II. De belangen van antichristen

B. Hun eigen reputatie en status

De vorige keer hebben we gecommuniceerd over punt negen van de diverse uitingen van antichristen. Dat zullen we eenvoudig samenvatten. In hoeveel subsecties hebben we de belangen van antichristen onderverdeeld voor onze ontleding? (Drie subsecties. De eerste was de eigen veiligheid van antichristen, de tweede was hun eigen reputatie en status, en de derde was voordelen.) Belangen die betrekking hebben op antichristen omvatten deze drie subsecties: hun eigen veiligheid, status en hun persoonlijke voordelen – klopt dat? (Ja.) De eerste subsectie, hun eigen veiligheid, is relatief gemakkelijk te begrijpen. Deze heeft betrekking op de gevaarlijke omgevingen die ze tegenkomen en raakt de directe belangen van antichristen: hun persoonlijke veiligheid. We zijn in wezen klaar met de communicatie over deze subsectie. De tweede subsectie is hun eigen reputatie en status. De vorige keer hebben we over enkele uitingen hiervan gecommuniceerd, maar dat was in vrij algemene termen. Ik vermoed dat jullie allemaal slechts een conceptueel begrip en conceptuele kennis van deze subsectie hebben. Als Ik jullie geen voorbeelden geef en geen gedetailleerde, concrete analyse verschaf, bezitten jullie misschien slechts een beetje doctrinair en letterlijk begrip van dit aspect van de essentie en uitingen van antichristen, en zijn jullie wellicht niet in staat om ook maar een van deze werkelijke, specifieke onthullingen en uitingen te herkennen. Vanuit jullie perspectief is het, als het gaat om het communiceren over deze onderwerpen, hoe specifieker hoe beter, toch? (Ja.) Jullie horen graag kant-en-klare dingen; jullie houden er niet van om dingen zelf uit te moeten zoeken. Maken jullie huiswerk nadat jullie naar deze preken hebben geluisterd? Als Ik in te veel detail communiceer, zullen jullie dan het gevoel hebben dat Ik te pedant en langdradig ben? Jullie zeggen misschien: “U onderschat onze IQ’s echt; zijn we werkelijk van zo’n slecht kaliber? Het is genoeg als U slechts een of twee voorbeelden geeft. Ook hebben we, als het gaat om het ontleden van de essentie van antichristen, al heel wat gecommuniceerd over dingen die te maken hebben met hun liefde voor status en macht. Waarom raakt onze communicatie over de belangen van antichristen ook aan dit onderwerp? Is dat niet overdreven herhalend en pietluttig? Is het werkelijk nodig om hierover te communiceren?” In feite is een beetje herhaling niet slecht. Als we vanuit alle invalshoeken communiceren, zullen jullie een grondiger begrip hebben van dit aspect van de essentie van antichristen. Bovendien moeten jullie, wanneer jullie over de waarheid communiceren, niet terugdeinzen voor herhaling. Er zijn waarheden waarover al jaren wordt gecommuniceerd zonder dat mensen erin binnengaan. Is het juist om er altijd naar te streven herhaling te vermijden en altijd nieuwe stijlen en uitdrukkingen te zoeken? (Het is verkeerd.) De waarheid zelf is nauw verbonden met het leven van mensen. Al de verschillende dingen en verdorven gezindheden die mensen in hun leven onthullen, hun uitingen, en de zienswijzen en houdingen die ze hebben ten opzichte van allerlei zaken, spelen zich elke dag voortdurend en steeds opnieuw af. Communiceren over de waarheid en het ontleden van verschillende inhoud en essenties vanuit diverse invalshoeken is absoluut bevorderlijk voor het binnengaan van de waarheid door mensen. De vorige keer hebben we op een eenvoudige, algemene manier gecommuniceerd over de tweede subsectie van de belangen van antichristen: hun eigen reputatie en status. Vandaag zal Ik enkele voorbeelden geven zodat we hierover in detail kunnen communiceren. Natuurlijk, als jullie enig nieuw begrip hebben verworven of enige openbaring of licht hebben verkregen op basis van Mijn communicatie, of als jullie relevante voorbeelden hebben gezien in de loop van jullie eigen ervaring of leven, kunnen jullie ook deelnemen aan de communicatie. Laten we vervolgens, vanuit het perspectief van de belangen van antichristen, specifiek ontleden wat antichristen uiten als het gaat om hun eigen reputatie en status, welke verdorven gezindheden antichristen onthullen, en op welke manieren antichristen zulke aard-essenties onthullen.

Het koesteren door antichristen van hun status en prestige gaat verder dan die van normale mensen. Het is iets in hun gezindheidsessentie, niet een tijdelijk belang of het voorbijgaande effect van hun omgeving – het is iets binnen hun leven, in hun botten, en dus is het hun essentie. Dat wil zeggen dat bij alles wat antichristen doen, hun gedachten eerst naar hun eigen reputatie en status gaan, en naar niets anders. Voor antichristen zijn reputatie en status hun leven, en het doel dat ze hun hele leven nastreven. Bij alles wat ze doen, is hun eerste gedachte: wat zal er met mijn status gebeuren? En met mijn reputatie? Zal het mij een goede reputatie geven als ik dit doe? Zal het naar het idee van anderen mijn status verhogen? Dat is het eerste waaraan ze denken, wat ruimschoots bewijst dat ze de gezindheid en essentie van antichristen hebben; en het is alleen hierdoor dat ze zo over de zaken denken. Je kunt zeggen dat voor antichristen reputatie en status niet maar een extra vereiste zijn, laat staan dingen die voor hen extern zijn en waar ze ook zonder kunnen. Ze maken deel uit van de aard van antichristen; ze zitten in hun botten, in hun bloed, ze zijn hen aangeboren. Antichristen zijn er niet onverschillig over of ze reputatie en status bezitten; dat is niet hun houding. Wat is dan wel hun houding? Reputatie en status zijn nauw verbonden met hun dagelijks leven, met hun dagelijkse gesteldheid, met wat ze dagelijks nastreven. Voor antichristen zijn status en reputatie hun leven. Hoe ze ook leven, in welke omgeving ze ook leven, welk werk ze ook doen, wat ze ook nastreven, wat hun doelen ook zijn, in welke richting hun leven ook gaat, het draait allemaal om een goede reputatie en hoge status bezitten. En dit doel verandert niet; ze kunnen zulke dingen nooit opzijzetten. Dit is het ware gezicht van antichristen, en hun essentie. Als je hen in een oerbos diep in de bergen zou stoppen, zouden ze het najagen van reputatie en status nog steeds niet opzijzetten. Voeg hen bij enige groep mensen, en ze denken nog steeds alleen aan reputatie en status. Hoewel antichristen ook in God geloven, zien ze het nastreven van reputatie en status als gelijk aan geloof in God en hechten ze er evenveel waarde aan. Dat wil zeggen: terwijl ze het pad van geloof in God bewandelen, streven ze ook reputatie en status voor zichzelf na. Je kunt zeggen dat in het hart van antichristen het nastreven van de waarheid in hun geloof gelijkstaat aan het nastreven van reputatie en status, en het nastreven van reputatie en status is ook het nastreven van de waarheid; het winnen van reputatie en status is het winnen van de waarheid en het leven. Wanneer ze het idee hebben dat ze geen roem, gewin of status hebben, dat niemand hen bewondert, hoogacht of volgt, zijn ze erg teleurgesteld, geloven ze dat het geen zin heeft om in God te geloven, dat het geen waarde heeft, en zeggen ze tegen zichzelf: “Is zulk geloof in god een mislukking? Is het niet zo dat er geen hoop voor mij is?” Vaak calculeren ze zulke dingen in hun hart. Ze calculeren hoe ze voor zichzelf een plekje kunnen bemachtigen in het huis van God, hoe ze in de kerk een verheven reputatie kunnen hebben, hoe ze ervoor kunnen zorgen dat mensen luisteren wanneer ze spreken en hen steunen wanneer ze handelen, hoe ze ervoor kunnen zorgen dat mensen hen volgen waar ze ook maar zijn, en hoe ze in de kerk een invloedrijke stem kunnen hebben, en roem, gewin en status – in hun hart richten ze zich echt op zulke dingen. Dit is wat zulke mensen nastreven. Waarom hechten ze altijd belang aan zulke dingen? Begrijpen ze, na het lezen van de woorden van God en het horen van preken, dit allemaal echt niet, kunnen ze dit allemaal echt niet onderscheiden? Zijn de woorden van God en de waarheid echt niet in staat hun noties, ideeën en meningen te veranderen? Dat is helemaal niet het geval. Het probleem heeft zijn oorsprong in hen, het komt volledig doordat zij de waarheid niet liefhebben, doordat ze in hun hart afkerig zijn van de waarheid en als gevolg daarvan totaal niet vatbaar zijn voor de waarheid – wat bepaald wordt door hun aard-essentie.

Nadat antichristen naar Gods woorden en de waarheid hebben geluisterd, lijken ze in hun hart een richting te vinden. Maar wat is deze zogenaamde richting eigenlijk? Het is dat ze een soort instrument verkrijgen – of, zo zou je kunnen zeggen, een soort nuttig wapen – dat hen in staat stelt nog zekerder te zijn van het verkrijgen van status. Dus gebruiken ze deze gelegenheid om meer te luisteren, meer te lezen, meer te leren, meer te communiceren en meer te beoefenen, en bereiken ze geleidelijk het punt waarop ze over veel woorden en doctrines kunnen spreken, en een heleboel zogenaamde preken kunnen houden die gedenkwaardig zijn en ervoor zorgen dat mensen hen hoogachten. Zodra ze deze doctrines hebben gevat die mensen goed vinden in het opzicht van hun letterlijke betekenis, is het alsof ze een reddingslijn hebben vastgegrepen en een richting en het ochtendgloren hebben gevonden. Antichristen luisteren dus niet naar preken en lezen Gods woorden niet ter wille van hun beoefening of om Gods Woord te volgen, en ze doen deze dingen zeker niet om Zijn bedoelingen te begrijpen. Ze doen deze dingen zodat ze mensen voor zich kunnen winnen en meer mensen ertoe kunnen verleiden hen te aanbidden en te volgen door Gods woorden te gebruiken, of door deze theorieën te gebruiken waarvan zij geloven dat ze geestelijk zijn, of door verheven preken te houden. Ongemerkt worden Gods woorden, de waarheid en Zijn weg een soort kanaal, een soort ladder en een soort instrument dat deze mensen gebruiken om status en prestige onder anderen te verkrijgen. Daarom zul je, hoe je het ook bekijkt, geen enkel waar geloof en geen enkele ware onderwerping in antichristen kunnen vinden. Integendeel, ongeacht hoeveel moeite ze steken in het luisteren naar preken en het lezen van Gods woorden, en hoe ‘vroom’ hun geloof in Zijn woorden ook lijkt te zijn, er is één ding dat niet kan worden ontkend, namelijk dat terwijl antichristen deze dingen doen, hun bedoeling en plan niet is om Gods wil te volgen, en het is zeker niet om hun plichten goed te vervullen; ze wensen niet de kleinste van de volgelingen te zijn of schepselen te zijn die plichtsgetrouw en gedwee Gods opdracht en Zijn soevereiniteit en regelingen aanvaarden. Ze willen deze dingen veeleer alleen maar gebruiken om hun individuele doelen te bereiken, om een plaats in het hart van anderen te verkrijgen, en een positieve beoordeling ten overstaan van God – dit is alles wat ze willen. Hoe antichristen Gods woorden dus ook prediken, en hoe juist, verheven, geestelijk en aan de smaak van mensen aangepast de preken die ze houden ook zijn, ze zullen nul beoefening en intrede hebben. Tegelijkertijd zal hun streven naar status en reputatie steeds meer ‘vruchten’ afwerpen. Waarom zeg Ik dit? Ik zeg het omdat, wat mensen als zij ook doen, wat ze door grote inspanning ook weten te bereiken, de richting en doelen die ze nastreven, en het motief dat en uitgangspunt die ze in het diepst van hun hart koesteren wanneer ze handelen, niet los kunnen worden gezien van de status en reputatie die zo nauw verweven zijn met hun eigen belangen.

Het gezegde luidt: je oogst wat je zaait. Ongeacht wat voor goed kaliber en gaven antichristen bezitten, of welke vrome en geestelijke uitingen ze vertonen, aangezien ze de ambitie en begeerte koesteren om macht uit te oefenen en Gods uitverkoren volk te beheersen, en aangezien ze de waarheid niet nastreven en alleen reputatie en status zoeken, kunnen ze dan praktiseren volgens Gods vereisten? Kunnen ze in hun handelingen voldoen aan de normen die God vereist? (Nee.) Tot welke gevolgen zullen hun handelingen en gedrag dan werkelijk leiden? (Zeker ertoe dat ze hun eigen onafhankelijke koninkrijk stichten en de dienst uitmaken.) Dat klopt. Wat antichristen ook doen, dit is het uiteindelijke resultaat. Wat veroorzaakt dus dit gevolg? Het komt voornamelijk door hun onvermogen om de waarheid te aanvaarden. Of ze nu worden gesnoeid, geoordeeld of getuchtigd, antichristen zullen het niet in hun hart aanvaarden. Wat ze ook doen, antichristen hebben altijd hun eigen doelen en bedoelingen, ze handelen altijd volgens hun eigen plan, en hun houding ten opzichte van de regelingen en het werk van het huis van God is: ‘jij hebt misschien duizend plannen, maar ik heb één regel’; dit wordt allemaal bepaald door de aard van antichristen. Kunnen antichristen hun mentaliteit veranderen en handelen volgens de waarheidsprincipes? Dat zou absoluut onmogelijk zijn, tenzij de Boven rechtstreeks van hen eist dat ze dat doen, in welk geval ze met tegenzin een beetje kunnen doen, uit noodzaak. Als ze helemaal niets deden, zouden ze worden ontmaskerd en uit hun functie ontheven. Alleen onder deze omstandigheden zijn ze in staat een beetje werkelijk werk te verrichten. Dit is de houding die antichristen hebben ten opzichte van het vervullen van plichten; dit is ook de houding die ze hebben ten opzichte van het beoefenen van de waarheid: wanneer het beoefenen van de waarheid voordelig voor hen is, wanneer iedereen hen erom zal goedkeuren en bewonderen, zullen ze er zeker aan voldoen en enkele symbolische inspanningen leveren die voor anderen nog net aanvaardbaar lijken. Als het beoefenen van de waarheid hun geen voordeel oplevert, als niemand het ziet en de hogere leiders het niet zien, dan is er op zulke momenten geen sprake van dat ze de waarheid beoefenen. Hun beoefening van de waarheid hangt af van de context en situatie, en ze overwegen hoe ze dit kunnen doen op een manier die zichtbaar is voor anderen, en hoe groot de voordelen zullen zijn; ze hebben een ingenieus begrip van deze dingen en ze kunnen zich aanpassen aan verschillende situaties. Ze houden te allen tijde rekening met hun eigen roem, gewin en status, en tonen geen enkele consideratie voor de bedoelingen van God, en zo schieten ze tekort in het beoefenen van de waarheid en het hooghouden van de principes. Antichristen besteden alleen aandacht aan hun eigen roem, gewin, status en persoonlijke belangen, en het is voor hen onaanvaardbaar dat ze geen voordeel behalen of zichzelf niet in de kijker spelen, en het beoefenen van de waarheid vinden ze lastig. Als hun inspanningen niet worden erkend, en hun werk niet gezien wordt zelfs als ze voor het oog van anderen werken, dan zullen ze helemaal geen waarheid beoefenen. Als het werk rechtstreeks door het huis van God wordt geregeld en ze geen andere keuze hebben dan het te doen, nemen ze nog steeds in overweging of dit hun status en reputatie ten goede zal komen. Als het goed is voor hun status en hun reputatie kan verbeteren, steken ze alles wat ze hebben in dit werk en leveren ze goed werk; ze hebben het gevoel dat ze twee vliegen in één klap slaan. Als het hun roem, gewin en status niet ten goede komt, en het slecht doen ervan hen in diskrediet zou kunnen brengen, bedenken ze een manier of excuus om eronderuit te komen. Ongeacht welke plicht antichristen vervullen, ze houden altijd vast aan hetzelfde principe: ze moeten enige winst behalen in het opzicht van reputatie, status of hun belangen, en ze mogen geen verliezen lijden. Het soort werk dat antichristen het prettigst vinden, is dat waarbij ze niet hoeven te lijden of een prijs hoeven te betalen, en er een voordeel is voor hun reputatie en status. Kortom, wat ze ook doen, antichristen overwegen eerst hun eigen belangen en handelen pas als ze alles hebben uitgedacht. Ze gehoorzamen de waarheid niet echt, oprecht en absoluut zonder compromis, maar doen dat selectief en voorwaardelijk. Onder welke voorwaarde? Dat hun status en reputatie gevrijwaard blijven en er op geen enkele wijze onder lijden. Pas als aan deze voorwaarde is voldaan, zullen zij beslissen en kiezen wat te doen. Dat wil zeggen: antichristen denken er serieus over na hoe ze met de waarheidsprincipes, Gods opdrachten en het werk van Gods huis moeten omgaan, of hoe ze moeten omgaan met de dingen waarmee ze worden geconfronteerd. Ze overwegen niet hoe ze aan Gods bedoelingen kunnen voldoen, hoe ze kunnen voorkomen dat ze de belangen van Gods huis schaden, hoe ze God tevreden kunnen stellen of hoe ze de broeders en zusters ten goede kunnen komen; dit zijn niet de dingen die ze overwegen. Wat overwegen antichristen wel? Of hun eigen status en reputatie zullen worden aangetast, en of hun prestige zal worden verlaagd. Als iets doen volgens de waarheidsprincipes het werk van de kerk en de broeders en zusters ten goede komt, maar hun eigen reputatie zou schaden en ervoor zou zorgen dat veel mensen hun ware gestalte beseffen en weten wat voor aard-essentie ze hebben, dan zullen ze zeker niet handelen in overeenstemming met de waarheidsprincipes. Als het doen van enig werkelijk werk ervoor zorgt dat meer mensen hen hoogachten, naar hen opkijken en hen bewonderen, hen in staat stelt nog meer prestige te verwerven, of hun woorden gezag geeft en meer mensen zich aan hen laat onderwerpen, dan zullen ze ervoor kiezen het op die manier te doen; anders zullen ze er nooit voor kiezen hun eigen belangen te negeren uit consideratie voor de belangen van Gods huis of van de broeders en zusters. Dit is de aard-essentie van antichristen. Is die niet egoïstisch en verachtelijk? In elke situatie beschouwen antichristen hun status en reputatie als van het grootste belang. Niemand kan met hen wedijveren. Ongeacht de vereiste methode, zolang deze mensen voor zich wint en anderen hen laat aanbidden, zullen antichristen het doen. Als iemand anders door Gods uitverkoren volk wordt hooggeacht en goedgekeurd omdat hij van God getuigt, zullen antichristen deze methode ook gebruiken om mensen voor zich te winnen. Maar antichristen bezitten de waarheid niet, noch praktische ervaring, dus pijnigen ze hun hersens om een reeks theorieën te fabriceren die van God getuigen op basis van menselijke verbeeldingen, en praten ze over hoe groot God is, hoeveel God van de mens houdt, hoe God een prijs betaalt om de mens te redden, en hoezeer God Zichzelf vernedert en verbergt. Nadat ze op deze manier van God hebben getuigd, is het resultaat dat ze bereiken dat mensen hen nog meer hoogachten, en meer plaats voor hen in hun hart hebben, en geen plaats voor God. Als ze zien dat spreken over zelfkennis ervoor kan zorgen dat meer mensen hen vertrouwen, naar hen opkijken en hen hoogachten, zullen ze vaak praten over het kennen van zichzelf, en zullen ze zichzelf vaak ontleden. Ze zullen het feit ontleden dat ze een duivel zijn, dat ze niet menselijk zijn, dat ze geen verstand hebben, dat ze de waarheid niet nastreven en dat ze de waarheid niet bezitten. Ze zullen communiceren over een paar ledige, onbeduidende onderwerpen om anderen te misleiden, hun vertrouwen te winnen en meer mensen ertoe te brengen hen te prijzen en naar hen op te kijken. Dit is hoe antichristen handelen. Als een bepaalde methode van het delen van ervaringsgetuigenis hen in staat stelt de goedkeuring en bewondering van andere mensen te verkrijgen, zullen ze niet aarzelen om die te gebruiken. Ze zullen zich echt concentreren, zich inspannen en hun hersens pijnigen over deze methode. Kortom, hun doel en motief bij het doen van dit alles draait om niets anders dan status en reputatie. Ongeacht of het hun uiterlijke taal, methoden, gedrag of een soort gedachte, zienswijze of methode van nastreven betreft, deze dingen draaien allemaal om reputatie en status. Dit is de manier waarop antichristen werken.

