen mensen zich er al honderden en duizenden jaren aan vast. Deze traditionele culturen, die satanische filosofieën zijn, hebben lang geleden wortel geschoten in de harten van mensen en misleiden en beïnvloeden generatie na generatie. Als jullie de waarheid niet aanvaarden, zullen jullie door deze filosofieën misleid en beïnvloed blijven worden. Vandaag heb ik ‘Twijfel niet aan wie je in dienst neemt, en neem wie je twijfelt niet in dienst’ en ‘op kreupelhout slapen en gal likken’ ontleed en erover gecommuniceerd. Een van deze uitdrukkingen is een gezegde, de andere is een zegswijze. Uit deze twee uitdrukkingen kunnen we opmaken wat de satanische cultuur in de hele wereld precies is: ze bestaat uit ketterijen en dwalingen die mensen misleiden, mensen verderven, schadelijk zijn voor mensen en mensen kwaad doen. Als de mensheid deze filosofieën van Satan naleeft, zullen mensen in hun leven alleen maar steeds verdorvener en steeds boosaardiger worden; ze zullen elkaar afslachten, onderling vechten en er zal geen einde aan komen. Er zal geen vertrouwen zijn tussen mensen, geen harmonieus samenleven en geen wederzijdse liefde. Kortom, deze cultuur heeft nadelige gevolgen voor de mensheid. Onder invloed van deze zogenaamde ideeën en mentaliteiten zorgt ze ervoor dat de mensheid voortdurend kwaad doet, God voortdurend weerstaat, continu de morele grenzen van mensen tart en alle middelen gebruikt om haar doelen te bereiken. Uiteindelijk zullen ze het pad van vernietiging volgen en gestraft worden. Dit is de essentie van de menselijke cultuur. Nu we het toch over gezegden hebben, wat vinden jullie van gezegden? Sommige mensen zeggen misschien: “Het zijn geen echte ideeën die door de mensheid worden bepleit. Mensen in de hogere kringen die een relatief hoog niveau van inzicht bezitten, leven ze niet na.” Zojuist hebben we een zegswijze ontleed waarmee mensen in de hogere kringen het eens zijn: ‘op kreupelhout slapen en gal likken’. Is deze zegswijze van hoog niveau? (Nee.) Deze zegswijze is niet van hoog niveau, maar deze zegswijzen, deze ideeën en deze mentaliteiten worden zeker geprezen en bepleit door iedereen in elke instelling voor hoger onderwijs en in elke arena van hoog niveau in de menselijke samenleving. Dit is de menselijke cultuur. De mensheid is geconditioneerd, verdoofd en verdorven door deze aspecten van de traditionele cultuur. En wat is het eindresultaat? Dat de mensheid wordt misleid, beperkt en gebonden door traditionele cultuur, en er ontstaat op natuurlijke wijze een soort mentaliteit en theorie die door de mensheid wordt bepleit, verspreid, wijd en zijd overgedragen en aan mensen wordt opgelegd. Uiteindelijk neemt het ieders hart in beslag, zorgt het ervoor dat iedereen dit soort mentaliteit en idee aanhangt, en wordt iedereen door dit idee verdorven. Wanneer ze tot op zekere hoogte verdorven zijn, hebben mensen geen noties meer over goed of kwaad; ze willen niet meer onderscheiden wat gerechtigheid is en wat boosaardigheid, noch zijn ze nog bereid te onderscheiden wat positieve dingen zijn en wat negatieve dingen. Er komt zelfs een dag dat ze niet meer weten of ze eigenlijk wel mens zijn, en er zijn veel perverse mensen die niet weten of ze man of vrouw zijn. Hoe ver is zo’n menselijk ras verwijderd van de vernietiging? Hoe verhoudt de mensheid zich nu tot de mensen in de tijd van Noach? Zijn ze niet nog boosaardiger? Ze hebben het toppunt van boosaardigheid al bereikt en zijn zo boosaardig dat er dingen zijn waar je niet naar kunt luisteren – als je het hoort, walg je ervan. Mensen zijn allemaal tot op zekere hoogte ziek. Van buiten zien de lichamen van mensen er menselijk uit, maar de dingen die ze in hun hart