Waar Petrus naar streefde was zichzelf leren kennen en zien wat er in hem was geopenbaard door de loutering van Gods woorden en binnen de verschillende beproevingen waar God voor had gezorgd. Toen hij zichzelf echt ging begrijpen, realiseerde Petrus zich gewoon hoe intens verdorven mensen zijn, en hoe waardeloos en onwaardig ze zijn om God te dienen, en dat zij het niet verdienen vóór Hem te leven. Petrus viel toen languit voor God neer. Ten slotte dacht Petrus: God kennen is het meest waardevolle! Als ik stierf voordat ik God kende, zou dat zo betreurenswaardig zijn. Ik vind God kennen het belangrijkste, zinvolste wat er is. Als een mens God niet kent, verdient hij het niet te leven en heeft hij geen leven. Tegen de tijd dat de ervaring van Petrus op dit punt was aangeland, was hij zijn eigen natuur gaan begrijpen en had hij er een betrekkelijk goed begrip van verkregen. Hoewel hij misschien niet in staat zou zijn geweest het even duidelijk uit te leggen als de mensen dat tegenwoordig doen, had Petrus deze staat inderdaad bereikt. Daarom is het, bij het zoeken naar het leven en het bereiken van vervolmaking door God, vereist dat je je eigen natuur kent vanuit Gods uitspraken en ook de aspecten van je eigen natuur begrijpt en die nauwkeurig helder en duidelijk onder woorden brengt. Alleen dit is werkelijk jezelf kennen en dan zul je het resultaat hebben verkregen dat God vereist. Als je kennis dit punt nog niet heeft bereikt, maar je toch beweert dat je jezelf kent en zegt dat je het leven hebt verworven, ben je dan niet gewoon aan het opscheppen? Je kent jezelf niet, noch weet je wat je vóór God bent, of je echt aan de normen van het mens zijn voldoet of hoeveel satanische elementen je nog bevat. Je weet nog steeds niet zeker aan wie je toebehoort en je hebt zelfs nog geen zelfkennis. Hoe kun je dan over rede beschikken vóór God? Toen Petrus het leven nastreefde, concentreerde hij zich erop zichzelf te begrijpen en zijn gezindheid te transformeren in de loop van zijn beproevingen. Hij streefde ernaar God te kennen en uiteindelijk dacht hij: mensen moeten God proberen te begrijpen tijdens hun leven. Hem kennen is het meest cruciale. Als ik God niet ken, kan ik niet vredig rusten als ik doodga. Als ik Hem eenmaal ken en God mij laat sterven, dan zal ik daar nog steeds graag aan voldoen. Ik zal niet in het minst klagen, en mijn hele leven zal vervuld zijn. Direct nadat hij in God was gaan geloven kon Petrus dit niveau van begrip of dit punt nog niet bereiken. Eerst moest hij heel veel beproevingen doorstaan. Zijn ervaring moest een zekere mijlpaal bereiken en hij moest zichzelf helemaal begrijpen voordat hij de waarde kon voelen van het kennen van God. Daarom was het pad dat Petrus nam het pad van het leven verwerven en vervolmaakt worden. Dit was het aspect waarop zijn specifieke bezigheden zich hoofdzakelijk hadden geconcentreerd.

Welk pad bewandelen jullie nu? Als het wat betreft het zoeken van leven, het begrijpen van jezelf en het kennen van God niet op hetzelfde niveau als dat van Petrus is, bewandel je niet het pad van Petrus. De meeste mensen bevinden zich tegenwoordig in deze toestand: ‘Wil ik zegeningen verkrijgen, dan moet ik me uitputten voor God en een prijs voor Hem betalen. Wil ik zegeningen verkrijgen, dan moet ik alles achterlaten voor God; ik moet voltooien wat Hij me heeft toevertrouwd en mijn plicht goed uitvoeren.’ De overheersende bedoeling hiervan is zegeningen ontvangen; dit is een voorbeeld van jezelf volledig uitputten met als doel het verkrijgen van beloningen van God en een kroon. Zulke mensen hebben niet de waarheid in hun hart en het is beslist zo, dat hun begrip uitsluitend uit een paar woorden uit de doctrine bestaat waar ze overal waar ze maar komen mee opscheppen. Dit is het pad van Paulus. Het geloof in God van zulke mensen is een kwestie van constant ploeteren, en diep in hun hart hebben ze het gevoel dat, hoe meer ze doen, des te meer dit hun trouw aan God zal bewijzen; dat hoe meer ze doen, hoe tevredener Hij beslist zal zijn; en dat hoe meer ze doen, hoe meer ze een kroon zullen verdienen wanneer ze voor God komen, en dat ze beslist de grootste zegeningen in Zijn huis zullen ontvangen. Ze menen dat als ze kunnen lijden, prediken en sterven voor Christus, als ze hun eigen leven kunnen opgeven en als ze alle plichten kunnen vervullen die God ze heeft toevertrouwd, dat ze dan tot Gods meest gezegenden zullen behoren – tot hen die de grootste zegeningen verkrijgen – en dat ze zeker een kroon zullen ontvangen. Dat was precies wat Paulus zich had voorgesteld en waar hij naar streefde; dat is precies het pad dat hij bewandelde en het was onder aansturing van dergelijke gedachten dat Paulus werkte om God te dienen. Vinden zulke gedachten en bedoelingen hun oorsprong soms niet in een