Voor antichristen is het, als hun reputatie of status wordt aangevallen en weggenomen, een zaak die nog ernstiger is dan een poging om hen van het leven te beroven. Ongeacht naar hoeveel preken ze luisteren of hoeveel van Gods woorden ze lezen, ze zullen geen verdriet of spijt voelen over het feit dat ze nooit de waarheid hebben gepraktiseerd en dat ze het pad van antichristen hebben gekozen, noch over hun bezit van de aard-essentie van antichristen. In plaats daarvan pijnigen ze altijd hun hersens voor manieren om status te verkrijgen en hun reputatie te vergroten. Men kan zeggen dat alles wat antichristen doen, wordt gedaan om voor anderen te pronken, en niet ten overstaan van God wordt gedaan. Waarom zeg Ik dit? Het is omdat zulke mensen zo verliefd zijn op status dat ze het als hun leven zelf beschouwen, als hun levenslange doel. Bovendien geloven ze, omdat ze zoveel van status houden, nooit in het bestaan van de waarheid, en men kan zelfs zeggen dat ze absoluut geen geloof koesteren in Gods bestaan, dus hoe ze ook berekenen om reputatie en status te verkrijgen, en hoe ze ook proberen valse schijn te gebruiken om mensen en God te bedriegen, in het diepst van hun hart hebben ze geen besef of wroeging, laat staan enige ongerustheid. In hun consequente streven naar reputatie en status ontkennen ze ook moedwillig wat God heeft gedaan. Waarom zeg Ik dat? In het diepst van het hart van antichristen geloven ze: alle reputatie en status worden verdiend door eigen inspanningen. Alleen door een stevige voet aan de grond te krijgen onder mensen en reputatie en status te verkrijgen, kunnen ze gods zegeningen genieten. Het leven heeft alleen waarde wanneer mensen absolute macht en status verkrijgen. Alleen dit is leven als een mens. Daarentegen zou het nutteloos zijn om te leven op de manier waarover in het woord van god wordt gesproken – je in alles onderwerpen aan gods soevereiniteit en regelingen, bereidwillig in de positie van een schepsel staan en leven als een normaal mens – niemand zou naar zo iemand opkijken. Iemands status, reputatie en geluk moeten worden gewonnen door zijn eigen strijd; er moet voor worden gevochten en ze moeten worden gegrepen met een positieve en proactieve houding. Niemand anders zal ze je geven – passief afwachten kan alleen maar tot mislukking leiden. Dit is hoe antichristen berekenen. Dit is de gezindheid van antichristen. Als je hoopt dat antichristen de waarheid aanvaarden, fouten toegeven en werkelijk berouw hebben, is dat onmogelijk – ze kunnen het absoluut niet. Antichristen hebben de aard-essentie van Satan en ze haten de waarheid, dus waar ze ook heen gaan, zelfs als ze naar de uiteinden van de aarde gaan, hun ambitie om reputatie en status na te streven zal nooit veranderen, en evenmin zullen hun zienswijzen op dingen of de weg die ze bewandelen ooit veranderen. Sommige mensen zullen zeggen: “Er zijn een paar antichristen die hun zienswijzen hierover kunnen veranderen.” Is deze uitspraak juist? Als ze werkelijk kunnen veranderen, zijn het dan nog steeds antichristen? Degenen die de aard van een antichrist hebben, zullen nooit veranderen. Degenen die de gezindheid van een antichrist bezitten, zullen alleen veranderen als ze de waarheid nastreven. Sommige mensen die het pad van een antichrist bewandelen, doen enig kwaad dat het werk van de kerk verstoort, en hoewel ze worden gekenmerkt als antichristen, voelen ze, nadat ze uit hun functie zijn ontheven, werkelijke wroeging, en besluiten ze een nieuw leven te beginnen, en na een periode van reflectie, zelfkennis en berouw ondergaan ze enige werkelijke verandering. In dit geval kunnen deze mensen niet worden gekenmerkt als antichristen; ze bezitten slechts de gezindheid van een antichrist. Als ze de waarheid nastreven, kunnen ze veranderen. Men kan echter definitief zeggen dat de meesten van degenen die door de kerk worden gekenmerkt als antichristen, worden verwijderd of worden verdreven, niet werkelijk berouw zullen tonen en niet werkelijk zullen veranderen. Als sommigen van hen dat wel doen, zijn dat zeldzame gevallen. Sommige mensen zullen vragen: “Waren die zeldzame gevallen dan verkeerd gekenmerkt?” Dit is onmogelijk. Ze hebben tenslotte kwaad begaan, en dit kan niet worden afgedaan. Als ze echter in staat zijn werkelijk berouw te tonen, als ze bereid zijn een plicht te doen, en als ze een ware getuigenis van hun berouw bezitten, kan de kerk hen nog steeds toelaten. Als deze mensen absoluut weigeren te bekennen dat ze fout zaten en weigeren berouw te tonen nadat ze zijn gekenmerkt als antichristen, en ze zichzelf met alle mogelijke middelen proberen te rechtvaardigen, dan is het accuraat en volledig juist om hen te kenmerken als antichristen. Als ze hun fouten hadden erkend en toen werkelijke wroeging hadden gevoeld, hoe kon de kerk hen dan kenmerken als antichristen? Dat zou onmogelijk zijn. Ongeacht wie ze zijn, ongeacht hoeveel kwaad ze hebben gedaan, of hoe ernstig hun fouten waren: de vaststelling dat iemand een antichrist is of de gezindheid van een antichrist bezit, hangt af van de vraag of hij in staat is de waarheid te aanvaarden en te aanvaarden dat hij wordt gesnoeid, en of hij werkelijk wroeging heeft. Als hij de waarheid kan aanvaarden en kan aanvaarden dat hij wordt gesnoeid, als hij werkelijk wroeging heeft, en als hij bereid is zijn hele leven voor God te arbeiden, dan duidt dit werkelijk op een beetje berouw. Zo iemand kan niet worden gekenmerkt als een antichrist. Kunnen die ware antichristen de waarheid werkelijk aanvaarden? Absoluut niet. Juist omdat ze de waarheid niet liefhebben en afkerig zijn van de waarheid, zullen ze nooit in staat zijn reputatie en status los te laten, die zo nauw verweven zijn met hun hele leven. Antichristen geloven vast in hun hart dat ze alleen met reputatie en status waardigheid hebben en ware schepselen zijn, en dat ze alleen met status zullen worden beloond en gekroond, in aanmerking zullen komen voor Gods goedkeuring, alles zullen verkrijgen en een echt mens zullen zijn. Waar zien antichristen status voor aan? Ze zien die voor de waarheid aan; ze beschouwen die als het hoogste doel dat door mensen moet worden nagestreefd. Is dat geen probleem? Mensen die zo geobsedeerd kunnen zijn door status, zijn ware antichristen. Ze zijn hetzelfde soort mensen als Paulus. Ze geloven dat het nastreven van de waarheid, het zoeken naar onderwerping aan God en het zoeken naar eerlijkheid allemaal processen zijn die iemand naar de hoogst mogelijke status leiden; het zijn slechts processen, niet het doel en de norm van het eigen gedrag, en dat ze volledig worden gedaan opdat God ze ziet. Dit begrip is absurd en belachelijk! Alleen absurde mensen die de waarheid haten, zouden zo’n belachelijk idee kunnen voortbrengen.

Als het om antichristen gaat, ongeacht over welk aspect van de waarheid je communiceert, hun methode van begrip en inzicht zal anders zijn dan die van mensen die de waarheid nastreven. Na het horen van de waarheid denken mensen die deze nastreven: ik bezit dit aspect van de waarheid niet, en ik kan deze gesteldheid die God heeft onthuld aan mezelf koppelen. Waarom voel ik me, na ernaar geluisterd te hebben, zo vol wroeging en zo schuldig tegenover God? Ik schiet nog steeds ver tekort in het nastreven van de waarheid, en ben nog lang niet in staat me werkelijk te onderwerpen. Ik ben erg bang; dit is een waarschuwing voor me geweest. Ik dacht dat ik het de laatste tijd behoorlijk goed deed, en ik had geen idee dat ik eigenlijk niet iemand ben die de waarheid praktiseert of od behaagt. Vanaf nu moet ik voorzichtig en behoedzaam zijn, en me concentreren op het bidden ten overstaan van God en Hem smeken om begeleiding en illuminatie. Ik mag niet mijn eigen weg gaan. Ik ga diep op dit aspect van de waarheid in, en ik heb nog ruimte om vooruitgang te boeken. Ik hoop dat God een omgeving zal scheppen die me in staat stelt beter te presteren, en mijn oprechtheid en trouw aan te bieden. Dit is hoe mensen die de waarheid nastreven denken. Hoe vatten antichristen dan verschillende soorten waarheden op? Wat denken ze na het horen van Gods woorden die de mens berispen? Ik heb dat niet erg goed gedaan, ik heb een steekje laten vallen in mijn handelingen, en er zijn fouten opgetreden. Hoeveel mensen weten ervan? Gods woorden werden heel duidelijk gesproken; betekent dat dat Hij me heeft doorzien? Nou, dit is geen geweldige uitkomst; dit is niet wat ik wil. Als god me heeft doorzien, weet iemand anders er dan van? Als iemand erachter is gekomen, zou dat nog erger zijn. Als alleen god het weet, en niemand anders, dan is dat oké. Als sommige mensen deze woorden van god horen die de mens ontmaskeren en ze aan mij koppelen en op mij toepassen, zou dat slecht zijn voor mijn reputatie. Ik zal een manier moeten bedenken om dit te verhelpen. Hoe kan ik dit verhelpen? Antichristen peinzen op deze manier. Na bijvoorbeeld te hebben geluisterd naar Gods communicatie over hoe mensen eerlijk moeten zijn, zal een antichrist onmiddellijk denken: alleen idioten proberen eerlijke mensen te zijn. Hoe zou iemand die zo slim is als ik een eerlijk mens kunnen zijn? Eerlijke mensen zijn domkoppen en idioten; ze zeggen wat er in hun hoofd opkomt, ze vertellen andere mensen alles en laten hen alles begrijpen. Dat zou ik nooit doen! Dat god zegt dat we eerlijke mensen moeten zijn, is relatief, dus ik ga gewoon een wijs mens zijn, en daarmee uit. Wat betreft het zijn van een eerlijk mens, ik kies gewoon wanneer ik dat ben. Ik zal open zijn over sommige dingen, maar ik zal niet praten over al die geheimen en verborgen dingen die ik diep in mijn hart koester, dingen waardoor mensen op me zouden kunnen neerkijken als ik erover zou praten. Wat voor voordeel heeft het om een eerlijk mens te zijn? Ik denk niet dat er voordelen aan zitten. Sommige mensen zijn zichzelf altijd aan het ontleden, proberen eerlijk te zijn en eerlijk te spreken, en brengen hun verdorven gezindheden aan het licht, maar ze hebben gods genade niet verkregen, en wanneer ze gesnoeid zouden moeten worden, worden ze nog steeds gesnoeid; god geeft hun geen extra verheffing. Ze peinzen maar door: ik zal een andere weg moeten kiezen. Dit is niet de weg waarop ik me zou moeten bevinden; ik laat het gewoon aan anderen over. Hoe kan een slim mens als ik zo leven? Ongeacht welk aspect van de waarheid een antichrist hoort, welke berekeningen maakt hij in zijn hart? Kan hij die waarheid zuiver vatten? Is hij in staat die als de waarheid te aanvaarden in het diepst van zijn hart? Absoluut niet. Hij is voortdurend aan het berekenen en beramen, en voortdurend aan het observeren. Hoe reageert hij uiteindelijk? Hij verandert naargelang de situatie, hij past zich aan de omstandigheden aan, hij is glad en geslepen in zijn omgang met andere mensen, en hij handelt in totale geheimhouding. Wat hij ook doet, wat hij diep vanbinnen ook denkt of berekent, hij kan het anderen niet laten weten, noch kan hij het God laten weten; hij kan deze dingen niet voor God blootleggen, laat staan er duidelijk met mensen over communiceren – hij gelooft dat deze dingen zijn eigen zaak zijn. Antichristen zijn dus het soort mensen dat absoluut niet in staat is de waarheid te praktiseren. Behalve dat ze zelf de waarheid niet praktiseren, minachten ze ook mensen die de waarheid wel praktiseren, en meer nog, ze bespotten die mensen die worden gesnoeid omdat ze wat afwijkingen hebben gemaakt tijdens het praktiseren van de waarheid, of omdat ze een paar keer de mist in zijn gegaan, of wat fouten hebben gemaakt, en lachen hen uit vanaf de zijlijn. Ze geloven niet in Gods rechtvaardigheid, laat staan dat de diverse manieren waarop Hij mensen behandelt de waarheid en Zijn liefde in zich hebben; antichristen geloven deze dingen niet. Vanuit hun oogpunt geloven ze dat al deze dingen leugens zijn die bedoeld zijn om mensen te bedriegen; ze denken dat het allemaal slechts een soort excuses zijn, een stel gezegden die mooi klinken. En waar verheugen ze zich vaak heimelijk over? Gelukkig ben ik niet zo dom om alles op te offeren; gelukkig heb ik niet gesproken over die vuile, lelijke dingen die ik diep vanbinnen koester; gelukkig houd ik nog steeds vast aan mijn status en reputatie en doe ik mijn uiterste best om die na te streven, en ren ik rond omwille daarvan. Als ik niet voor mezelf rond zou rennen, wie zou er dan aan mij denken? Antichristen zijn niet alleen bedrieglijk, ze zijn ook boosaardig, ze zijn afkerig van de waarheid en venijnig van gezindheid; dat wil zeggen, alle aspecten van verdorven gezindheden die zich in verdorven mensen manifesteren, zijn in antichristen bevestigd en een stap verder ‘verheven’. Als je naar de verdorven gezindheden van de mensheid wilt kijken, zoek dan een antichrist om te ontleden en mee om te gaan; dat is de beste manier om de kwestie te illustreren, en de beste manier om de verdorven essentie van de verdorven mensheid en het gezicht van Satan te doorzien. Als jij een antichrist als uitmuntend voorbeeld neemt, en hem ontleedt en leert kennen, zul je deze dingen duidelijker kunnen begrijpen.

Het streven van antichristen naar status en reputatie gaat veel verder dan dat van gewone mensen, en dat geldt ook voor hun begeerte naar status en reputatie. Gewone mensen hebben niet zo’n enorme begeerte naar status en reputatie, terwijl die begeerte bij antichristen extreem sterk en duidelijk is. Zodra je met een antichrist bent omgegaan en met hem hebt gepraat en tijd met hem hebt doorgebracht, zal zijn aard-essentie voor je ogen worden blootgelegd, en zul je hem onmiddellijk doorzien. Zo groot is zijn begeerte. Wanneer jouw omgang met hem zich verdiept, zul je van hem walgen en hem verwerpen. Uiteindelijk zul je hem niet alleen verwerpen, maar hem zelfs veroordelen en vervloeken. Antichristen zijn geen goede dingen; ze zijn Gods vijanden, evenals de vijanden van iedereen die de waarheid nastreeft. Antichristen zijn afkerig van de waarheid, en zijn in staat allerlei slechte dingen te doen omwille van status en reputatie. Bij alles wat ze doen, zullen ze zich vermommen, imiteren, meespelen naargelang de situatie, en compromissen sluiten omwille van status en reputatie. De zielen en essenties van mensen als deze zijn vuil; ze zijn walgelijk. Ze hebben geen greintje liefde voor de waarheid of positieve dingen. Tegelijkertijd gebruiken ze positieve dingen en de prediking van juiste woorden en doctrines om mensen te misleiden, zodat ze reputatie en status kunnen verkrijgen, en hun begeerten en ambities kunnen bevredigen. Dit is het gedrag en de essentie van antichristen. Je kunt niet zien hoe Satan eruitziet, hoe Satan zich in de wereld gedraagt en met mensen omgaat, en wat voor aard-essentie Satan heeft; je weet niet wat voor ding Satan precies is in Gods ogen. Dit is geen probleem; alles wat jij hoeft te doen is een antichrist observeren en ontleden, en je zult al deze dingen zien – Satans aard-essentie, Satans lelijke gezicht, en Satans boosaardigheid en venijnigheid – ze zullen allemaal zichtbaar voor je zijn. Antichristen zijn levende Satans; het zijn levende demonen.