denken, zijn eigenlijk niet wat mensen zouden moeten denken; ze zijn allemaal ziek en niet in staat om tot inkeer te komen. Wat bedoel ik met dat ze niet in staat zijn om tot inkeer te komen? Ik bedoel dat misschien honderd of tweehonderd jaar geleden meer mensen bereid waren om naar God te luisteren wanneer Hij sprak en uitspraken deed. Ze vertrouwden erop dat er gerechtigheid, rechtvaardigheid en eerlijkheid bestond in deze wereld. Mensen waren bereid zo’n feit te aanvaarden en ze verlangden ernaar dat het gerealiseerd zou worden. Meer nog, ze hoopten dat er een dag zou komen dat de Heiland zou komen die de mensheid kon redden van de invloed van duisternis en boosaardigheid. Honderd of tweehonderd jaar later zijn er echter steeds minder van zulke mensen. Hoeveel mensen zijn er die Gods woorden kunnen begrijpen? Hoeveel mensen zijn er die de waarheid kunnen aanvaarden? Zelfs als veel mensen Gods genade hebben ontvangen, wat dan nog? Het aantal mensen dat Hem werkelijk volgt, wordt steeds kleiner. Dat wil zeggen dat er onder het menselijk ras steeds minder mensen zijn die, wanneer ze Gods woorden horen, worden bemoedigd, in staat zijn positieve dingen lief te hebben, verlangen naar het licht, verlangen naar gerechtigheid en verlangen naar de komst van Gods koninkrijk, eerlijkheid en rechtvaardigheid. Wat toont dit aan? Dat Satans filosofieën, wetten, ideeën en zogenaamde mentaliteiten het hele menselijk ras hebben misleid en verdorven. In welke mate zijn ze misleid en verdorven? Mensen hebben allemaal de dwalingen en duivelse gezegden van Satan als de waarheid aanvaard; ze aanbidden allemaal Satan en volgen Satan. Ze begrijpen de woorden van God, de Schepper, niet. Wat de Schepper ook zegt, hoeveel Hij ook zegt en hoe duidelijk en praktisch Zijn woorden ook zijn, niemand begrijpt het; niemand bevat het. Ze zijn allemaal afgestompt en traag van begrip, en hun denken en geest zijn in de war. Hoe zijn ze in de war geraakt? Het is Satan die ze in de war heeft gebracht. Satan heeft mensen grondig verdorven. In de huidige samenleving zijn er allerlei verschillende ideeën, ideologieën en uitspraken. Mensen geloven in wat ze zelf kiezen en volgen wie ze zelf kiezen. Niemand kan hun vertellen wat ze moeten doen, noch zijn ze in staat anderen te vertellen wat ze moeten doen. Zover is het gekomen. Dus het feit dat jullie kunnen kiezen om in God te geloven, is een zegen. Vandaag kunnen jullie begrijpen wat God zegt, jullie hebben een beetje gewetensbesef, jullie geloven wat God zegt, verlangen naar de komst van Gods koninkrijk en verlangen ernaar om in een koninkrijk van licht, gerechtigheid, eerlijkheid en rechtvaardigheid te leven. Is het een zeldzaamheid dat jullie deze oprechtheid hebben? Hoe hebben jullie die gekregen? Het is door Gods bescherming en de Heilige Geest die in je werkt om je helderheid te geven, dat je in staat bent in God te geloven en Hem te volgen. Als God niet in jullie werkte, zouden jullie dan hier nu kunnen zijn als gelovigen? Zouden jullie veranderd kunnen zijn zoals jullie nu zijn veranderd? Kijk maar eens, hebben die ongelovigen nu nog een menselijke gelijkenis? Je begrijpt nu misschien veel waarheden niet, en in veel gevallen zijn je zienswijzen nog steeds precies hetzelfde als die van ongelovigen – wat zij ook denken, dat denk jij ook. Hoewel je sommige van hun zienswijzen soms niet aanvaardt, heb je geen onderscheidingsvermogen en heb je geen ander pad dat je kunt nemen. Wanneer de dag komt dat je de waarheid begrijpt, zul je kunnen onderscheiden dat hun zienswijzen verkeerd en boosaardig zijn, en zal je hart ze kunnen verwerpen. Dan zul je hun demonische gezichten duidelijk zien. Je zult zien dat zij de levende