1. Hoe antichristen omgaan met gesnoeid worden

Antichristen koesteren enorme ambities en begeerten als het gaat om status en reputatie, en anderen vinden dit ongelooflijk misselijkmakend en walgelijk. Dit is voldoende om aan te tonen dat de aard-essentie van een antichrist erg afstotelijk en boosaardig is. Welke specifieke uitingen illustreren dan de aard-essentie van een antichrist? Laten we eerst eens nadenken over hoe antichristen omgaan met gesnoeid worden. (Ze haten het en aanvaarden het niet.) Op welke manier haten ze het? Ga hier nader op in. (Er was een antichrist die heel wat kwaad deed, en toen de broeders en zusters enkele van zijn uitingen gingen blootleggen, had hij totaal geen berouw, was hij erg onbuigzaam en voelde hij niet de minste wroeging. Hij voelde zelfs dat hem onrecht was aangedaan. Dit is het soort uiting dat ik heb gezien.) Dit is een klassieke uiting van een antichrist. De archetypische houding van antichristen jegens gesnoeid worden is dat ze dit fel weigeren te aanvaarden of toe te laten. Hoeveel kwaads ze ook doen en hoezeer ze het werk van Gods huis en het binnengaan van het leven door Gods uitverkorenen ook schaden, ze hebben niet de minste wroeging of het idee dat ze iets verschuldigd zijn. Hebben de antichristen, vanuit dit perspectief gezien, menselijkheid? Beslist niet. Ze brengen Gods uitverkoren volk op allerlei manieren schade toe en schaden het werk van de kerk – Gods uitverkoren volk kan dit overduidelijk zien, en kan de opeenvolgende slechte daden van antichristen zien. En toch aanvaarden of erkennen de antichristen dit feit niet, ze weigeren koppig toe te geven dat ze fout zitten of verantwoordelijk zijn. Wijst dat er niet op dat ze afkerig zijn van de waarheid? Zozeer zijn antichristen afkerig van de waarheid: hoeveel kwade dingen ze ook doen, ze weigeren koppig om het toe te geven en blijven onbuigzaam tot het einde. Dit bewijst afdoende dat antichristen het werk van Gods huis nooit serieus nemen en de waarheid nooit aanvaarden. Ze zijn niet tot geloof in God gekomen; ze zijn knechten van Satan, die zijn gekomen om het werk van Gods huis te verstoren en hinderen. In het hart van antichristen is er alleen reputatie en status. Ze geloven dat ze, als ze hun fout erkenden, verantwoordelijkheid zouden moeten nemen en dat hun status en reputatie dan ernstig zouden lijden. Het resultaat is dat ze zich verzetten met de houding van ‘ontkennen tot de dood’. Hoe mensen hen ook ontmaskeren of ontleden, zij doen al het mogelijke om dit te ontkennen. Of hun ontkenning al dan niet moedwillig is – kort gezegd ontmaskeren deze gedragingen aan de ene kant de aard-essentie van antichristen van het afkerig zijn van de waarheid en de waarheid haten. Aan de andere kant toont het aan hoe sterk de antichristen hun eigen status, reputatie en belangen koesteren. Wat is ondertussen hun opstelling tegenover het werk en de belangen van de kerk? Die is er een van minachting en onverantwoordelijkheid. Ze hebben geen enkel geweten, geen enkel verstand. Blijken deze problemen niet uit het feit dat de antichristen verantwoordelijkheid uit de weg gaan? Enerzijds bewijst het uit de weg gaan van verantwoordelijkheid hun aard-essentie van het afkerig zijn van en haten van de waarheid; anderzijds toont het hun gebrek aan geweten, verstand en menselijkheid aan. Hoezeer het binnengaan in het leven van de broeders en zusters ook wordt geschaad door hun verstoring en slechte daden, ze voelen geen verwijt en zouden zich er nooit slecht over kunnen voelen. Wat voor soort wezen is dit? Zelfs het toegeven van een deel van hun fout zou betekenen dat ze een beetje geweten en verstand hebben, maar zelfs zo’n klein beetje menselijkheid hebben de antichristen niet. Wat zouden jullie dan zeggen dat ze zijn? De antichristen zijn in essentie duivels. Hoeveel schade ze ook aanrichten aan de belangen van het huis van God, ze zien het niet. In hun hart zijn ze er niet in het minst bedroefd over, ze maken zichzelf geen verwijten, laat staan dat ze zich verschuldigd zouden voelen. Dit is beslist niet wat in normale mensen te zien zou moeten zijn. Het zijn duivels, en het ontbreekt duivels aan enig geweten of verstand. Ongeacht hoeveel slechte dingen ze doen, en ongeacht hoe groot de verliezen zijn die ze het werk van de kerk toebrengen, weigeren ze heftig dit te erkennen. Ze geloven dat het erkennen ervan zou betekenen dat ze iets verkeerd hebben gedaan. Ze denken: zou ik iets verkeerd kunnen doen? Ik zou nooit iets verkeerd doen! Als ik mijn fout moet erkennen, zou dat dan geen belediging voor mijn karakter zijn? Hoewel ik bij dat incident betrokken was, heb ik het niet veroorzaakt en was ik niet de hoofdverantwoordelijke. Ga maar zoeken wie je wilt, maar je moet niet bij mij zijn. Hoe dan ook, ik kan deze fout niet erkennen. Ik kan deze verantwoordelijkheid niet dragen! Ze denken dat ze veroordeeld zullen worden, ter dood veroordeeld en naar de hel en de poel van vuur en zwavel gestuurd zullen worden als ze hun fout erkennen. Zeg Mij, kunnen zulke mensen de waarheid aanvaarden? Kan men hun ware berouw verwachten? Ongeacht hoe anderen over de waarheid communiceren, antichristen weerstaan die nog steeds, zetten zich ertegen af en trotseren die in het diepst van hun hart. Zelfs nadat ze uit hun functie zijn ontheven, geven ze hun fouten nog steeds niet toe en tonen ze totaal geen uitingen van berouw. Wanneer de zaak tien jaar later ter sprake wordt gebracht, kennen ze zichzelf nog steeds niet en geven ze niet toe dat ze een fout hebben gemaakt. Wanneer de zaak twintig jaar later ter sprake wordt gebracht, kennen ze zichzelf nog steeds niet en proberen ze zichzelf nog steeds te rechtvaardigen en te verdedigen. En nog verachtelijker: wanneer de zaak dertig jaar later ter sprake wordt gebracht, kennen ze zichzelf nog steeds niet en proberen ze nog steeds voor zichzelf te pleiten en zichzelf te rechtvaardigen, en zeggen ze: “Ik heb geen fout gemaakt, dus ik kan er geen toegeven. Het was niet mijn verantwoordelijkheid; ik zou die niet moeten dragen.” En tot ieders verbazing koesteren deze antichristen dertig jaar nadat ze uit hun functie werden ontheven nog steeds een houding van weerstand tegen de manier waarop de kerk hen heeft behandeld. Zelfs na dertig jaar zijn ze helemaal niet veranderd. Hoe hebben ze die dertig jaar dan doorgebracht? Zou het kunnen dat ze Gods woord niet hebben gelezen en niet over zichzelf hebben nagedacht? Zou het kunnen dat ze niet tot God hebben gebeden en hun hart niet bij Hem hebben uitgestort? Zou het kunnen dat ze niet naar preken en communicatie hebben geluisterd? Zou het kunnen dat ze hersenloos zijn en niet het denken van een normale menselijkheid bezitten? Hoe ze die dertig jaar hebben doorgebracht, is werkelijk een raadsel. Dertig jaar nadat het incident plaatsvond, zijn ze nog steeds vol wrok en denken ze dat de broeders en zusters hen onrecht hebben aangedaan, dat God hen niet begrijpt, dat Gods huis hen slecht heeft behandeld, problemen voor hen heeft veroorzaakt, hen heeft dwarsgezeten en hen ten onrechte de schuld heeft gegeven. Zeg Mij, kunnen zulke mensen veranderen? Ze kunnen absoluut niet veranderen. Hun hart is vervuld van vijandigheid jegens positieve dingen, en van weerstand en verzet. Ze geloven dat andere mensen, door hun slechte daden bloot te leggen en hen te snoeien, hun karakter hebben beschadigd, hun reputatie hebben onteerd en hun reputatie en status enorme schade hebben toegebracht. Ze zullen nooit voor God komen om te bidden, te zoeken en hun eigen fouten in deze kwestie te erkennen, en ze zullen nooit een houding van berouw of erkenning van hun fouten hebben. Nog minder zullen ze het oordeel en de tuchtiging van Gods woorden aanvaarden. Vandaag koesteren ze nog steeds ongehoorzaamheid, ontevredenheid en grieven terwijl ze zichzelf tegenover God rechtvaardigen, en God vragen dit onrecht recht te zetten, deze zaak te openbaren en te oordelen wie er precies gelijk had en wie ongelijk, zozeer dat ze vanwege deze zaak zelfs twijfelen aan Gods rechtvaardigheid en die ontkennen, en twijfelen aan het feit dat Gods huis wordt geregeerd door de waarheid en God, en dat feit ontkennen. Dit is de uiteindelijke uitkomst van het gesnoeid worden van antichristen – aanvaarden ze de waarheid? Ze aanvaarden de waarheid totaal niet; ze zijn er fel tegen gekant om die te aanvaarden. Hieraan kunnen we zien dat de aard-essentie van een antichrist afkerig is van de waarheid en die haat.

Aangezien antichristen het niet aanvaarden gesnoeid te worden, hebben ze dan enige kennis van gesnoeid worden? Wanneer ze over dit aspect van de waarheid communiceren, wat zeggen ze dan? Wat leren ze anderen? Ze zeggen: “Mensen snoeien is één methode die god gebruikt om hen te vervolmaken. Het stelt mensen in staat zichzelf beter te kennen. Wanneer mensen worden gesnoeid, moeten ze dat aanvaarden en zich er onvoorwaardelijk aan onderwerpen. Degenen die het niet aanvaarden gesnoeid te worden, zijn mensen die in opstand komen tegen god en de waarheid niet liefhebben. Als jij de waarheid wilt praktiseren, moet je eerst aanvaarden gesnoeid te worden; dit is hoe god mensen vervolmaakt, en iedere persoon moet dit ervaren. Men kan zeggen dat het aanvaarden van gesnoeid worden een van de beste beoefeningspaden is voor mensen om de waarheid te begrijpen en daardoor zelfkennis te bereiken en god tevreden te stellen. Ongeacht wie je bent – een leider of een gewone gelovige – en ongeacht welke plicht je vervult, je moet je voorbereiden om gesnoeid te worden. Als je het niet kunt aanvaarden gesnoeid te worden, bewijst dat dat je iemand zonder gestalte bent, een kind. Iedereen die het kan aanvaarden gesnoeid te worden, is een volgroeide volwassene die leven bezit en in staat is vervolmaakt te worden.” Deze grote woorden denderen uit de mond van antichristen als hamerslagen, en ze klinken geweldig! Maar wat zijn deze woorden? Is ook maar één regel die ze uiten de waarheid? Kunnen jullie dit onderscheiden? Jullie zeggen zulke dingen ook vaak, nietwaar? (Ja.) Zeg Mij, wat zijn deze woorden? (Doctrines.) Vat in een gangbare uitdrukking samen wat doctrines zijn. (Leuzen.) Kunnen jullie nog andere uitdrukkingen bedenken? (Nutteloze, theoretische woorden.) Nog andere? (Het is allemaal onzin en gezwets.) Dat klopt, deze definitie slaat de spijker op zijn kop en is levensecht. Dit wordt alledaagse taal genoemd: doctrines zijn allemaal gezwets. Wat wordt er bedoeld met het woord ‘gezwets’? Loze woorden. Hoe typeren we het in werkelijkheid? Als woorden en doctrines. Deze woorden die antichristen spreken, zijn slechts woorden en doctrines. Als het gaat om het onderwerp gesnoeid worden, kunnen ze zulke doctrines vaak uiten, maar bewijst dat dat ze er een waar begrip en besef van hebben? Zodra je hen deze woorden hoort spreken, weet je dat ze geen enkel werkelijk begrip hebben van gesnoeid worden. Hun vermogen om zo’n hoop onzin uit te kramen toont aan dat ze de waarheid niet nastreven. Als ze daadwerkelijk gesnoeid zouden worden, zouden ze dat op geen enkele manier aanvaarden. De houding van antichristen ten opzichte van gesnoeid worden is er een van vijandigheid en weerstand; ze aanvaarden het absoluut niet en onderwerpen zich er niet aan als de waarheid. Voor hen zou dat een belediging zijn van hun karakter en waardigheid.

Hebben jullie nog andere voorbeelden van hoe antichristen omgaan met gesnoeid worden? (Sommige antichristen lijken, wanneer ze worden geconfronteerd met gesnoeid worden, aan de oppervlakte misschien tot zelfkennis te komen, maar tussen de regels door zal er sprake zijn van drogredenen en een kenmerkende poging om mensen te misleiden. Soms, als ze een fout hebben gemaakt, zullen ze zeggen: “God heeft toegestaan dat dit gebeurde, iedereen moet zich onderwerpen aan gods soevereiniteit.” Soms zullen antichristen zelfs valse tegenbeschuldigingen uiten en zeggen: “Je moet niet proberen leiders en werkers te betrappen, of te hoge eisen aan hen stellen.” Antichristen zeggen zulke dingen in een poging mensen te misleiden en te voorkomen dat mensen hen onderscheiden.) Dit is één uiting – dat wil zeggen, antichristen verdraaien onrecht tot recht, ze maken van wit zwart en van zwart wit. Doodsbang dat mensen hun problemen zullen doorzien, haasten antichristen zich om zich in te laten met drogredenen en gebruiken ze allerlei verbale trucs om mensen te misleiden, hun geest te verstoren en hun blik te vertroebelen, om te voorkomen dat ze enige kennis of enig onderscheidingsvermogen krijgen van de dingen die ze hebben gedaan, en daardoor hun hoge status en een goede reputatie in de gedachten van mensen te behouden. Dit is dezelfde soort houding waarover we zojuist spraken, met betrekking tot hoe antichristen absoluut geen ommekeer zullen maken wanneer ze worden gesnoeid, of wanneer ze een fout hebben gemaakt of het verkeerde pad zijn ingeslagen. Wat zijn andere voorbeelden? (Antichristen koesteren wrok tegen iedereen die hen snoeit, en zoeken later misschien zelfs naar kansen om wraak te nemen en hen aan te vallen.) Aanvallen en vergelding is een andere uiting. Hoe verhoudt dit zich het beschermen van de eigen status en reputatie door antichristen? Waarom willen ze aanvallen en wraak nemen? (Degene die hen snoeide, ontmaskerde al het kwaad dat ze deden en de ware feiten van de zaak; hij beschadigde hun status en reputatie en vernietigde het beeld van hen dat in de harten van mensen bestond, dus koesteren ze wrok tegen hem.) Dat klopt, daar ligt het verband. Ze denken dat de mensen die hen snoeiden hun trots hebben gekrenkt, hen in een gênante positie hebben gebracht, hun reputatie hebben verwoest en hun status in de gedachten van anderen ernstig in gevaar hebben gebracht door hen voor zoveel mensen bloot te leggen. Dit is de reden voor hun vergelding. In deze zaak werden hun reputatie en status geschaad, en om hun wrok en de haat in hun hart te uiten, zoeken ze naar kansen om de mensen die hen blootlegden en snoeiden aan te vallen en wraak op hen te nemen. Welke andere uitingen vertonen antichristen? (Sommige antichristen zijn ook bijzonder sluw. Wanneer iemand hen snoeit, spreken ze hem misschien niet tegen en doen ze aan de oppervlakte geen uitspraken, en lijken ze misschien zelfs iets over zichzelf te gaan begrijpen, maar later zullen ze doorgaan met het begaan van dezelfde slechte daden als voorheen en nooit werkelijk berouw tonen. Ze gebruiken zulke façades om mensen te misleiden.) Dit is een andere uiting. Een bepaald type antichrist doet precies dat. Ze denken: zolang er leven is, is er hoop. Ik zal voorlopig geduld oefenen en ervoor zorgen dat je mij niet doorziet. Als ik je openlijk tegenspreek en weiger te aanvaarden dat ik word gesnoeid, zul je zeggen dat ik iemand ben die de waarheid niet praktiseert of liefheeft, en als dat zou uitlekken, zou dat invloed hebben op mijn reputatie. Als onze broeders en zusters erachter zouden komen, zouden ze zeker weigeren het leiderschap te aanvaarden van iemand die absoluut geen liefde voor de waarheid heeft. Ik moet eerst een goed imago opbouwen. Wanneer ik word geconfronteerd met gesnoeid worden, en iemand legt eventuele fouten of overtredingen bloot die ik heb begaan, zal ik de pijn verbijten door te doen alsof ik het aanvaard en instemmend knikken. Ik zal ervoor zorgen dat niemand mij doorziet of weet wat ik werkelijk denk. Dan kan ik een façade ophouden, wat tranen vergieten en wat dingen zeggen over dat ik bij god in het krijt sta, en de zaak zal afgedaan zijn. Op die manier zullen de broeders en zusters denken dat ik iemand ben die de waarheid aanvaardt, en kan ik rechtmatig leider blijven – en dan zullen mijn reputatie en status behouden blijven, toch? Alles wat ze doen is een façade. Zouden jullie zeggen dat zulke mensen gemakkelijk te doorzien zijn? (Ze zijn niet gemakkelijk te doorzien.) Het vergt een periode van observatie en interactie met hen om te zien of ze de belangen van Gods huis beschermen wanneer ze problemen tegenkomen, en of ze al dan niet werkelijk praktiseren in overeenstemming met de waarheidsprincipes. Ongeacht hoe goed of correct ze aan de oppervlakte misschien spreken, dat is slechts tijdelijk; vroeg of laat zal aan het licht komen hoe ze werkelijk denken. Zelfs als God hen niet onthult, kunnen antichristen hun ware gedachten en hun aard-essentie dan zo goed verborgen houden? Kunnen ze die hun hele leven verhullen? Dat zou onmogelijk zijn; vroeg of laat zullen deze dingen aan het licht komen. Daarom, ongeacht hoe boosaardig of sluw antichristen ook mogen zijn, zolang ze bedoelingen en motieven koesteren en in hun handelingen tegen de waarheid ingaan, zullen ze uiteindelijk worden onderscheiden en doorzien door mensen die de waarheid begrijpen. Antichristen zoals deze zijn de sluwste van allemaal; aan de oppervlakte lijken ze de waarheid en positieve dingen te aanvaarden, maar in werkelijkheid, in het diepst van hun hart en in hun essentie, hebben ze de waarheid niet lief en zijn ze zelfs afkerig van positieve dingen en de waarheid. Omdat ze welbespraakt zijn, kunnen de meesten hen niet onderscheiden, en alleen mensen die de waarheid begrijpen zijn in staat dit soort mensen te onderscheiden en te doorzien. Zijn er nog andere voorbeelden? (Er was een antichrist die zag dat zijn medewerkers een beter kaliber hadden dan hij en beter waren in het doen van werk dan hij. Om zijn status veilig te stellen, verdraaide hij in het geheim de feiten en velde hij een oordeel over zijn medewerkers en partners, misleidde hij mensen, trok hij hen naar zich toe en liet hij hen naar hem luisteren. Dit leidde tot wederzijds wantrouwen onder zijn medewerkers. Ze werkten niet meer harmonieus samen en er werden in geen enkel aspect van het werk resultaten behaald. Toen de slechte daden van de antichrist werden blootgelegd, weigerde hij niet alleen dit te aanvaarden, hij verzon zelfs excuses en probeerde zijn verantwoordelijkheid te ontlopen. Het was duidelijk dat hij alles zou doen voor zijn reputatie en status; ongeacht hoeveel broeders en zusters hij schaadde, en ongeacht hoe ernstig hij het werk van Gods huis verstoorde en hinderde, het kon hem gewoon niet schelen, laat staan dat hij zich overstuur of schuldig voelde. Hij had geen greintje menselijkheid of verstand.) Kortom, antichristen hebben er geen moeite mee om iemands belangen op te offeren om hun eigen reputatie en status te beschermen. Zelfs als ze iedereen moeten vertrappen om hun eigen status te behouden, zullen ze niet aarzelen dit te doen. Als het gaat om het beschermen van hun reputatie en status, kan het hun niet schelen of andere mensen leven of sterven, en het werk van Gods huis en de belangen van de kerk bestaan gewoon niet eens in hun gedachten en vallen helemaal niet binnen de reikwijdte van hun overwegingen. Uit deze handelingen kunnen we zien dat antichristen geen mensen van Gods huis zijn; het zijn niet-gelovigen die zich naar binnen hebben gewurmd. Gods huis is niet hun thuis, dus geen van de belangen ervan heeft iets met hen te maken. Ze willen gewoon hun doel bereiken van het uitoefenen van macht en het beheersen van mensen, en hun persoonlijke ambities en begeerten in Gods huis bevredigen. Omdat dit het soort aard-essentie is dat antichristen hebben, zullen ze absoluut niet aanvaarden gesnoeid te worden, noch zullen ze enig aspect van de waarheid aanvaarden.

Uit de voorbeelden die we zojuist hebben gegeven, kunnen jullie zien dat de ambitie en begeerte van antichristen om reputatie en status na te streven aangeboren is. Antichristen worden zo geboren, met dat soort aard-essentie. Ze leren dit absoluut niet na hun geboorte, en het is geen gevolg van hun omgeving. Het is zoals sommige zieken die hun ziekte niet na hun geboorte oplopen, maar erven. Dit soort ziekten is onmogelijk te genezen. Antichristen worden geboren met een ambitie om reputatie en status na te streven, en ze verschillen niet van reïncarnaties van duivelskoningen. Antichristen zijn afkerig van de waarheid en haten die, en ze aanvaarden het oordeel en de tuchtiging van God totaal niet. Ongeacht wat voor soort snoeien ze tegenkomen, ze zullen het dus niet aanvaarden. Als een gewone broeder of zuster hen snoeit, zullen ze nog minder bereid zijn het te aanvaarden. Ze geloven: jij bent niet gekwalificeerd om mij te snoeien, jij bent het niet waard! Hoeveel dagen ben jij al een gelovige? Toen ik een gelovige werd, was jij nog niet eens geboren! Toen ik leider werd, was jij nog niet eens begonnen in god te geloven! Dat is de houding die ze koesteren tegenover broeders en zusters die hen snoeien. Ze richten zich op kwalificaties en anciënniteit, en weigeren op deze gronden gesnoeid te worden. Kunnen ze het dan aanvaarden wanneer de Boven hen snoeit? Op basis van hun aard-essentie zullen ze dat ook niet aanvaarden. Hoewel ze aan de oppervlakte misschien niets zeggen, zal hun hart zich er zeker tegen verzetten en het weigeren. Dit lijdt geen twijfel. Wanneer ze werkelijk worden geconfronteerd met het snoeien door de Boven, is de meest voorkomende uiting van antichristen wanhopig haarkloven en voor zichzelf pleiten om hun verantwoordelijkheid te ontlopen. Ze liegen dan zelfs tegen de Boven en verbergen dingen voor degenen onder hen zodat ze vrijuit kunnen gaan. Antichristen gebruiken vaak de methode van liegen tegen de Boven en dingen verbergen voor degenen onder hen om te voorkomen dat ze door de Boven worden gesnoeid. Als er bijvoorbeeld veel problemen in een kerk zijn, rapporteren ze die nooit. Als hun broeders en zusters die problemen willen rapporteren, staan antichristen hun dat niet toe, en wie dat wel doet, stuit op onderdrukking en uitsluiting door hen. Als gevolg daarvan worden de meeste mensen gedwongen zich er buiten te houden, de problemen onopgelost te laten en als allemansvrienden te fungeren. Antichristen schermen alle problemen van de kerk af, houden ze volledig geheim en staan niet toe dat de Boven ingrijpt of navraag doet. Antichristen houden ook de werkregelingen van de Boven zoveel mogelijk tegen, geven ze niet door en voeren ze niet uit. Als de werkregelingen van de Boven hun persoonlijke reputatie of status helemaal niet beïnvloeden, doen ze misschien een paar oppervlakkige aankondigingen en doen ze voor de vorm mee, maar ze zullen ze zeker niet daadwerkelijk uitvoeren. Als de werkregelingen van de Boven een bedreiging vormen voor hun reputatie en status, of daar een zekere invloed op hebben, moeten antichristen nadenken. Ze moeten overwegen hoe te handelen, op wie te handelen en wanneer te handelen. Ze moeten deze dingen zorgvuldig balanceren, en ze keer op keer in hun gedachten berekenen. Als er problemen optreden in het werk van de kerk, weten antichristen dat ze zeker gesnoeid zullen worden, of zelfs uit hun functie ontheven wanneer de Boven achter de problemen komt. Daarom houden ze de problemen achter en rapporteren ze die niet aan de Boven. Het kan hun helemaal niets schelen welke impact die problemen zullen hebben op het werk van Gods huis, of welke schade ze daaraan zullen toebrengen als ze niet worden opgelost; ze zijn onverschillig voor welke verliezen het werk van Gods huis ook zal lijden. Ze denken niet na over welke handelwijze het werk van Gods huis ten goede zal komen of God tevreden zal stellen, ze overwegen alleen hun eigen reputatie en status, hoe de Boven hen zal zien en behandelen, en hoe ze hun reputatie en status kunnen beschermen zodat die niet worden aangetast. Dit is de manier waarop antichristen de dingen zien en over problemen nadenken, en het vertegenwoordigt volledig hun gezindheid. Daarom zullen antichristen absoluut niet naar waarheid de problemen rapporteren die binnen de kerk bestaan of die zich voordoen in hun werk. Ongeacht welk werk ze doen, ongeacht welke moeilijkheden ze tegenkomen, of als ze situaties tegenkomen waarvan ze niet weten hoe ze die moeten aanpakken, of waarbij ze niet weten welke keuze ze moeten maken, terwijl ze dat werk uitvoeren, zullen ze het verdoezelen en verbergen, bang dat de Boven zal zeggen dat hun kaliber te slecht is, of achter hun werkelijke situatie zal komen, of hen zal snoeien omdat ze die moeilijkheden of situaties niet tijdig hebben aangepakt en opgelost. Antichristen negeren de belangen van Gods huis en het werk van de kerk om te voorkomen dat ze door de Boven worden gesnoeid. Ze aarzelen niet om het werk en de belangen van de kerk op te offeren om hun status en levensonderhoud te behouden, en om ervoor te zorgen dat de Boven een goede indruk van hen heeft. Het kan hun niet schelen dat ze de voortgang van het werk van de kerk vertragen of beïnvloeden, en ze geven nog minder om de ingang in het leven van Gods uitverkoren volk. Ongeacht welke moeilijkheden de broeders en zusters tegenkomen, of welke problemen er bestaan met betrekking tot hun ingang in het leven, antichristen kunnen ze niet oplossen en ze zullen niet zoeken bij de Boven. Ze weten heel goed dat het achterhouden van problemen en het onopgelost laten ervan de voortgang van het werk van de kerk zal vertragen en beïnvloeden, en verliezen zal veroorzaken aan de levens van de broeders en zusters, maar ze negeren deze dingen en geven er niet om. Ongeacht welke grote problemen zich in de kerk voordoen, ze rapporteren ze nooit. In plaats daarvan doen ze hun uiterste best om ze te verbergen en af te schermen. Als de broeders en zusters hun slechte daden ontdekken en brieven schrijven om ze te rapporteren, proberen antichristen nog harder om die brieven achter te houden en af te schermen. Wat is hun doel bij het achterhouden en afschermen van die brieven? Het is om hun status te behouden, hun reputatie en prestige te beschermen en alles wat ze op dat moment bezitten te behouden. Voor hen is uit hun functie ontheven worden, of door de Boven beoordeeld worden als ongeschikt voor hun werk, alsof ze hun leven verliezen en ter dood worden veroordeeld, het is alsof ze het einde van de weg bereiken in hun geloof in God. Wat er daarom ook gebeurt, ze zoeken nooit bij de Boven. In plaats daarvan bedenken ze manieren om alle problemen die in hun werk bestaan te verbergen en te voorkomen dat de Boven ze ontdekt. Is deze praktijk van hen niet erg verachtelijk? Ze geloven dat een goede leider in de ogen van God en de Boven iemand moet zijn die nooit problemen of moeilijkheden heeft, die alle zaken goed kan afhandelen en geschikt is voor allerlei soorten werk. Ze denken dat een goede leider nooit klaagt over moeilijkheden of zoekt naar oplossingen voor problemen, en dat een goede leider absoluut een volmaakte, foutloze persoon moet zijn in de gedachten van God en de Boven, die het werk goed gedaan kan krijgen zonder dat de Boven hem hoeft te snoeien. Bijgevolg beschermen ze hun status heftig, in de hoop een goede indruk te maken op de Boven, en de Boven ten onrechte te laten geloven dat ze geschikt zijn voor hun werk, dat ze hun werk aankunnen en dat er geen grote problemen zullen optreden, en daardoor te laten denken dat het niet nodig is om direct naar hun werk te informeren of hun instructies te geven, en dat het zeker niet nodig is om hen te snoeien. Antichristen willen dit soort imago voor zichzelf scheppen om anderen ten onrechte te laten geloven dat God in hen gelooft en alles aan hen toevertrouwt, dat Hij hen belangrijke taken opdraagt en groot vertrouwen in hen heeft, zozeer dat Hij terughoudend is om hen te snoeien, uit angst dat als ze negatief worden en verslappen, dit het werk zou beïnvloeden. Antichristen laten de broeders en zusters denken dat ze populaire mensen zijn in Gods huis en de kerk, en belangrijke figuren in Gods huis. Waarom willen ze deze illusie en façade aan de broeders en zusters opdringen? Het is om ervoor te zorgen dat mensen hen hoogachten en aanbidden, en zodat ze kunnen de voordelen van status in de kerk kunnen genieten, evenals een hoge status en een gunstige behandeling, zozeer dat ze Gods plaats kunnen innemen. Ze zeggen vaak tegen de broeders en zusters: “God kan niet persoonlijk tot jullie spreken, hij kan niet naar jullie niveau komen en persoonlijk werk uitvoeren, en hij zou onmogelijk naast jullie kunnen leven en jullie onmogelijk kunnen begeleiden bij alle verschillende dingen die jullie in je dagelijks leven tegenkomen. Dus, wie zal deze specifieke taken uitvoeren? Zullen dat niet leiders en werkers zoals wij zijn?” Terwijl ze hun uiterste best doen om hun status te beschermen, zeggen ze vaak zulke dingen en uiten ze dit soort ideeën, zodat de broeders en zusters volledig en ongetwijfeld in hen geloven en hen vertrouwen. Wat is de aard van deze praktijk van hen? Is het niet liegen tegen de Boven en dingen verbergen voor de mensen onder hen? (Dat is het.) Dit is het slimme deel van hun aanpak. De meeste mensen hebben een slecht kaliber, ze begrijpen de waarheid niet, kunnen antichristen niet onderscheiden en kunnen alleen maar worden misleid en gebruikt door antichristen. Als antichristen mensen direct zouden proberen te misleiden door te zeggen: “De Boven heeft echt vertrouwen in mij en luistert in alles naar mij”, zouden mensen misschien een beetje op hun hoede zijn en een beetje onderscheidingsvermogen hebben met betrekking tot hen, maar antichristen spreken niet op zo’n directe manier. Ze gebruiken een bepaalde manier van spreken om mensen te misleiden en hen ten onrechte te laten geloven dat de Boven wel vertrouwen in hen moet hebben om het leiderschapswerk aan hen te hebben toevertrouwd. Dommeriken die geen onderscheidingsvermogen hebben en de waarheid niet nastreven, trappen hierin en volgen hen. En wanneer er iets gebeurt, bidden die dommeriken niet tot God en zoeken ze de waarheid niet in Gods woorden, maar verschijnen in plaats daarvan voor de antichristen en vragen aan hen om hun de weg te wijzen en een pad voor hen te kiezen. Dit is het doel dat antichristen met hun acties willen bereiken. Als er niet een paar mensen in de kerk zijn die de waarheid begrijpen en de antichristen onderscheiden en blootleggen, zullen de meeste mensen hen blindelings geloven, aanbidden en volgen, en onder hun controle leven. Dit is zo gevaarlijk! Als iemand drie of vijf jaar lang door een antichrist wordt misleid en beheerst, zal zijn leven een groot verlies lijden. Als hij acht of tien jaar lang door een antichrist wordt misleid en beheerst, zal hij grondig geruïneerd zijn; zelfs als hij zichzelf wil verlossen, zal hij daar de kans niet toe hebben.

Antichristen misleiden mensen vaak, winnen hen voor zich en beheersen hen door te beweren dat ze populaire mensen zijn in Gods huis, die door God op belangrijke posities zijn geplaatst en die God acht en vertrouwt, in een poging hun doel te bereiken om altijd status te genieten en altijd het laatste woord te hebben. Wat vrezen antichristen het meest? Ze zijn het bangst om hun status te verliezen en in een kwaad daglicht te komen te staan. Ze zijn bang dat de broeders en zusters zullen denken dat ze de waarheid niet nastreven, dat ze van zeer slecht kaliber zijn en dat ze geen geestelijk begrip hebben of enig daadwerkelijk werk verrichten, en dat ze niet in staat zijn enig daadwerkelijk werk te verrichten. Dit zijn de dingen die antichristen het meest vrezen te horen. Wanneer antichristen zulke uitspraken en verklaringen horen, raken ze in paniek en zelfs geïrriteerd, en gaan ze soms zover dat ze een driftbui krijgen en zeggen: “Ik heb een slecht kaliber, dus ga je gang en gebruik wie je maar kunt gebruiken; ik kan dit werk toch niet doen! Is god niet rechtvaardig? Ik heb al die jaren in hem geloofd, mijn gezin en carrière voor hem opgegeven en me zozeer voor jullie allemaal, mijn broeders en zusters, ingespannen. Waarom kunnen jullie niet eens een eerlijk woord over mij spreken?” Ze konden geen aandacht meer schenken aan hun reputatie en status. Evenmin proberen ze zichzelf nog in te dekken of te doen alsof; hun lelijkheid wordt volledig tentoongesteld. Nadat ze hun woede hebben gekoeld, drogen ze hun tranen en denken: o nee, ik heb mezelf te schande gemaakt. Ik moet me herpakken! Dan gaan ze door met doen alsof, ze gaan door met het leren van goede slogans en doctrines, en met luisteren, lezen, preken en mensen misleiden. Ze vinden dat ze hun reputatie en status moeten redden, en ze hopen dat op een dag, wanneer het verkiezingstijd is, de broeders en zusters nog steeds aan hen zullen denken, zich de goede dingen zullen herinneren die ze hebben gedaan, zich de offers zullen herinneren die ze hebben gebracht en de dingen die ze hebben gezegd. Dit is absoluut schaamteloos, nietwaar? Die oude aard van hen is helemaal niet veranderd, toch? Waarom veranderen antichristen nooit? Dit wordt bepaald door hun aard-essentie; ze kunnen niet veranderen, dit is gewoon wie ze zijn. Wanneer hun ambities en begeerten volledig in rook zijn opgegaan, krijgen ze driftbuien, en daarna gedragen ze zich veel beter. Ik vroeg onlangs hoe het met iemand ging, en sommige broeders en zusters zeiden dat hij zich heel goed had gedragen. Wat betekende ‘zich goed gedragen’? Het betekende dat hij zich de laatste tijd veel beter had gedragen en veel beter had gehandeld dan voorheen; hij veroorzaakte geen problemen meer, viel geen mensen meer aan en wedijverde niet meer om status, en hij had geleerd hoe hij vriendelijker, bescheidener en rustiger tegen mensen moest spreken. En hij gebruikte de juiste woorden om anderen te helpen, en in zijn dagelijks leven toonde hij speciale bezorgdheid en zorg voor andere mensen. Het was alsof hij in een compleet nieuwe persoon was veranderd. Maar was dat echt zo? Nee. Wat waren die praktijken dan? (Uiterlijke goede gedragingen.)