duivels zijn, geen mensen. Ze zijn vermomd als mensen, maar doen geen menselijke dingen. Hoe kun je zien dat dit het geval is? De woorden die ze verkondigen klinken allemaal bijzonder aangenaam en kunnen mensen misleiden, maar wat ze doen en uitvoeren is uiterst boosaardig en lelijk; het is gewoonweg schaamteloos en onredelijk. De zogenaamde ideeën en zogenaamde mentaliteiten waaraan ze vasthouden zijn buitengewoon boosaardig en reactionair, gaan volledig in tegen Gods woorden en de waarheid, en zijn lijnrecht tegenovergesteld aan Gods woorden en de waarheid. Toch vatten deze mensen deze valse redeneringen en ketterijen als de waarheid op en verkondigen ze die intens en promoten ze krachtig en openlijk om de mensheid te misleiden en te verderven, zodat ze hun diverse verachtelijke en schaamteloze misdaden en lelijke gezichten kunnen verdoezelen. Hieruit kun je duidelijk opmaken dat ze allemaal demonen zijn, beesten en onreine geesten waarmee niet te redeneren valt. Je kunt niet verstandig met hen praten en geen goede of ware woorden met hen spreken. Wanneer de dag komt dat je met deze mate van helderheid kunt zien, zul je weten dat de mensheid te diep verdorven is; dat jij net zo verdorven bent als andere mensen; dat je alleen op dit moment, nu je in God gelooft en enkele waarheden begrijpt, enige menselijke gelijkenis kunt uitleven, je kunt losmaken van de invloed van duivels en Satan, en hen kunt onderscheiden, haten en opgeven; dat je zonder Gods redding net als zij zou zijn – er zou geen verschil zijn – en dat je tot elk soort kwaad of boosaardig ding in staat zou zijn. Nu streef je de waarheid na, steek je veel werk in de waarheid en doe je er veel moeite voor, hecht je belang aan de praktijk en maak je de waarheid tot je eigen werkelijkheid. Wanneer je de waarheid begrijpt, de waarheid kunt beoefenen, de werkelijkheid van Gods woorden kunt uitleven en een echt ervaringsgetuigenis hebt, zal je hart gelukkig en vredig zijn, zullen je denkwijze en gesteldheid steeds normaler worden, zal je relatie met God steeds hechter en steeds normaler worden, en zullen je dagen steeds beter worden. Als je de waarheid niet beoefent, altijd volgens satanische filosofieën leeft, en God altijd verkeerd begrijpt en achterdochtig jegens Hem bent, dan zal je hart steeds verder van God verwijderd zijn, zal je geloof in God tevergeefs zijn en zul je niets verkrijgen. Zelfs als je al vele jaren in God gelooft, veel woorden en doctrines begrijpt en er diverse foutieve en absurde gedachten en zienswijzen van ongelovigen zijn die je niet aanvaardt, heeft dat geen zin. Dit komt omdat je de waarheid niet begrijpt en alleen over enkele woorden en doctrines kunt praten, en je de waarheid nog steeds niet kunt beoefenen. Omdat die dingen die als eerste je hart binnendrongen en daar dominant werden, nog steeds macht over je hebben, ben je alleen in staat om volgens deze dingen te leven. Wat je ook wilt doen, en in welke situatie je ook terecht komt, je zult niet kunnen voorkomen dat je door deze satanische filosofieën wordt beheerst. Dus, als deze satanische filosofieën macht over je hart hebben, zul je niet in staat zijn de waarheid te beoefenen. Sommige mensen zeggen: “Ik beoefen de waarheid niet, maar ik volg ook Satan niet.” Is dit mogelijk? Er is geen middenweg. Alleen door de waarheid te aanvaarden, de waarheid te begrijpen en vervolgens die satanische dingen te verwijderen die als eerste je hart zijn binnengedrongen en daar dominant werden, kun je dingen volgens de waarheid gaan doen. Wanneer de waarheid macht over je hart heeft en Gods woorden macht over je hart hebben, zul je vanzelf in staat zijn de waarheid te beoefenen in wat je zegt en doet.