Nadat sommige antichristen zijn onthuld en al hun slechte daden aan het licht zijn gekomen, zeggen ze wanneer ze de broeders en zusters zien: “Ik heb het gevoel dat ik de laatste tijd door god ben verlicht en geïllumineerd, en ik verkeer in een heel goede gesteldheid. Ik voel een diepe haat jegens mijn eerdere daden, en ik zal de verliezen die ik mijn broeders en zusters heb laten lijden nooit kunnen vergeten of loslaten. Ik voel me erg verdrietig.” Terwijl ze dit zeggen, barsten ze in tranen uit en nemen ze zelfs het initiatief om de broeders en zusters te vragen hen te snoeien, en zeggen: “Maak je geen zorgen dat ik zwak ben. Als je ziet dat ik iets verkeerds doe, snoei me dan, ik kan het aanvaarden – ik kan het van god aanvaarden; ik zal geen wrok tegen jullie koesteren.” Van het koppig weigeren, weerstaan en trotseren van het gesnoeid worden door de broeders en zusters, het rechtvaardigen van en argumenteren voor zichzelf, en het vol zijn van wrok, zijn ze overgegaan op het actief zoeken om gesnoeid te worden. Dit is een nogal snelle verandering van houding, nietwaar? Betekent dit dat ze berouw hebben? Op basis van deze houding lijkt het erop dat ze een ommekeer hebben gemaakt, dus je zou hen moeten snoeien. Dit kan hen in staat stellen de fouten te beseffen die ze in het verleden hebben begaan, en hen helpen zichzelf te leren kennen. Op dat moment moet je hen helpen door enige oprechtheid te tonen en te zeggen: “Ik zie dat je je de laatste tijd heel goed hebt gedragen. Ik ga vanuit mijn hart met je spreken. Als iets wat ik zeg onjuist is en je kunt het niet aanvaarden, schenk er dan geen aandacht aan; als je gelooft dat wat ik zeg juist is, aanvaard het dan van God. Mijn bedoeling is om je te helpen, niet om je na te trappen of je aan te vallen. Laten we ons hart voor elkaar openen en communiceren. Toen je als leider diende, liep je parmantig rond en weigerde je je fouten toe te geven; zelfs als je er uiterlijk enkele toegaf, aanvaardde je diep vanbinnen niet werkelijk de schuld – en naderhand, wanneer je hetzelfde soort probleem tegenkwam, handelde je nog steeds precies als voorheen. Laten we het bijvoorbeeld over dat laatste incident hebben. Omdat je onverantwoordelijk was, ging er iets mis en werd de bezittingen van Gods huis grote schade toegebracht. Jouw onverantwoordelijkheid leidde er ook toe dat veel broeders en zusters werden gearresteerd en gevangengezet, en hiervoor een prijs betaalden. Vind je niet dat je daarvoor de verantwoordelijkheid moet nemen? Jij was de direct verantwoordelijke voor dat incident, dus je moet voor God komen, je zonden belijden en berouw tonen. In feite zal God, als je je fout toegeeft, het in het ergste geval als een overtreding zien, en zal het je toekomstige nastreven van de waarheid niet beïnvloeden. De broeders en zusters zullen je ook naar behoren kunnen behandelen en je als een lid van Gods huis kunnen zien; ze zullen je niet verstoten of aanvallen. Het is waar dat alles van een mens in Gods handen ligt, maar als je nooit de waarheid nastreeft, zul je zeker door God worden verafschuwd en opgegeven, en op dat moment zul je een doel van vernietiging zijn. Als je Gods werk aanvaardt en je eraan onderwerpt en oprecht berouw kunt tonen, zal God je overtredingen uit het verleden niet onthouden en zul je voor God nog steeds iemand zijn die de waarheid nastreeft. We vragen niet om Zijn pardon of vergeving, maar we moeten op zijn minst doen wat mensen behoren te doen; dit is de verantwoordelijkheid en plicht van ieder schepsel, en het is het pad dat we allemaal moeten bewandelen.” Dit zijn ware woorden, nietwaar? Zit er enige spot of bedrog in? Zit er enig sarcasme of enige bespotting in? (Nee.) Dit zijn slechts oprechte woorden, kalm uitgesproken en in overeenstemming met het principe om mensen te helpen en op te bouwen. Deze woorden zijn juist; ze bevatten een beoefeningspad, evenals waarheid die gezocht kan worden. Kunnen antichristen deze woorden echter aanvaarden? Kunnen ze die vatten en praktiseren als de waarheid? (Dat kunnen ze niet.) Hoe zullen ze op deze woorden reageren? “Zelfs nu blijven jullie maar op mijn fout hameren en weigeren jullie die los te laten, hè? Zelfs god onthoudt de overtredingen van mensen niet, dus waarom blijven jullie die van mij dan onderzoeken? Jullie zeggen dat jullie een openhartig gesprek met me willen voeren en dat jullie me helpen. Wat voor hulp is dit? Dit is overduidelijk een poging om het verleden op te rakelen en mij ter verantwoording te roepen. Jullie proberen me gewoon de verantwoordelijkheid te laten nemen, toch? Ben ik alleen verantwoordelijk voor dat incident? Alles is in gods handen, wat betekent dat hij degene is die verantwoordelijk is. Waarom gaf god ons geen aanwijzingen over dat incident toen het plaatsvond? Is dit niet door god gearrangeerd? Hoe kunnen jullie mij dan de schuld geven?” Dit is hoe ze hun hart luchten, nietwaar? Waarin ligt hun probleem? Op het eerste gezicht leken ze een ommekeer te hebben gemaakt en nederiger te zijn geworden; ze leken zich veel beter te gedragen dan voorheen, alsof ze geen status en reputatie meer nastreefden en alsof ze rustig kunnen gaan zitten, met iemand kunnen spreken en een openhartig gesprek kunnen voeren. Hoe zijn ze dan nog steeds in staat zoiets te zeggen? Welk probleem is hierin te zien? (De manier waarop ze handelden was slechts schijn die ze ophielden zodat ze zich konden herpakken.) Wat nog meer? (Ze kennen zichzelf helemaal niet echt, en dat zijn geen blijken van werkelijk berouw. Het is slechts een soort hypocriete praktijk. Wanneer andere mensen met hen over hun problemen communiceren, zijn ze nog steeds niet in staat de waarheid te aanvaarden. Het is duidelijk dat hun aard-essentie vijandig staat tegenover de waarheid.) Twee punten zijn hierbij heel duidelijk. Ten eerste: wanneer een antichrist zijn status verliest, is een van zijn wezensgesteldheden: ‘Zolang er leven is, is er hoop’ – hij staat altijd klaar om zich te herpakken. Het tweede punt is dat antichristen, met betrekking tot het foute pad waarop ze zich eerder bevonden en de overtredingen die ze hebben begaan, absoluut nooit oprecht over zichzelf zullen nadenken. Ze zullen hun fouten niet toegeven en de waarheid nooit aanvaarden, en nog minder zullen ze hun essentie gaan begrijpen vanuit de feiten van hun slechte daden, of samenvatten hoe ze volgens de waarheid moeten praktiseren. Wanneer ze uit hun functie worden ontheven en hun status verliezen, denken ze niet: wat heb ik precies verkeerd gedaan? Hoe moet ik berouw tonen? Als dit soort dingen weer gebeurt, hoe moet ik dan handelen zodat ik in overeenstemming ben met Gods bedoeling? Ze hebben deze houding van ommekeer niet. Zelfs als ze worden gesnoeid, en zelfs als ze uit hun functie worden ontheven, zullen ze nog steeds niet omkeren en de waarheid nastreven, een beoefeningspad zoeken of de richting van hun streven veranderen. Ongeacht hoe groot de verliezen die ze Gods huis toebrengen en ongeacht hoe diep ze vallen, ze zullen nooit hun zonden belijden. Hun mislukkingen zullen er niet toe leiden dat ze in de tijd die volgt de waarheid nastreven en zoeken; in plaats daarvan zullen ze berekenen wat ze precies kunnen doen om alles te redden en de status terug te krijgen die ze hebben verloren. Dit zijn de twee punten. Het eerste is een soort wezensgesteldheid die ze hebben na het verliezen van hun status, namelijk constant klaarstaan om zich te herpakken. Het tweede punt is hun weigering om het foute pad waarop ze zich bevonden toe te geven of te begrijpen. Binnen dit tweede punt is het niet begrijpen van het foute pad waarop ze zich bevonden één deel ervan; daarnaast zullen ze absoluut niet oprecht berouw tonen, noch zullen ze de waarheid aanvaarden, en ze zullen zeker de schade die ze aan Gods huis hebben toegebracht niet goedmaken met een hart vol wroeging. Ze zullen absoluut niet nadenken over hoe ze kunnen transformeren, over hoe ze kunnen veranderen van mensen die de waarheid niet nastreven in mensen die de waarheid nastreven en praktiseren. Deze twee punten maken duidelijk dat antichristen van nature afkerig zijn van de waarheid en boosaardig zijn; ze zijn vooral goed in het zichzelf vermommen en zich aanpassen aan hun omgeving, als kameleons. Ze hebben een wispelturige essentie, en in het diepst van hun hart verslappen hun streven naar status en hun ambities en begeerten nooit, en dit zal ook nooit veranderen. Niemand kan die mensen veranderen. Als we naar deze uitingen kijken, wat is dan de aard-essentie van dit soort persoon? Is een antichrist een broeder of een zuster? Is een antichrist een echt mens? (Nee.) Als jullie deze mensen als broeders en zusters zien, betekent dat dan niet dat jullie ernstig dom zijn? Deze uitingen zijn onthullingen van de essentie van een antichrist. Wanneer antichristen geen status hebben, is dit de soort wezensgesteldheid waarin ze verkeren; de berekeningen in hun hart, wat ze onthullen en hoe ze uiterlijk handelen, en de soort houding die ze in het diepst van hun hart hebben ten opzichte van de waarheid en ten opzichte van hun overtredingen zijn zo, en hun zienswijze zal niet veranderen. Hoeveel je ook over de waarheid communiceert of spreekt over juiste, positieve beoefeningspaden, ze zullen het diep vanbinnen nooit werkelijk aanvaarden; in plaats daarvan zullen ze zich ertegen verzetten. Ze zullen zelfs geloven: nou, ik heb geen status meer, dus wat ik zeg telt niet. Niemand steunt me meer; jullie willen me gewoon belachelijk maken en me een lesje leren. Ben jij gekwalificeerd om mij een lesje te leren? Wie denk je wel dat je bent? Toen ik leider werd, had jij nog niet eens leren lopen! Heb je die paar dingen waarover je spreekt niet van mij geleerd? En jij probeert mij een lesje te leren. Je weet je plaats in het heelal werkelijk niet! Ze denken dat mensen een zekere anciënniteit nodig hebben om hen te snoeien, met hen te spreken, met hen te praten of een openhartig gesprek met hen te voeren. Wat voor soort dingen zijn deze mensen? Alleen antichristen zijn in staat zulke dingen te zeggen; normale mensen, en mensen die enig gevoel van schaamte en een beetje rationaliteit hebben, zouden deze dingen nooit zeggen. Als iemand een preek voor jullie houdt, rustig een openhartig gesprek met jullie voert, en wijst op problemen die jullie hebben en jullie enkele suggesties geeft, zouden jullie dit dan kunnen aanvaarden? Of zouden jullie dezelfde soort denkwijze hebben als een antichrist? Stel bijvoorbeeld dat je al tien jaar gelovige bent, maar nooit als leider hebt gediend. Iemand anders gelooft nog maar twee jaar, maar heeft een hogere status dan jij, en je voelt je daarover ontstemd. Stel dat je twintig jaar in God hebt geloofd voordat je uiteindelijk districtsleider werd. Iemand anders wordt al na vijf jaar geloven regionaal leider en begint leiding aan jou te geven, en je vindt dit moeilijk te aanvaarden. Als hij je snoeit, voel je je ongemakkelijk, en zelfs als hij gelijk heeft om je te snoeien, wil je het nog steeds niet aanvaarden. Hebben jullie ooit dit soort houding of uitingen gehad? (Ja.) Dit is de gezindheid van een antichrist. Denk je dat alleen antichristen de gezindheid van een antichrist hebben? Iedereen die de gezindheid van een antichrist heeft, verkeert in gevaar; hij kan het pad van een antichrist inslaan, en deze gezindheid kan hem vernietigen. Zo liggen de zaken. Wanneer we communiceren over de essentie van een antichrist en die ontleden, omvat dit ook mensen die de gezindheid van een antichrist hebben. Zouden jullie zeggen dat de mensen die hieronder vallen de minderheid of de meerderheid vormen? Of omvat dit iedereen? (Het omvat iedereen.) Dat klopt, want de gezindheid van een antichrist is de gezindheid van Satan, en alle verdorven mensen bezitten Satans gezindheid. Nu hebben we een beetje gecommuniceerd over dit onderwerp van hoe antichristen omgaan met gesnoeid worden. Om meer in detail te treden, kunnen er enkele concrete voorbeelden worden gegeven. Ik laat dat aan jullie over om over te communiceren tijdens jullie bijeenkomsten. Praat, terwijl jullie communiceren, niet altijd over hoe andere mensen zijn. Natuurlijk is het onvermijdelijk om over de uitingen van anderen te communiceren, maar jullie moeten voornamelijk communiceren over jullie eigen uitingen. Als jullie in jezelf enkele uitingen of onthullingen kunnen vinden die verband houden met de gezindheid van een antichrist, zal dat behulpzaam en gunstig zijn voor jullie zelfkennis, en zal het jullie helpen om jezelf van die gezindheid te ontdoen.

We hebben eerder gecommuniceerd over het onderwerp van de diverse uitingen van de gezindheid van een antichrist – zijn jullie nu in staat jezelf daaraan te spiegelen ter vergelijking? Zijn jullie in staat geweest enig begrip te verwerven? Kunnen jullie enkele daadwerkelijke problemen oplossen? Ongeacht welk aspect van je verdorven gezindheden je verandert, het wordt allemaal bereikt op een fundament van het begrijpen van de waarheid, jezelf spiegelen aan de waarheid ter vergelijking, en vervolgens jezelf gaan begrijpen. Daarom is het kunnen onderscheiden en ontleden van de diverse uitingen van een verdorven gezindheid een pad dat je moet bewandelen als het gaat om het kennen van jezelf en het bereiken van een verandering in gezindheid. Zijn jullie dit punt al gaan begrijpen? Sommigen van jullie misschien niet, en denken misschien: U communiceert altijd over deze triviale onderwerpen en dingen; U praat nooit over diepzinnige waarheden en onthult nooit diepzinnige mysteries. Dit is zo saai en eentonig! Wat hebben deze dingen waarover U communiceert te maken met ons binnengaan in het koninkrijk van de hemel, het verkrijgen van grote zegeningen en het in de toekomst vervolmaakt worden? Deze mensen begrijpen het nooit; ze worden slaperig terwijl ze naar deze dingen luisteren. Mensen die geen geestelijk begrip hebben, snappen het niet; ze begrijpen de diverse menselijke gesteldheden niet die elke waarheid raakt, of de relaties tussen de diverse waarheden. Ze begrijpen deze dingen niet. Hoe gedetailleerder de uitleg die je hun geeft, hoe verwarder ze raken en hoe minder ze opnemen, dus worden ze altijd slaperig. Wanneer een bijeenkomst net begint, zingen en dansen ze, en worden ze niet slaperig, hoe saai of repetitief de regels en ceremonies ook zijn. Zodra je echter communiceert over de waarheid en de verschillende gesteldheden van mensen, beginnen ze in te dutten. Wat is er aan de hand met mensen die altijd zo slaperig worden? Zijn ze niet onthuld? Dit is een uiting van het niet liefhebben van de waarheid, nietwaar? Als het gaat om de details van diverse waarheden die te maken hebben met de ingang in het leven, begrijpen mensen die oprecht de waarheid nastreven en die een zeker kaliber bezitten ze beter naarmate ze er meer over horen, terwijl degenen die de waarheid niet liefhebben en geen geestelijk begrip hebben, alleen maar verwarder raken naarmate ze er meer over horen. Hoe meer ze luisteren, hoe saaier ze het vinden, en hoeveel ze ook luisteren, ze voelen zich nog steeds hetzelfde; ze kunnen er geen pad in horen. Ze vinden dat zaken die te maken hebben met de ingang in het leven eigenlijk niet zo ingewikkeld zijn, dus is het niet nodig er zoveel over te communiceren. Dit is hoe mensen die geen geestelijk begrip hebben zijn. Verandering van gezindheid omvat heel veel waarheden. Als mensen op het pad van het zoeken naar verandering van hun gezindheden geen tijd en moeite besteden aan elke waarheid, geen begrip, bevattingsvermogen en kennis van elke waarheid verkrijgen en geen beoefeningspad vinden, zullen ze absoluut geen enkele waarheid kunnen binnengaan. Wat is de manier waarop mensen God kunnen leren kennen? Het is door alle diverse waarheden te begrijpen en binnen te gaan; dit is de enige manier. Bovendien is elke waarheid niet een soort theorie of een type kennis of filosofie; ze heeft te maken met het leven van mensen en de status van hun bestaan, de gesteldheden waarin ze verkeren en de dingen waarover ze elke dag nadenken, en de diverse gedachten, ideeën, intenties en houdingen die ze voortbrengen onder de heerschappij van hun verdorven essenties. Dit zijn dus de onderwerpen waarover we praten. Wanneer je deze onderwerpen hebt uitgeplozen, ze aan jezelf hebt gekoppeld, de beoefeningsprincipes hebt gevonden en de diverse gesteldheden en zienswijzen hebt leren kennen die je verschillende gezindheden voortbrengen, zul je de waarheden die ermee verband houden werkelijk hebben begrepen, en pas dan zul je in staat zijn nauwkeurig volgens de waarheidsprincipes te praktiseren. Als je de woorden alleen letterlijk begrijpt, en wanneer je Gods ontmaskering van het egoïsme en de verachtelijkheid van antichristen ziet, denk je: antichristen zijn zelfzuchtig en verachtelijk, maar ikzelf ben heel onbaatzuchtig; ik heb veel liefde te geven, ik ben verdraagzaam, ik ben geboren in een familie van geleerden, ik heb hoger onderwijs genoten en ik ben beïnvloed door beroemde figuren en meesterwerken, ik ben geen egoïstisch iemand – is het zeggen van deze dingen het aanvaarden van de waarheid? Is het jezelf kennen? Het is heel duidelijk dat je deze specifieke waarheid niet begrijpt, of de diverse gesteldheden die door deze specifieke waarheid worden omvat. Wanneer je de diverse gesteldheden begrijpt waarover God spreekt en die Hij ontmaskert en die door een bepaalde waarheid worden omvat, en jezelf daaraan kunt spiegelen ter vergelijking en de precieze beoefeningsprincipes kunt vinden, zul je het pad van het praktiseren van de waarheid zijn ingeslagen en zul je de waarheidswerkelijkheid zijn binnengegaan. Als je dit niet hebt gedaan, dan heb je slechts een doctrine begrepen; je hebt de waarheid niet begrepen. Het is net als het onderwerp waarover we zojuist spraken, over hoe antichristen omgaan met gesnoeid worden. De diverse gesteldheden, uitingen en onthullingen waarover we hebben gecommuniceerd, hebben allemaal te maken met de aard-essentie en gezindheid van een antichrist. Hoeveel hiervan begrijp je? Hoeveel ervan heb je aan jezelf gespiegeld ter vergelijking? Hebben de uitspraken, details en gesteldheden die in dit onderwerp vervat zijn en die je hebt gevat, betrekking op andere mensen of op jou? Heb jij zelf enig verband met deze gesteldheden? Heb je ze werkelijk aan jezelf gekoppeld, of is het slechts met tegenzin dat je ze hebt erkend en ermee hebt ingestemd? Dit hangt af van je bevattingsvermogen en van je houding ten opzichte van de waarheid. Deze gesteldheden aan jezelf koppelen is slechts een voorwaarde om de waarheid te kunnen praktiseren; het betekent niet dat je al bent begonnen met het praktiseren ervan. Als je deze gesteldheden echter niet aan jezelf kunt koppelen, zul je absoluut niets te maken hebben met het praktiseren van de waarheid. Als dat het geval is, wat zul je dan horen wanneer je naar preken luistert? Je zult alleen maar doen alsof; het zal lijken alsof je in God gelooft, maar je zult feitelijk niet volgens Zijn woorden praktiseren, en je zult niet in staat zijn de werkelijkheid van Zijn woorden binnen te gaan. Je zult slechts een leek zijn, een gebruiksvoorwerp, een contrast. Als het gaat om hoe je jezelf aan deze gesteldheden moet spiegelen ter vergelijking en hoe je de diverse gesteldheden moet ontleden die betrekking hebben op de dingen die Ik heb gezegd, hangt dit af van jullie eigen kennis. Alles wat Ik kan doen is jullie deze woorden vertellen en jullie van deze woorden voorzien; voor de rest zullen jullie zelf inspanning moeten leveren. Of jullie deze woorden al dan niet kunnen aanvaarden, hangt af van jullie houding. Sommige mensen zijn onbuigzaam in hun hart; ze doen altijd alsof en proberen hun status en reputatie te beschermen. Ze hebben duidelijk problemen, maar ze kunnen deze problemen niet zien en geven ze niet toe, en ze nemen het zelfs op zich om anderen te ontmaskeren en te ontleden. Als gevolg daarvan profiteren die andere mensen hiervan, terwijl zijzelf niets verkrijgen. Deze lieden zijn dwazen, nietwaar? Dit is dwaas gedrag. Het doel van luisteren naar preken is niet om te leren hoe je andere mensen moet onderscheiden, noch is het om namens andere mensen te luisteren; het is dat jij zelf kunt horen wat er wordt gezegd en het kunt verwerven. Je luistert naar Gods woorden, de waarheid en preken, en daaruit ga je de waarheid begrijpen, het leven verwerven en een transformatie van gezindheid bereiken. Heeft dit iets met andere mensen te maken? Deze woorden hebben met jou te maken. Als je dit soort houding aanneemt, dan kunnen deze woorden je misschien veranderen, je werkelijkheid worden en je in staat stellen een verandering van gezindheid te bereiken.

In dit eerste onderwerp spraken we over de diverse uitingen van hoe antichristen omgaan met gesnoeid worden. Enerzijds helpt het communiceren over dit onderwerp jullie allemaal om te begrijpen wat voor soort houding antichristen hebben, en de onthullingen van hun aard-essentie, als het om deze zaak gaat; anderzijds geeft het jullie enige positieve begeleiding en waarschuwingen. Jullie kunnen zelf over de resterende problemen communiceren en ze oplossen; het zijn jullie eigen zaken.

2. Hoe antichristen omgaan met degenen die sterker zijn dan zijzelf

Als het gaat om het verlangen van antichristen om hun eigen reputatie en status te beschermen, tonen en onthullen ze hun aard-essentie niet alleen wanneer ze worden gesnoeid – antichristen komen vele andere soorten situaties en zaken tegen. Daarom is het tweede onderwerp waarover we zullen communiceren hoe antichristen hun status en reputatie handhaven binnen groepen mensen. Welke gedragingen van antichristen in een groep illustreren dat ze bij alles wat ze doen proberen hun eigen reputatie en status te beschermen? Is dit onderwerp duidelijk of niet? Is de reikwijdte ervan groot of klein? Is het representatief of niet? (Het is representatief.) Dit onderwerp houdt rechtstreeks verband met de aard-essentie van antichristen. Welke uitingen vertonen antichristen terwijl ze te midden van groepen mensen leven? Wat voor houding en welke handelingen gebruiken ze om hun reputatie en status te beschermen? Ten eerste: als antichristen geen status hebben, zijn het dan nog steeds antichristen? (Ja.) Jullie moeten een duidelijk begrip van dit concept hebben. Denk niet dat alleen mensen met status de essentie van antichristen kunnen bezitten en antichristen kunnen zijn, of dat gewone mensen zonder status geen antichristen zijn. De reikwijdte is eigenlijk vrij groot. Iedere persoon die de essentie van antichristen bezit, is nog steeds een antichrist, ongeacht of hij nu wel of geen status heeft, en of hij nu een leider of een gewone gelovige is; dit wordt bepaald door zijn essentie. Welke uitingen vertonen mensen met de essentie van antichristen dan terwijl ze gewone volgelingen zijn? Welke openbaringen van hun aard-essentie dienen als voldoende bewijs dat ze in feite antichristen zijn? Laten we ten eerste kijken naar hoe ze binnen groepen mensen leven, hoe ze anderen behandelen en met zaken omgaan, en de houding die ze koesteren ten opzichte van de waarheid. Waarover we het meest moeten communiceren is niet wat antichristen eten, wat ze dragen, waar ze wonen of hoe ze zich verplaatsen, maar hoe ze hun reputatie en status beschermen terwijl ze zich in groepen bevinden. Zelfs als ze gewone gelovigen zijn, proberen ze nog steeds voortdurend hun reputatie en status te beschermen, waarbij ze voortdurend dit soort gezindheid en essentie onthullen en dit soort dingen doen. Daarom stelt dit ons in staat een stap verder te gaan in ons begrip van de gezindheid en essentie van antichristen. Of antichristen nu wel of geen status hebben, en ongeacht wanneer of waar ze zijn, de gezindheid en essentie van antichristen worden altijd in hen onthuld en geuit. Dit is niet beperkt tot enige ruimte, geografie, of mensen, gebeurtenissen en dingen.

Wanneer antichristen een plicht vervullen, ongeacht wat die is en ongeacht de groep waarin ze zich bevinden, vertonen ze een duidelijke vorm van gedrag, namelijk dat ze bij alles altijd willen opvallen en zichzelf willen etaleren, ze altijd de neiging hebben mensen te beperken en hen te beheersen, ze altijd mensen willen leiden en de lakens uit willen delen, ze altijd in de schijnwerpers willen staan, ze altijd de ogen en aandacht van mensen op zich willen vestigen, en ze bewondering van iedereen willen. Telkens wanneer antichristen zich bij een groep voegen, ongeacht de grootte van de groep, wie de leden van de groep zijn, of wat hun beroep of identiteit is, maken antichristen eerst de balans op om te zien wie er imposant en uitmuntend is, wie er welbespraakt is, wie er indrukwekkend is en wie er gekwalificeerd is of aanzien heeft. Ze evalueren wie ze kunnen verslaan en wie niet, evenals wie hen overtreft en wie inferieur is. Dit zijn de eerste dingen waar ze naar kijken. Na de situatie snel te hebben beoordeeld, beginnen ze actie te ondernemen, waarbij ze degenen die beneden hen staan voorlopig terzijde schuiven en negeren. Ze gaan eerst naar degenen van wie ze geloven dat ze superieur zijn, die enig aanzien en enige status hebben, of naar degenen met gaven en talent. Dit zijn de mensen met wie ze zich het eerst meten. Als er onder hen mensen zijn die in hoog aanzien staan bij de broeders en zusters, of al lange tijd in God geloven en goed aangeschreven staan, worden ze doelwitten van de afgunst van antichristen, en worden ze natuurlijk gezien als wedijver. Vervolgens vergelijken antichristen zichzelf stilletjes met deze mensen die aanzien hebben, die status hebben en die de bewondering van de broeders en zusters afdwingen. Ze beginnen over zulke mensen na te denken en onderzoeken wat ze kunnen en wat ze beheersen, en waarom sommige mensen hen hoogachten. Terwijl ze kijken en observeren, realiseren de antichristen zich dat deze mensen experts zijn in een bepaald vakgebied, evenals het feit dat iedereen hen in hoog aanzien heeft omdat ze al langer in God geloven en ze enige ervaringsgetuigenis kunnen delen. Antichristen beschouwen zulke mensen als ‘prooi’ en erkennen hen als tegenstanders, en vervolgens vormen ze een plan van aanpak. Welk plan van aanpak? Ze kijken naar de aspecten waarbij ze niet tegen hun tegenstanders op kunnen en beginnen vervolgens aan deze aspecten te werken. Als ze bijvoorbeeld niet zo goed zijn in een bepaald vakgebied als zij, zullen ze dat vakgebied bestuderen, vaker boeken lezen, vaker allerlei soorten informatie opzoeken en vaker anderen nederig om instructie vragen. Ze zullen deelnemen aan elk soort werk dat verband houdt met dat vakgebied, waarbij ze geleidelijk ervaring opdoen en hun eigen macht cultiveren. En wanneer ze geloven dat ze het kapitaal hebben om met hun tegenstanders te wedijveren, komen ze vaak naar voren om hun eigen ‘briljante gezichtspunten’ te uiten, en weerleggen en kleineren ze hun tegenstanders vaak opzettelijk om hen in verlegenheid te brengen en hun naam door het slijk te halen, en daarmee te benadrukken hoe slim en buitengewoon ze zijn, en hun tegenstanders te onderdrukken. Mensen met een heldere blik kunnen al deze dingen zien, alleen degenen die dwaas en onwetend zijn en geen onderscheidingsvermogen hebben, kunnen dat niet. De meeste mensen zien alleen het enthousiasme van de antichristen, hun streven, hun lijden, het betalen van een prijs door hen en hun uiterlijke goede gedrag, maar de ware situatie is verborgen in het diepst van het hart van de antichristen. Wat is hun kerndoel? Het is status verkrijgen. Het doel waarop al hun werk, al hun zwoegen en de hele prijs die ze betalen is gericht, is datgene wat ze in hun hart het meest aanbidden: status en macht.

Om macht en status te verkrijgen, is het eerste wat antichristen in de kerk doen, proberen het vertrouwen en het aanzien van anderen te winnen, zodat ze meer mensen kunnen overtuigen en ervoor kunnen zorgen dat meer mensen naar hen opkijken en hen aanbidden, om zo hun doel te bereiken: in de kerk het laatste woord hebben en de macht in handen hebben. Als het aankomt op het verkrijgen van macht, zijn ze het meest bedreven in het wedijveren en vechten met anderen. Degenen die de waarheid nastreven, degenen die aanzien hebben in de kerk en degenen die geliefd zijn onder de broeders en zusters, zijn hun voornaamste tegenstanders. Iedereen die een bedreiging vormt voor hun status, is hun tegenstander. Met mensen die sterker zijn dan zij, gaan ze resoluut de strijd aan; en met mensen die zwakker zijn dan zij, wedijveren ze zonder enig medelijden. Hun hart is vervuld van filosofieën van wedijver en strijd. Ze geloven dat mensen geen enkel voordeel kunnen behalen als ze niet wedijveren en strijden, en dat ze de dingen die ze willen alleen kunnen krijgen door te wedijveren en te strijden. Om status te verkrijgen en de voornaamste positie binnen een groep in te nemen, doen ze er alles aan om met wie dan ook te wedijveren, en ze sparen niemand die een bedreiging vormt voor hun status. Met wie ze ook omgaan, deze interacties zijn altijd vol wedijver en strijd, en tot op hoge leeftijd blijven ze wedijveren en strijden. Ze zeggen vaak: “Zou ik die persoon kunnen verslaan als ik tegen hem zou vechten?” Iedereen die welbespraakt is en op een logische, gestructureerde en methodische wijze kan spreken, wordt het doelwit van hun afgunst en hun imitatie, en meer nog, diegene wordt hun tegenstander. Iedereen die de waarheid nastreeft en geloof bezit, en die in staat is de broeders en zusters regelmatig te helpen en te ondersteunen en hen in staat stelt om negativiteit en zwakheid te boven te komen, wordt eveneens hun tegenstander. Dat geldt ook voor iedereen die bekwaam is in een bepaald vak en enigszins in aanzien staat bij de broeders en zusters. Iedereen die resultaten boekt in zijn werk en de erkenning van de Boven verkrijgt, wordt voor hen natuurlijk een nog grotere tegenstander. Wat zijn de motto’s van antichristen, ongeacht in welke groep ze zich bevinden? Deel jullie gedachten. (Vechten met andere mensen en met de Hemel is een bron van eindeloos plezier.) Is dit niet krankzinnig? Dit is krankzinnig. Zijn er nog andere? (God, denken ze niet: ‘In het hele universum ben ik alleen de opperheerser’? Dat wil zeggen: ze willen de hoogste zijn, en met wie ze ook zijn, ze willen hen altijd overtreffen.) Dit is een van hun ideeën. Zijn er nog andere? (God, ik dacht aan vier woorden: ‘De winnaar is koning’. Ik denk dat ze altijd superieur aan anderen willen zijn en willen opvallen, waar ze ook zijn, en dat ze ernaar streven de hoogste te zijn.) Het meeste waarover jullie hebben gesproken zijn soorten ideeën; probeer het eens met een soort gedrag te beschrijven. Antichristen willen niet noodzakelijkerwijs de hoogste positie innemen, waar ze ook zijn. Telkens wanneer ze ergens naartoe gaan, hebben ze een gezindheid en een mentaliteit die hen tot handelen aanzet. Wat is deze mentaliteit? Die is: ‘Ik moet wedijveren! Wedijveren! Wedijveren!’ Waarom driemaal ‘wedijveren’, waarom niet eenmaal ‘wedijveren’? (Wedijver is hun leven geworden, daar leven ze naar.) Het is hun gezindheid. Ze zijn met een buitensporig arrogante gezindheid geboren, die moeilijk in bedwang is te houden. Dat wil zeggen: ze vinden zichzelf ongeëvenaard en zijn uitermate verwaand. Niemand kan deze ongelooflijk arrogante gezindheid van hen inperken; ze kunnen deze zelf ook niet beheersen. Hun leven draait dus om vechten en wedijveren. Waar vechten en wedijveren ze voor? Ze wedijveren natuurlijk om roem, gewin, status, aanzien en hun eigen belangen. Welke methodes ze ook moeten hanteren, zolang iedereen zich aan hen onderwerpt en zolang zij voordelen en status voor zichzelf behalen, hebben ze hun doel bereikt. Hun wil om te wedijveren is geen tijdelijk vermaak, het is een soort gezindheid die voortkomt uit een satanische aard. Het is als de gezindheid van de grote rode draak die met de Hemel vecht, met de aarde vecht en met de mensen vecht. Wat willen antichristen dus als ze met anderen in de kerk vechten en wedijveren? Zonder twijfel wedijveren ze om reputatie en status. Maar wat voor nut heeft het voor hen als ze status verwerven? Wat hebben ze eraan als anderen naar hen luisteren, hen bewonderen en aanbidden? Zelfs de antichristen zelf kunnen dit niet uitleggen. In werkelijkheid genieten ze graag van reputatie en status, hebben ze graag dat iedereen naar hen glimlacht en dat ze begroet worden met gevlei en onderdanigheid. Elke keer dat een antichrist naar een kerk gaat, doet hij dus maar één ding: vechten enwedijveren. Zelfs als hij macht en status verkrijgt, is hij niet klaar. Om zijn status te beschermen en zijn macht veilig te stellen, blijft hij vechten enwedijveren. Dit blijft hij doen tot zijn dood. De filosofie van antichristen is dus: ‘Zolang je leeft, moet je blijven vechten.’ Als er binnen de kerk zo’n kwaadaardige persoon aanwezig is, verstoort dit de broeders en zusters dan? Stel bijvoorbeeld dat iedereen rustig de woorden van God aan het eten en drinken en is over de waarheid aan het communiceren is, en de sfeer vredig is en de stemming aangenaam. Op zo’n moment zal een antichrist bijna overkoken van ongenoegen. Hij wordt jaloers op degenen die de waarheid communiceren en hij haat hen. Hij begint hen aan te vallen en over hen te oordelen. Verstoort dat de vredige sfeer niet? Hij is een kwaadaardige persoon die anderen komt verstoren en hun afkeer opwekt. Zo zijn antichristen. Soms zijn antichristen er niet op uit de mensen met wie ze wedijveren en die ze onderdrukken te vernietigen of te verslaan: zolang ze reputatie, status, ijdelheid en trots verwerven en ervoor zorgen dat mensen hen bewonderen, hebben ze hun doel bereikt. Terwijl ze wedijveren, openbaren ze een duidelijke soort satanische gezindheid. Welke gezindheid is dit? Dat ze, in welke kerk ze ook verschijnen, altijd willen wedijveren en vechten met andere mensen, dat ze altijd willen wedijveren om roem, gewin en status, en dat ze pas het gevoel hebben dat ze hun doel hebben bereikt wanneer de kerk in wanorde en onrust is gestort, wanneer ze status hebben verkregen en iedereen zich aan hen onderwerpt. Dit is de aard van antichristen, dat wil zeggen: ze gebruiken het wedijveren en vechten om hun doelen te bereiken.

Wat is het motto van antichristen, ongeacht in welke groep ze zich bevinden? ‘Ik moet wedijveren! Wedijveren! Wedijveren! Ik moet wedijveren om de hoogste en grootste te zijn!’ Dit is de gezindheid van antichristen; overal waar ze komen, wedijveren ze en proberen ze hun doelen te bereiken. Ze zijn de dienaren van Satan en ze verstoren het werk van de kerk. De gezindheid van antichristen is als volgt: ze beginnen met rond te kijken in de kerk om te zien wie er al vele jaren in God gelooft en kapitaal heeft, wie er gaven of talenten heeft, wie de broeders en zusters tot nut is geweest bij hun ingang in het leven, wie er meer aanzien heeft, wie er anciënniteit heeft, over wie er goed wordt gesproken onder de broeders en zusters, wie er meer positieve dingen heeft. Die mensen worden hun concurrenten. Kortom, elke keer dat antichristen zich in een groep mensen bevinden, is dit wat ze altijd doen: ze wedijveren om status, wedijveren om een goede reputatie, wedijveren om het laatste woord over zaken te hebben en om het recht om beslissingen te nemen in de groep, wat hen, zodra ze dat hebben verkregen, gelukkig maakt. Zijn ze in staat om daadwerkelijk werk te verrichten nadat ze deze dingen hebben verkregen? Absoluut niet, ze wedijveren en vechten niet om daadwerkelijk werk te verrichten; hun doel is om alle anderen te overmeesteren. ‘Het kan me niet schelen of jij je aan mij wilt onderwerpen of niet; qua kapitaal ben ik de grootste, qua spreekvaardigheid ben ik de beste, en qua gaven en talenten heb ik het meeste.’ Op welk gebied dan ook, ze willen altijd wedijveren om de eerste plaats. Als de broeders en zusters hen als supervisor kiezen, zullen ze met hun partners wedijveren om het laatste woord en het recht om beslissingen te nemen. Als de kerk hun de leiding geeft over bepaald werk, zullen ze erop staan de lakens uit te delen over hoe het wordt uitgevoerd. Ze zullen ernaar willen streven dat alles wat ze zeggen en alle dingen die ze beslissen, slagen en werkelijkheid worden. Als de broeders en zusters het idee van iemand anders overnemen, zullen ze dat dan laten passeren? (Nee.) Dat levert problemen op. Als jij niet naar hen luistert, zullen ze je een lesje leren, je het gevoel geven dat je niet zonder hen kunt, en je laten zien welke gevolgen er zijn als je hen niet gehoorzaamt. Zo verwaand, weerzinwekkend en onredelijk is de gezindheid van antichristen. Ze hebben noch geweten noch verstand, en zelfs geen greintje waarheid. Men kan aan de handelingen en daden van antichristen zien dat wat ze doen niets van het verstand van een normaal mens heeft, en hoewel men over de waarheid met hen kan communiceren, aanvaarden ze die niet. Hoe juist het ook is wat je zegt, het gaat er bij hen niet in. Het enige wat ze graag nastreven is reputatie en status: daar hebben ze eerbied voor. Zolang ze kunnen genieten van de voordelen van status, zijn ze tevreden. Dit is volgens hen de waarde van hun bestaan. Ongeacht in welke groep mensen ze zich bevinden, ze moeten mensen het ‘licht’ en de ‘warmte’ tonen die ze bieden, hun talenten, hun uniekheid. En omdat ze geloven dat ze bijzonder zijn, denken ze van nature dat ze beter behandeld moeten worden dan gewone mensen, dat ze de steun en bewondering van mensen moeten ontvangen, dat mensen naar hen moeten opkijken, hen moeten aanbidden – ze denken dat dit alles hun toekomt. Zijn zulke mensen niet onbeschaamd en schaamteloos? Is het niet problematisch om zulke mensen in de kerk te hebben? Wanneer er iets gebeurt, zegt het gezonde verstand dat mensen moeten luisteren naar degene die correct spreekt, zich moeten onderwerpen aan degene die een suggestie doet die gunstig is voor het werk van Gods huis, en de suggestie moeten overnemen van degene wiens suggestie in overeenstemming is met de waarheidsprincipes. Als antichristen iets zeggen dat niet in overeenstemming is met de principes, luisteren alle anderen misschien niet naar hen of nemen ze hun suggestie niet over. Wat zullen antichristen in dat geval doen? Ze zullen blijven proberen zichzelf te verdedigen en te rechtvaardigen, en manieren bedenken om anderen te overtuigen, en de broeders en zusters ertoe te brengen naar hen te luisteren en hun suggestie over te nemen. Ze zullen niet overwegen welk effect het op het werk van de kerk zou kunnen hebben als hun suggestie wordt overgenomen. Dit valt niet binnen de reikwijdte van hun overwegingen. Wat is het enige dat ze zullen overwegen? ‘Als mijn suggestie niet wordt overgenomen, waar kan ik me dan nog vertonen? Dus ik moet wedijveren en ernaar streven dat mijn suggestie wordt overgenomen.’ Telkens wanneer er iets gebeurt, is dit hoe ze denken en handelen. Ze denken nooit na over de vraag of dit in overeenstemming is met de principes, en ze aanvaarden nooit de waarheid. Dit is de gezindheid van antichristen.