Waarvoor zien mensen Satans logica en gedachten, en de mentale steunpilaren die bepalen hoe mensen leven, eigenlijk aan? Als psychologische voeding? Als kippensoep voor de ziel? In werkelijkheid zijn dit de dingen die mensen verderven, en als men ze tot zich neemt, zal men sterven. Als mensen deze dingen voortdurend aanvaarden en vanbinnen satanische dingen opslaan, wat impliceert dat dan? Dat ze hun oorspronkelijke verdorven gezindheid nog niet hebben afgeworpen en daarbovenop ook nog nieuwe verdorvenheid van Satan aanvaarden. Dit betekent dat het met hen gedaan is. Het is onvermijdelijk dat ze niet gered kunnen worden. Je moet deze dingen voortdurend onderscheiden en verwerpen, ze voortdurend afwerpen en niet volgens deze dingen leven, en in plaats daarvan Gods woorden aanvaarden. Er zijn mensen die zeggen: “Ik zal deze dingen niet aanvaarden. Gods woorden zullen vanzelf mijn hart binnenkomen.” Dit is niet mogelijk. Je moet proactief de waarheid zoeken en de waarheid aanvaarden, en door het proces van het begrijpen van de waarheid zul je vanzelf onderscheidingsvermogen verkrijgen over valse redeneringen en ketterijen, en zul je ze geleidelijk loslaten. Op deze manier zullen Gods woorden geleidelijk je principes aan de hand waarvan je dingen doet, en wanneer je dingen doet, zul je weten welke manier van doen in overeenstemming is met Gods bedoelingen, zul je heel natuurlijk de waarheid beoefenen, en verandert dit aspect van je verdorven gezindheid. Denken jullie dat dit moeilijk te doen is of niet? Het is eigenlijk niet moeilijk. Het enige moeilijke eraan is dat mensen het niet in praktijk brengen. Sommige mensen denken: ‘Dit is echt moeilijk – moeilijker dan naar de hemel klimmen! Is dat niet alsof je een vis dwingt op het land te leven? Brengt dit me niet in een moeilijke positie?’ Is dat het geval? Nee, dat is niet het geval. Je moet deze zaken correct benaderen en een correct onderscheidingsvermogen over deze zaken hebben. Vandaag heb ik zoveel tijd besteed aan het communiceren over en ontleden van slechts een paar satanische dwalingen, maar zijn deze paar dingen de enige dingen die in mensen zijn opgeslagen? (Nee.) Er zijn er nog veel meer! Ik zal later stuk voor stuk over deze onderwerpen communiceren. Tot nu toe heb ik niet over dit aspect gecommuniceerd. Hebben jullie dan zelf ooit over deze onderwerpen nagedacht? Dat hebben jullie niet. Als jullie erover hadden nagedacht, zouden jullie dan tot enig inzicht zijn gekomen? Als jullie je wat meer hadden kunnen inzetten voor de waarheid, zouden jullie enig onderscheidingsvermogen over satanische dwalingen hebben opgedaan en zouden jullie niet zo volledig onwetend zijn als nu. Komt Mijn communicatie over deze onderwerpen vandaag onverwacht over? Is er iemand die zegt: “Communiceren we niet over het onderscheiden van antichristen? Hoe komt het dan dat we plotseling over deze onderwerpen communiceren?” Deze zaken hebben allemaal te maken met Satans verdorven gezindheid. Deze zaken hebben ook allemaal te maken met het feit dat mensen Satans verdorven gezindheid onderscheiden, en zijn bevorderlijk voor het vermogen van mensen om de waarheid nauwkeurig te begrijpen. Op zijn minst zullen mensen na de communicatie weten: ‘Het blijkt dat deze geweldige uitspraak niet de waarheid is.’ Vanaf dit punt kunnen dwalingen als ‘op kreupelhout slapen en gal likken’ en ‘twijfel niet aan wie je in dienst neemt, en neem wie je twijfelt niet in dienst’ uit je hart worden verwijderd. Er zijn er misschien onder jullie die ze op dit moment niet kunnen verwijderen, maar je weet tenminste dat deze uitspraken niet de waarheid zijn, en de volgende keer dat je iemand deze uitspraken hoort doen, zul je weten dat de uitspraken misleidend zijn en zul je ze niet aanvaarden. Hoewel je hart voelt dat de uitspraken enigszins juist zijn en dat het nog altijd goede dingen zijn om te doen, denk je ook: ‘God zei dat deze uitspraken niet de waarheid zijn. Ik kan er niet naar handelen.’ Is dit niet in je voordeel? (Ja.) Welk doel heb Ik als ik deze dingen zeg? Waarom ontleed Ik deze uitspraken op deze manier? Gelovigen zeggen altijd: “We moeten de waarheid beoefenen. Al Gods woorden zijn de waarheid. Al Gods woorden zijn positieve dingen en zijn wat we zouden moeten beoefenen.” Op een dag word je gesnoeid en komen de uitspraken ‘op kreupelhout slapen en gal likken’ en ‘wanneer de hemel op het punt staat een grote verantwoordelijkheid aan iemand toe te kennen, moet zijn hart eerst lijden’ in je hart naar boven. Is dit de waarheid? Is dat geen grap? Als je gevraagd zou worden om van God te getuigen, hoe zou je dat dan doen? Je zegt: “Gelovigen moeten vernedering ondergaan en een zware last dragen, op kreupelhout slapen en gal likken, en moeten een onverzettelijke vechtlust en mentaliteit hebben.” Is dit van God getuigen? (Nee.) Door satanische logica als Gods woorden en de waarheid te behandelen en ervan te getuigen, heb je niet alleen niet op de juiste manier van God getuigd, maar ben je het mikpunt van spot voor Satan geworden en heb je God onteerd. Waar ben je mee bezig? Als God je hiervoor zou veroordelen, zou je het onrechtvaardig vinden en zeggen: “Ik ben onwetend. Ik begrijp het niet. God heeft hierover nooit met mij gecommuniceerd.” Als Hij je niet veroordeelt, maar de aard van je handelingen zeer ernstig is, wat zou God er dan aan moeten doen? Je aan de kant zetten? (Nee.) Er hoeft niets gedaan te worden. Wat Mij betreft, Ik zal jullie gewoon zoveel mogelijk laten begrijpen en jullie zoveel mogelijk laten weten – in overeenstemming met jullie niveau van bevattingsvermogen en in overeenstemming met wat Ik jullie kan vertellen: wat precies de waarheid is, of de uitspraken die jullie goed en juist vinden verband houden met de waarheid, en of ze de waarheid zijn. Ik moet jullie deze dingen laten begrijpen. Als je, nadat je deze dingen te weten bent gekomen, nog steeds hetzelfde denkt en nog steeds net zo koppig bent, dan zal God je niet aan de kant zetten, noch zal Hij je negeren. Je verdient het om veroordeeld te worden, en God zal handelen. Waarom zal God dit doen? Als je op deze manier handelt terwijl je deze dingen niet begrijpt, dan zal God je als dwaas en onwetend beschouwen, maar als je deze dingen wel weet en toch op deze manier handelt, dan doe je willens en wetens verkeerd, en moet God dit volgens de principes afhandelen.

19 december 2019