Wat is de voornaamste uiting van het totale gebrek aan verstand van antichristen? Ze geloven dat ze gaven hebben, dat ze bekwaam zijn, dat ze een goed kaliber bezitten, en dat ze door andere mensen aanbeden en gesteund moeten worden, en door Gods huis op een belangrijke positie geplaatst moeten worden. Bovendien geloven ze dat Gods huis alle suggesties en ideeën die ze naar voren brengen, moet overnemen en bevorderen, en als Gods huis ze niet overneemt, worden ze erg boos, keren ze zich tegen Gods huis en stichten ze hun eigen onafhankelijke koninkrijken. Veroorzaakt deze onthulling van de gezindheid en essentie van antichristen geen hinder en verstoringen in de kerk? Men kan zeggen dat alle handelingen van antichristen immense hinder en verstoringen veroorzaken voor het werk van de kerk en de ingang in het leven van Gods uitverkoren volk. Wanneer antichristen wedijveren om leiderschapsposities in de kerk en aanzien onder Gods uitverkoren volk, gebruiken ze elk middel dat ze kunnen gebruiken om anderen aan te vallen en zichzelf te verheffen. Ze overwegen niet hoe erg ze het werk van Gods huis en de ingang in het leven van Gods uitverkoren volk kunnen schaden. Ze overwegen alleen of hun ambities en begeerten bevredigd kunnen worden, en of hun eigen status en reputatie veiliggesteld kunnen worden. Hun rol in kerken en onder Gods uitverkoren volk is die van demonen, van het kwaad, van dienaren van Satan. Het zijn absoluut geen mensen die oprecht in God geloven, noch zijn het volgelingen van God, laat staan dat het mensen zijn die de waarheid liefhebben en aanvaarden. Wanneer hun bedoelingen en doelen nog niet zijn bereikt, denken ze nooit na over zichzelf en kennen ze zichzelf nooit, denken ze nooit na over de vraag of hun bedoelingen en doelen in overeenstemming zijn met de waarheid, en zoeken ze nooit naar hoe ze het pad van het nastreven van de waarheid kunnen bewandelen om redding te bereiken. Het is niet met een onderworpen gesteldheid dat ze in God geloven en het pad kiezen dat ze behoren te nemen. In plaats daarvan pijnigen ze hun hersens en denken ze: ‘Hoe kan ik de positie van leider of werker verkrijgen? Hoe kan ik wedijveren met de leiders en werkers van de kerk? Hoe kan ik gods uitverkoren volk misleiden en beheersen, en christus tot slechts een stroman maken? Hoe kan ik een plaats voor mezelf in de kerk veiligstellen? Hoe kan ik ervoor zorgen dat ik vaste voet aan de grond krijg in de kerk en status verkrijg, garanderen dat ik slaag en niet faal, en uiteindelijk mijn doel bereiken om Gods uitverkoren volk te beheersen en mijn eigen koninkrijk te stichten?’ Dit zijn de dingen waar antichristen dag en nacht over nadenken. Welke gezindheid en aard is dit? Wanneer gewone broeders en zusters bijvoorbeeld getuigenisartikelen schrijven, denken ze na over hoe ze hun ervaringen en begrip getrouw op schrift kunnen uitdrukken. Dus bidden ze tot God in de hoop dat Hij hun meer verlichting zal schenken met betrekking tot de waarheid, en hen in staat zal stellen er een groter en diepgaander begrip van te krijgen. Wanneer antichristen daarentegen artikelen schrijven, pijnigen ze hun hersens over de vraag hoe ze moeten schrijven op een manier die ervoor zorgt dat meer mensen hen begrijpen, van hen weten en hen bewonderen, en waardoor ze status verkrijgen in de hoofden van meer mensen. Ze willen deze doornormale, kleine kwestie gebruiken om hun roem te vergroten. Zelfs zo’n kans kunnen ze niet laten liggen. Wat voor soort mensen zijn ze? Sommige antichristen, wanneer ze zien dat anderen ervaringsgetuigenisartikelen kunnen schrijven, willen iets schrijven dat wonderbaarlijker is dan wiens ervaringsgetuigenis dan ook, in een poging met hen te wedijveren om status en aanzien. En dus verzinnen en plagiëren ze verhalen. Ze durven zelfs dingen te doen als een valse getuigenis afleggen. Om naam te maken, om meer mensen van hen te laten weten en hun naam te verspreiden, aarzelen antichristen niet om allerlei schandelijke dingen te doen. Ze zullen zelfs de kleinste kans niet voorbij laten gaan om bekend te worden, status te verkrijgen en geacht te worden binnen een groep mensen en met speciaal respect te worden bejegend. Wat is het doel van met speciaal respect worden bejegend? Welke gevolgen en doelen willen antichristen bereiken? Antichristen willen dat anderen hen zien als buitengewone mensen, mensen die nobeler zijn dan wie dan ook, en die uitblinken op bepaalde gebieden; ze willen een goede indruk achterlaten in de gedachten van anderen, een diepgaande indruk, en zelfs geleidelijk voor elkaar krijgen dat andere mensen hen benijden, hen bewonderen en naar hen opkijken. Terwijl ze met al hun macht streven om dit doel te bereiken, blijven ze ook hetzelfde pad bewandelen als voorheen.

Ongeacht in welke groep mensen ze zich bevinden, ongeacht of ze doen alsof of zwoegen, wat er in het diepst van het hart van antichristen verborgen ligt, is niets meer dan een verlangen naar status. De essentie die ze onthullen en manifesteren is niets meer dan vechten en wedijver. Wat antichristen ook doen, ze wedijveren met anderen om status, aanzien en belangen. De meest voorkomende uiting hiervan is het wedijveren om een goede naam, een goede beoordeling en status in de gedachten van mensen, zodat mensen hen hoogachten en aanbidden, en om hen heen draaien en hen als middelpunt nemen. Dit is het pad dat antichristen bewandelen; dit is waar antichristen om wedijveren. Ongeacht hoe Gods woorden deze dingen veroordelen en ontleden, antichristen zullen de waarheid niet aanvaarden, noch het oordeel en de tuchtiging van Gods woorden aanvaarden, noch deze dingen opgeven die door God worden geoordeeld en veroordeeld. Integendeel, hoe meer God deze dingen blootlegt, hoe sluwer antichristen worden. Ze nemen hun toevlucht tot meer verborgen en gluiperige middelen om deze dingen na te streven, zodat mensen niet kunnen zien wat ze doen en ten onrechte geloven dat ze deze dingen hebben opgegeven. Hoe meer God deze dingen blootlegt, hoe meer antichristen manieren vinden om meer slinkse en slimmere methoden te gebruiken om ze na te streven en te verkrijgen. Bovendien gebruiken ze mooi klinkende woorden om hun bijbedoelingen te verhullen. Kortom, antichristen aanvaarden de waarheid absoluut niet, denken absoluut niet na over hun gedrag en komen absoluut niet biddend en de waarheid zoekend voor God. Integendeel, ze zijn in hun hart nog ontevredener over het blootleggen en oordelen door God, zozeer dat ze een vijandige houding tegenover deze dingen aannemen. Niet alleen geven ze hun streven naar reputatie en status niet op, ze koesteren deze dingen zelfs nog meer en bedenken manieren om dit streven te verbergen en te verhullen, en om te voorkomen dat mensen het doorzien en opmerken. Ongeacht de situatie, laten antichristen het niet alleen na de waarheid te beoefenen, maar wanneer hun ware aard wordt onthuld, dat wil zeggen, wanneer ze per ongeluk deze ambities en begeerten van hen onthullen, maken ze zich meer zorgen dat anderen hun essentie en ware gezicht zullen doorzien op basis van Gods woorden en de waarheid, dus proberen ze dit te verhullen en doen ze hun uiterste best om zichzelf te verdedigen. Wat is het doel van hun verhullen hiervan? Het is om hun status en reputatie te beschermen tegen schade, en om hun krachten te sparen voor hun volgende strijd. Dit is de essentie van antichristen. Ongeacht wanneer, of wat de situatie is, de doelen en richting van hun zelfgedrag zullen niet veranderen, evenmin als hun levensdoelen, of de principes achter hun handelingen, of de begeerte, de ambitie en het doel in het diepst van hun hart om status na te streven. Niet alleen zullen ze hun uiterste best doen om status te verkrijgen, ze zullen hun inspanningen daartoe zelfs opvoeren. Hoe meer Gods huis over de waarheid communiceert, hoe meer ze op slimme wijze enkele duidelijke gedragingen en uitingen zullen nalaten die andere mensen kunnen doorzien en onderscheiden. Ze zullen overschakelen op een ander soort methode, en bitter huilen terwijl ze hun fouten toegeven en zichzelf veroordelen, waardoor ze de sympathie van mensen winnen, hen ten onrechte laten geloven dat ze berouw hebben gehad en veranderd zijn, en het voor mensen moeilijker maken om hen te onderscheiden. Wat is deze essentie van antichristen? Is die niet een beetje slinks? (Ja.) Wanneer mensen zo slinks zijn, zijn ze duivels. Kunnen duivels werkelijk berouw hebben? Kunnen ze hun ambitie en begeerte om status na te streven werkelijk opzijzetten? Duivels zouden nog liever sterven dan deze ambitie opzij te zetten. Hoe je ook over de waarheid met hen communiceert, het zal nutteloos zijn, ze zullen deze ambitie niet opzijzetten. Als ze in deze situatie de strijd verliezen en door de broeders en zusters worden blootgelegd, zullen ze nog steeds blijven vechten en wedijveren om status, aanzien, het laatste woord en het recht om beslissingen te nemen wanneer ze naar de volgende groep gaan. Ze zullen om deze dingen wedijveren. Ongeacht de situatie, of in welke groep mensen ze zich bevinden, het principe dat ze altijd naleven is wedijveren: ‘Alleen ik mag leidinggeven; niemand anders mag mij leidinggeven!’ Ze zijn absoluut niet bereid om gewone volgelingen te zijn, of de leiding of hulp van andere mensen te aanvaarden. Dit is de essentie van antichristen.

Zijn er in de kerk mensen die al vele jaren in God geloven en toch de waarheid helemaal niet nastreven, en altijd status en reputatie nastreven? Wat zijn de uitingen van zulke mensen? Zouden jullie zeggen dat mensen die zichzelf altijd etaleren, die geneigd zijn met originele ideeën te komen en hoogdravende theorieën te verkondigen, zulke mensen zijn? Wat voor dingen doen ze vaak? (Iemand drukt zijn standpunt uit, en voor alle anderen lijkt het juist, maar om te laten zien hoe briljant hij is, komt deze persoon met een ander standpunt, waarvan mensen zullen vinden dat het nog juister is, en dat het standpunt van de eerste persoon zal verwerpen, en zo laat zien hoe briljant hij is.) Dit heet jezelf etaleren. Zulke mensen verwerpen de opvattingen van andere mensen en komen dan met hun eigen unieke perspectief, een perspectief waarvan zelfs zij niet vinden dat het realistisch of geldig is – slechts een slogan – maar toch moeten ze mensen laten zien hoe briljant ze zijn en iedereen naar hen laten luisteren. Ze moeten altijd anders zijn, ze moeten altijd met originele ideeën komen, ze verkondigen altijd hoogdravende theorieën, en hoe haalbaar en uitvoerbaar wat andere mensen zeggen ook is, ze moeten ertegen stemmen en diverse redenen en excuses vinden om de standpunten van andere mensen te verwerpen. Dit zijn de meest voorkomende gedragingen van mensen die proberen met originele ideeën te komen en hoogdravende theorieën te verkondigen. Ongeacht hoe correct of gepast iemands handelingen waren, ze zullen ze afwijzen en negeren. Ook al weten ze duidelijk dat deze persoon gepast handelde, toch zeggen ze dat zijn handelingen niet gepast waren, en laten ze het klinken alsof zij het beter hadden kunnen doen, en dat ze absoluut niet onderdoen voor die persoon. Zulke mensen denken dat niemand zo goed is als zij, dat ze in alle opzichten beter zijn dan anderen. Voor hen is alles wat anderen zeggen onjuist; anderen zijn niets waard en zijzelf zijn in elk opzicht goed. Zelfs als ze iets verkeerds doen en gesnoeid worden, zullen ze niet bereid zijn zich te onderwerpen, zullen ze de waarheid totaal niet aanvaarden en kunnen ze ook met een stapel excuses komen, waardoor anderen denken dat ze geen fout hebben gemaakt en dat ze niet gesnoeid hadden moeten worden. Mensen die graag met originele ideeën komen en hoogdravende theorieën verkondigen, zijn op deze manier arrogant en zelfgenoegzaam. Eigenlijk mist de overgrote meerderheid van deze mensen werkelijk talent en kunnen ze niets goed doen; wat ze ook doen, het wordt een complete puinhoop. Maar ze hebben geen zelfbewustzijn en denken dat ze beter zijn dan anderen, en ze durven zich te bemoeien en in te laten met alles wat anderen doen, en blijven hoogdravende ideeën verkondigen, waarbij ze altijd willen dat anderen hen hoogachten en naar hen luisteren. Ongeacht de situatie of in welke groep ze zich bevinden, ze willen alleen dat anderen hen dienen en naar hen luisteren; ze willen niemand anders dienen en naar niemand anders luisteren. Zijn dit geen antichristen? Zo arrogant en zelfgenoegzaam zijn antichristen; zo’n gebrek aan verstand hebben ze. Ze spreken alleen over schijnbaar juiste doctrines, en als anderen hen op hun fouten wijzen, moeten ze woorden en logica verdraaien en op een valse, aangenaam klinkende manier spreken om mensen het gevoel te geven dat ze gelijk hebben. Hoe juist de mening van iemand anders ook is, antichristen zullen zich welbespraakt uitdrukken om het onjuist te laten klinken en iedereen hun eigen mening te laten aanvaarden. Antichristen zijn dit soort mensen – ze zijn buitengewoon goed in staat anderen te misleiden, ze kunnen mensen zodanig misleiden dat ze in verwarring worden gebracht, gedesoriënteerd raken en goed niet meer van kwaad kunnen onderscheiden. Uiteindelijk zullen al degenen die een gebrek aan onderscheidingsvermogen hebben, grondig worden misleid en gevangengenomen door deze antichristen. In de meeste kerken zijn er mensen die anderen op deze manier misleiden. Wanneer Gods uitverkorenen over de waarheid communiceren of hun ervaringsgetuigenis delen, staan antichristen altijd op en uiten ze hun eigengezichtspunten. Ze stellen hun hart niet open om op een openhartige manier over hun ervaringskennis te communiceren; in plaats daarvan wijzen ze altijd op dingen en maken ze kritische, onverantwoordelijke opmerkingen over de ervaringskennis van anderen, om te etaleren hoe slim ze zijn en hun doel te bereiken dat anderen hen hoogachten. Antichristen zijn het meest bedreven in het spreken over woorden en doctrines; ze kunnen nooit een ware ervaringsgetuigenis delen en ze praten nooit over zelfkennis. In plaats daarvan zoeken ze altijd naar problemen bij andere mensen en maken daar veel ophef over. Je ziet nooit dat antichristen de meningen van anderen met een open geest aanvaarden, of proactief over hun eigen verdorven gezindheden communiceren en zichzelf aan anderen blootgeven. Je ziet hen zeker niet communiceren over welke foutieve en absurde opvattingen ze koesterden en hoe ze die hebben omgebogen, en je hoort hen absoluut niet de fouten erkennen die ze hebben gemaakt, of hun tekortkomingen…. Ongeacht hoe lang antichristen met anderen omgaan, ze geven andere mensen altijd het gevoel dat ze geen verdorvenheid hebben, dat ze geboren heiligen en volmaakte mensen zijn, en dat anderen hen moeten aanbidden. Mensen die werkelijk verstand bezitten, willen niet door anderen worden hooggeacht of aanbeden. Als andere mensen hen werkelijk hoogachten en aanbidden, vinden ze dit beschamend, omdat ze weten dat ze verdorven mensen met verdorven gezindheden zijn en dat ze de waarheidswerkelijkheden niet bezitten. Ze kennen hun eigen maat, dus welke verdorvenheid ze ook openbaren en welke foutieve opvattingen ze ook voortbrengen, ze kunnen hier openhartig over communiceren en anderen hierover informeren, en dit doen geeft hun een heel ontspannen, bevrijd en gelukkig gevoel. Ze vinden het helemaal niet moeilijk om dit te doen. Zelfs als andere mensen over hen oordelen, op hen neerkijken, hen dom noemen of hen verachten, zijn ze niet erg van streek. Integendeel, ze vinden dit heel normaal en kunnen er correct mee omgaan. Omdat mensen verdorven gezindheden hebben, zullen ze van nature verdorvenheid openbaren. Of je het nu erkent of niet, dit is een feit. Als je je eigen verdorvenheid kunt erkennen, is dat iets goeds, en het is nog beter als anderen het duidelijk kunnen zien, zodat ze je niet zullen aanbidden of hoogachten. Mensen die de waarheid begrijpen en een beetje verstand bezitten, kunnen hun hart openstellen en communiceren over het kennen van zichzelf; ze vinden dit niet moeilijk. Maar dit is erg moeilijk voor antichristen. Ze beschouwen degenen die zich op een zuivere manier openstellen als idioten, en beschouwen degenen die over hun zelfkennis praten en eerlijk spreken als dom. Daarom kijken antichristen volledig neer op die mensen. Als iemand de waarheid kan begrijpen en iedereen hem in het bijzonder goedkeurt, zullen antichristen die persoon als een doorn in het oog zien, en zullen ze over hem oordelen en hem veroordelen. Ze zullen de correcte praktijken en positieve dingen die die persoon bezit weerleggen, en ze laten klinken als een onjuist en verwrongen begrip. Wie er ook iets doet dat de kerk of de broeders en zusters ten goede komt, antichristen zullen manieren bedenken om hem te kleineren, te bespotten en belachelijk te maken; hoe goed het ook was wat hij deed, of hoeveel het mensen ook ten goede kwam, antichristen zullen niet vinden dat het het vermelden waard is, en ze zullen het bagatelliseren en minimaliseren, en het zodanig afzwakken dat het volkomen waardeloos lijkt. Als antichristen iets goeds doen, zullen ze daarentegen hun uiterste best doen om het te overdrijven en te vergroten, om het iedereen te laten zien, te laten weten dat zij het hebben gedaan en dat het hun verdienste was, zodat de broeders en zusters hen met speciale achting beschouwen, hen voortdurend in gedachten houden, zich erg dankbaar jegens hen voelen en zich herinneren wat er goed aan hen is. Alle antichristen zijn in staat om op deze manier te handelen, net als degenen die de gezindheid van antichristen bezitten. In dit opzicht verschillen antichristen niet van de hypocriete farizeeën; in feite zijn ze erger dan zij. Dit zijn de meest voorkomende en duidelijke typische uitingen van antichristen.

Welke houding koesteren antichristen wanneer ze dingen doen? Ze willen goede dingen doen in het bijzijn van anderen, en ze willen slechte dingen in het geheim doen. Ze willen dat iedereen weet van de goede dingen die ze doen, en ze willen alle slechte dingen verdoezelen zodat niemand erachter komt, zozeer dat er geen woord over naar buiten komt, en ze voelen een drang om hun uiterste best te doen om ze te verbergen. Deze gezindheid van antichristen is walgelijk, nietwaar? Wat is het doel van antichristen om op deze manier te handelen? (Het is om hun reputatie en status veilig te stellen.) Dat klopt. Oppervlakkig gezien lijken ze niet te wedijveren om status of iets te zeggen omwille van status, maar alles wat ze doen en zeggen is omwille van het beschermen en behouden van hun status, en omwille van het bezitten van hoog aanzien en een goede naam. Soms streven ze zelfs naar status binnen een groep zonder iemand te laten zien dat ze dat doen. Zelfs als ze een aanbeveling voor iemand doen, dat wil zeggen: een paar van het soort dingen uitvoeren die ze zouden moeten doen, willen ze de persoon die ze hebben aanbevolen zich erg dankbaar jegens hen laten voelen, en hem laten weten dat hij alleen de kans had om deze plicht te vervullen vanwege hun aanbeveling. Antichristen zullen dit soort kansen nooit laten schieten. Ze denken: ook al heb ik je aanbevolen, ik ben nog steeds je leider, dus je kunt me niet overtreffen. De passie van antichristen voor status en reputatie is vrij duidelijk. Om te wedijveren om status en die veilig te stellen, zien ze geen enkele blik en geen enkel onachtzaam woord van iemand over het hoofd, laat staan iets dat in welke uithoek dan ook gebeurt. Antichristen merken al deze dingen op, groot of klein, en de woorden die andere mensen hebben gesproken, spelen zich keer op keer af in hun gedachten. Wat is hun doel hiermee? Genieten ze van roddelen? Nee; het is dat ze in dit alles een manier en een kans willen vinden om hun eigen status te beschermen. Ze willen niet dat hun status of naam schade lijdt door enige tijdelijke nalatigheid of onzorgvuldigheid. Omwille van status hebben ze geleerd hoe ze ‘inzicht’ in alles kunnen krijgen; telkens wanneer een broeder of zuster iets zegt wat ze respectloos vinden is of een mening uit die in strijd is met die van hen, laten ze het niet los; ze nemen het serieus, voeren gedetailleerd onderzoek en diepgaande analyse uit, en vinden dan een passende reactie om om te gaan met wat diegene zei, zodat hun status stevig in ieders gedachten is gevestigd en absoluut onwankelbaar is. Op het moment dat hun naam wordt beschadigd of ze woorden horen die nadelig zijn voor hun naam, zullen ze snel de bron opsporen en proberen met excuses en rationalisaties te komen waarmee ze zichzelf kunnen vrijpleiten. Daarom, ongeacht welke plichten antichristen doen, ongeacht of ze optreden als leiders en werkers of niet, elk ding waar ze zich mee bezighouden en elk woord dat ze uiten is omwille van hun status, en kan niet worden gescheiden van hun verlangen om hun belangen te beschermen. Antichristen hebben in het diepst van hun hart geen enkel besef van het beoefenen van de waarheid of het beschermen van de belangen van Gods huis. Daarom kan de essentie van antichristen nauwkeurig als volgt worden gedefinieerd: ze zijn vijanden van God; ze zijn een bende duivels en Satans die zijn gekomen om het werk van Gods huis te verstoren, te hinderen en te vernietigen. Ze zijn dienaren van Satan; ze zijn geen mensen die God volgen, noch zijn ze leden van Gods huis, noch zijn ze de voorwerpen van Gods redding.

Zijn jullie geraakt door iets waarover we vandaag hebben gecommuniceerd? Welk deel heeft jullie geraakt? (Het laatste deel, dat wil zeggen, toen God de wedijverende aard van antichristen ontleedde.) Het is geen goede zaak om altijd te wedijveren. Dit gedrag houdt verband met antichristen en met vernietiging. Het is geen goed pad. Wat moeten mensen doen wanneer ze deze uitingen en openbaringen bezitten? Welke keuze moeten ze maken? Hoe moeten ze deze dingen vermijden? Dit zijn de problemen waar mensen nu het meest over na moeten denken en over moeten peinzen, en het zijn ook problemen waar mensen elke dag mee te maken hebben. Hoe ze zich kunnen onthouden van wedijveren wanneer er dingen gebeuren, en hoe ze de pijn en onrust in hun hart moeten oplossen nadat ze hebben gewedijverd – dit is een probleem dat ieder mens onder ogen moet zien. Mensen hebben verdorven gezindheden, dus wedijveren ze allemaal om prestige, gewin en aanzien, en het is moeilijk voor hen om zich te onthouden van wedijveren. Als een persoon niet wedijvert, betekent dit dan dat hij zich heeft ontdaan van de gezindheid en essentie van antichristen? (Nee, dat is slechts een oppervlakkig verschijnsel. Als zijn innerlijke gezindheid niet wordt opgelost, kan het probleem van het bewandelen van het pad van antichristen niet worden opgelost.) Hoe kan dan het probleem van het bewandelen van het pad van antichristen worden opgelost? (Enerzijds moeten mensen kennis hebben van deze zaak, en voor God komen om te bidden wanneer ze gedachten en ideeën van wedijveren om status openbaren. Verder moeten ze zich openstellen en blootgeven aan de broeders en zusters, en dan bewust in opstand komen tegen deze onjuiste gedachten en ideeën. Ze moeten God ook vragen hen te oordelen, te tuchtigen, te snoeien en te disciplineren. Dan zullen ze in staat zijn het juiste pad in te slaan.) Dat is een heel goed antwoord. Dit is echter niet gemakkelijk te bereiken; vooral voor degenen die te veel van reputatie en status houden, is het nog moeilijker te bereiken. Het loslaten van reputatie en status is niet gemakkelijk – mensen kunnen hier alleen in slagen door de waarheid na te streven. Alleen door de waarheid te begrijpen kunnen ze zichzelf leren kennen, de leegheid van het nastreven van roem, gewin en status duidelijk zien, en de waarheid van de verdorvenheid van de mens duidelijk zien. Alleen wanneer mensen zichzelf werkelijk leren kennen, kunnen ze status en reputatie opgeven. Het is niet gemakkelijk om je verdorven gezindheid af te werpen. Als je hebt toegegeven dat je de waarheid niet bezit, dat je te veel tekortkomingen hebt en dat je te veel verdorvenheid openbaart, maar je geen moeite doet voor het nastreven van de waarheid, en je jezelf vermomt en huichelt, waardoor je mensen ten onrechte laat geloven dat je alles kunt, dan brengt dit je in gevaar – en vroeg of laat zal er een tijd komen dat je tegen een muur aanloopt en ten val komt. Je moet toegeven dat je de waarheid niet bezit, en dapper genoeg zijn om de werkelijkheid onder ogen te zien. Je hebt zwakheden, openbaart verdorvenheid en hebt allerlei tekortkomingen. Dit is normaal, want je bent een gewoon mens, je bent geen supermens of almachtig, en dat feit moet je erkennen. Wanneer andere mensen je minachten of bespotten, reageer dan niet onmiddellijk met antipathie omdat wat ze zeggen onaangenaam is, en verzet je er niet tegen omdat je jezelf bekwaam en volmaakt acht – dit zou niet je houding ten opzichte van zulke woorden moeten zijn. Wat zou je houding moeten zijn? Je zou tegen jezelf moeten zeggen: “Ik heb mijn fouten, alles aan mij is verdorven en onvolmaakt, en ik ben maar een gewoon mens. Zit er, ondanks hun minachting en spot, enige waarheid in? Als een deel van wat ze zeggen waar is, dan moet ik het van God aanvaarden.” Als je deze houding hebt, is dat het bewijs dat je in staat bent om correct om te gaan met status, reputatie en wat andere mensen over je zeggen. Status en reputatie worden niet gemakkelijk opzijgezet. Voor degenen die enigszins begaafd zijn, een zekere mate van kaliber hebben of enige werkervaring bezitten, is het nog moeilijker om deze dingen opzij te zetten. Hoewel ze soms beweren dat ze ze opzij hebben gezet, kunnen ze dat in hun hart niet doen. Zodra de situatie het toelaat en ze de kans hebben, zullen ze blijven streven naar roem, gewin en status zoals ze voorheen deden, omdat alle verdorven mensen van deze dingen houden, alleen hebben degenen die geen gaven of talenten bezitten een iets zwakker verlangen om status na te streven. Degenen die kennis, talent, een goed uiterlijk en bijzonder kapitaal bezitten, hebben een bijzonder sterk verlangen naar reputatie en status, zozeer dat ze vervuld zijn van deze ambitie en begeerte. Dit is voor hen het moeilijkst om opzij te zetten. Wanneer ze geen status hebben, bevindt hun verlangen zich in het beginstadium. Zodra ze status verwerven, wanneer het huis van God hun een belangrijke taak toevertrouwt, en vooral als ze vele jaren hebben gewerkt en veel ervaring en kapitaal hebben, is het verlangen niet langer in het beginstadium, maar heeft het al wortel geschoten, gebloeid en staat het op het punt vrucht te dragen. Als iemand voortdurend het verlangen en de ambitie heeft om grote dingen te doen, beroemd te worden, een groot iemand te worden, dan zal hij, zodra hij een groot kwaad begaat en de gevolgen ervan intreden, volledig verloren zijn en geëlimineerd worden. En dus, voordat dit tot een grote ramp leidt, moet hij de situatie snel omkeren, zolang er nog tijd is. Wanneer je iets doet, en in welke context dan ook, moet je de waarheid zoeken, oefenen om iemand te zijn die eerlijk en gehoorzaam aan God is, en het nastreven van status en reputatie opzijzetten. Wanneer je voortdurend de gedachte en het verlangen hebt om te wedijveren om status, moet je beseffen tot welke nadelige gevolgen deze toestand zal leiden als die onopgelost blijft. Verspil dus geen tijd met het zoeken naar de waarheid, overwin je verlangen om te wedijveren om status terwijl het nog in het beginstadium is, en vervang het door het beoefenen van de waarheid. Wanneer je de waarheid beoefent, zullen je verlangen en ambitie om te wedijveren om status verminderen, en zul je het werk van de kerk niet verstoren. Op deze manier zullen je daden door God worden herinnerd en goedgekeurd. Dus wat probeer ik te benadrukken? Het volgende: je moet jezelf ontdoen van je begeerten en ambities voordat ze bloeien, vrucht dragen en tot een grote ramp leiden. Als je ze niet aanpakt terwijl ze nog in de kinderschoenen staan, zul je een grote kans missen; en zodra ze tot een grote ramp hebben geleid, zal het te laat zijn om ze op te lossen. Als je zelfs de vastberadenheid mist om in opstand te komen tegen het vlees, zal het erg moeilijk voor je zijn om voet te zetten op het pad van het nastreven van de waarheid; als je met tegenslagen en mislukkingen te maken krijgt in je streven naar roem, gewin en status, en je niet tot bezinning komt, dan is dit gevaarlijk: er bestaat een mogelijkheid dat je zult worden geëlimineerd. Wanneer degenen die de waarheid liefhebben een of twee mislukkingen en tegenslagen tegenkomen wat betreft hun reputatie en status, kunnen ze duidelijk zien dat roem, gewin en status helemaal geen waarde hebben. Ze zijn in staat om status en reputatie volledig te verzaken en om te besluiten dat, zelfs als ze nooit status bezitten, ze toch door zullen gaan met het nastreven van de waarheid en het naar behoren vervullen van hun plicht, en toch hun ervaringsgetuigenis zullen delen, en daardoor het resultaat zullen bereiken van het getuigen van God. Zelfs als ze gewone volgelingen zijn, zijn ze nog steeds in staat om tot het einde toe te volgen, en alles wat ze willen is Gods goedkeuring ontvangen. Alleen dezen zijn mensen die de waarheid oprecht liefhebben en vastberadenheid hebben. Het huis van God heeft veel antichristen en kwaadaardige mensen geëlimineerd, en sommigen die de waarheid nastreven, denken na het zien van de mislukking van antichristen na over het pad dat die mensen hebben genomen, en denken ook na over zichzelf en kennen zichzelf. Hieruit verkrijgen ze een begrip van Gods bedoeling, besluiten ze gewone volgelingen te zijn en richten ze zich op het nastreven van de waarheid en het goed doen van hun plicht. Zelfs als God zegt dat ze dienstdoeners of onbeduidende nullen zijn, vinden ze dat prima. Ze zullen gewoon proberen onbeduidende mensen te zijn, en kleine, onbelangrijke volgelingen in Gods ogen, die uiteindelijk door God schepselen zullen worden genoemd die aan de norm voldoen. Zulke mensen zijn de goeden en degenen die God goedkeurt.

God houdt van mensen die de waarheid nastreven, en het gedrag van mensen dat Hij het meest verafschuwt is het nastreven van roem, gewin en status. Sommige mensen koesteren status en reputatie werkelijk, zijn er diep aan gehecht en kunnen het niet verdragen ze op te geven. Ze hebben altijd het gevoel dat er zonder status en reputatie geen vreugde of hoop in het leven is, dat er alleen hoop in dit leven is wanneer ze leven voor status en reputatie, en zelfs als ze een beetje bekendheid genieten, zullen ze blijven strijden en nooit opgeven. Als dit de gedachte en zienswijze zijn die je hebt, als je hart vervuld is van zulke dingen, dan ben je niet in staat de waarheid lief te hebben en na te streven, mis je de juiste richting en doelen in je geloof in God, en ben je niet in staat zelfkennis na te streven, verdorvenheid af te werpen en het beeld van de mens na te leven; je laat de dingen op hun beloop bij het vervullen van je plicht, je bent verstoken van enig verantwoordelijkheidsgevoel en bent er alleen tevreden mee geen kwaad te doen, geen verstoring te veroorzaken en niet verwijderd te worden. Zouden zulke mensen hun plicht kunnen doen op een manier die aan de norm voldoet? En zouden ze door God gered kunnen worden? Onmogelijk. Wanneer je handelt omwille van reputatie en status, denk je zelfs: zolang wat ik doe geen slechte daad is en geen verstoring vormt, kan niemand het zien of mij veroordelen, zelfs als mijn motief verkeerd is. Je weet niet dat God alles nauwkeurig onderzoekt. Als je de waarheid niet aanvaardt of beoefent en door God wordt verworpen, is het allemaal voorbij voor je. Allen die geen Godvrezend hart hebben, vinden zichzelf slim; in feite weten ze niet eens wanneer ze Hem hebben beledigd. Sommige mensen zien deze dingen niet helder; ze denken: ik streef alleen reputatie en status na om meer te doen, om meer verantwoordelijkheid op me te nemen. Het vormt geen hinder of verstoring van het werk van de kerk, en het schaadt zeker de belangen van Gods huis niet. Het is geen groot probleem. Ik houd gewoon van status en bescherm mijn status, maar dat is geen slechte daad. Oppervlakkig gezien lijkt zo’n streven misschien geen daad van kwaad, maar waar leidt het uiteindelijk toe? Zullen zulke mensen de waarheid verkrijgen? Zullen ze redding verwerven? Absoluut niet. Daarom is het nastreven van reputatie en status niet het juiste pad – het loopt precies in de tegenovergestelde richting van het nastreven van de waarheid. Kortom, ongeacht wat de richting of het doel van je streven is, als je niet nadenkt over het nastreven van status en reputatie, en als je het erg moeilijk vindt om dit opzij te zetten, dan zal dat je ingang in het leven beïnvloeden. Zolang status een plaats in je hart heeft, zal het volledig in staat zijn om je levensrichting en het doel van je streven te beheersen en te beïnvloeden, in welk geval het erg moeilijk voor je zal zijn om de waarheidswerkelijkheid binnen te gaan, om nog maar te zwijgen van het bereiken van veranderingen in je gezindheid; of je uiteindelijk Gods goedkeuring kunt verkrijgen, spreekt natuurlijk voor zich. Bovendien, als je nooit in staat bent om je streven naar status op te geven, zal dit je vermogen beïnvloeden om je plicht te doen op een manier die aan de norm voldoet, wat het erg moeilijk voor je zal maken om een schepsel te worden dat aan de norm voldoet. Waarom zeg ik dit? God verafschuwt niets meer dan wanneer mensen status nastreven, omdat het nastreven van status een satanische gezindheid is, het is een verkeerd pad, het is geboren uit de verdorvenheid van Satan, het is iets dat door God wordt veroordeeld, en het is precies datgene wat God zal oordelen en wegzuiveren. God verafschuwt niets meer dan het nastreven van status door mensen, en toch wedijver je nog steeds koppig om status, je laat nooit na status te koesteren en beschermen, en probeert die altijd voor jezelf te nemen. Zit hier niet iets vijandigs jegens God in? Status is niet door God voor mensen verordend; God voorziet mensen van de waarheid, de weg en het leven, zodat ze uiteindelijk een schepsel worden dat aan de norm voldoet, een klein en onbeduidend schepsel – niet iemand die status en prestige heeft en door duizenden mensen wordt vereerd. En dus, ongeacht vanuit welk perspectief het wordt bekeken, is het nastreven van status een weg naar de ondergang. Hoe redelijk je excuus voor het nastreven van status ook is, dit pad is nog steeds het verkeerde en wordt niet door God goedgekeurd. Hoe hard je ook probeert of hoe groot de prijs ook is die je betaalt, als je naar status verlangt, zal God je geen status geven; als God je geen status geeft, zul je falen in de strijd om die te verkrijgen, en als je blijft strijden, zal er maar één uitkomst zijn: je zult worden onthuld en geëlimineerd – je zult op een weg naar de ondergang zijn. Je begrijpt dit, toch?

7 maart 2020