satanische natuur? Het is net als bij wereldse mensen die geloven dat ze de tijd dat ze op aarde zijn waarheid moeten nastreven, en dat ze zich pas wanneer ze deze hebben verworven kunnen onderscheiden van de massa, hoge functionarissen kunnen worden en status kunnen krijgen. Ze denken dat ze, zodra ze status hebben, hun ambities kunnen realiseren en hun huizen en bedrijven op een bepaald niveau kunnen brengen. Bewandelen niet alle ongelovigen dit pad? Degenen die door deze satanische natuur worden gedomineerd kunnen alleen maar zoals Paulus zijn in hun geloof: “Ik moet alles afwerpen en mezelf voor God uitputten. Ik moet trouw zijn ten overstaan van Hem en zal uiteindelijk de meest glorieuze kroon en de grootste zegeningen ontvangen.” Dit is dezelfde houding als die van wereldse mensen die wereldse dingen najagen. Ze verschillen in niets en zijn onderworpen aan dezelfde natuur. Wanneer mensen dit soort satanische natuur hebben, zullen ze er in de wereld naar streven om kennis, status en geleerdheid te verkrijgen en zich van de menigte te onderscheiden; in Gods huis streven ze ernaar om zich uit te putten voor God, trouw te zijn en uiteindelijk een kroon en grote zegeningen te ontvangen. Als mensen niet naar de waarheid streven nadat ze in God zijn gaan geloven, en geen verandering in hun gezindheid hebben ondergaan, dan is dit beslist het pad waar ze zich op bevinden. Dit is een onomstotelijk feit en vormt een pad dat diametraal staat ten opzichte van dat van Petrus. Op welk pad bevinden jullie je tegenwoordig? Hoewel je misschien niet van plan was om het pad van Paulus te volgen, heeft je natuur bepaald dat je deze weg bewandelt en ga je die richting op in weerwil van jezelf. Ook al wil je het pad van Petrus betreden, als je niet duidelijk weet hoe je dat moet aanpakken, dan volg je toch onwillekeurig het pad van Paulus: Dit is de werkelijke situatie.

Hoe precies moet je het pad van Petrus tegenwoordig aflopen? Als je geen onderscheid kunt maken tussen het pad van Petrus en dat van Paulus, of als je daar totaal niet vertrouwd mee bent, dan zullen het slechts lege woorden zijn, hoezeer je ook beweert dat je het pad van Petrus bewandelt. Je zult eerst een duidelijk idee moeten hebben over wat het pad van Petrus is en wat het pad van Paulus is. Pas als je echt begrijpt dat het pad van Petrus het pad van het leven is en het enige pad is dat naar perfectie leidt, zul je de waarheden en de specifieke manieren begrijpen die horen bij het volgen van dit pad. Als je het pad van Petrus niet begrijpt, dan zal het pad dat je zult nemen definitief dat van Paulus zijn, want er zal voor jou dan geen ander pad zijn; je zult geen keus hebben. Mensen die de waarheid niet bezitten en niet vastbesloten zijn zullen het moeilijk vinden om het pad van Petrus te bewandelen. Men kan zeggen dat God nu het pad naar redding en vervolmaking aan jullie heeft geopenbaard. Dit is Gods genade en verheffing. Hij is het die jullie naar het pad van Petrus leidt. Zonder Gods leiding en verlichting zou niemand in staat zijn om het pad van Petrus te volgen; de enige keuze zou zijn het pad van Paulus af te lopen en in de voetsporen van Paulus de vernietiging tegemoet te gaan. Destijds had Paulus niet het idee dat het verkeerd was om dat pad af te lopen; hij was er volledig van overtuigd dat dit juist was. Hij bezat de waarheid niet en onderging met name geen verandering in gezindheid. Hij geloofde al te zeer in zichzelf en had het gevoel dat er ook niet het minste probleem bestond om die weg te gaan. Vol vertrouwen ging hij verder en met de uiterste zelfverzekerdheid. Uiteindelijk kwam hij nooit meer bij zinnen. Hij dacht nog steeds dat leven voor hem Christus betekende. Als zodanig bleef Paulus dat pad helemaal tot het einde toe aflopen en tegen de tijd dat hij uiteindelijk gestraft werd, was het voor hem al volledig voorbij. Het pad van Paulus hield geen ontwikkeling van zelfkennis in. laat staan een streven naar een verandering van gezindheid. Hij nam zijn eigen natuur nooit onder de loep en hij had ook geen inzicht in wat hij was; hij wist alleen dat hij de grootste boosdoener bij de vervolging van Jezus was. Hij had niet het minste begrip van zijn eigen natuur. Na de voltooiing van zijn werk had Paulus in feite het idee dat hij Christus was en dat hij beloond diende te worden. Het werk dat Paulus deed, was slechts een dienst die verleend werd voor God. Want persoonlijk ontving Paulus wel enige openbaringen van de Heilige Geest, maar hij had totaal geen waarheid of leven. Hij werd niet gered door God; hij werd gestraft door God. Waarom wordt er gezegd dat het pad van Petrus het pad is naar vervolmaking? Dat komt omdat hij zich in zijn handelen in het bijzonder richtte op het leven en het leren kennen van God en zichzelf. Door zijn ervaring met Gods werk leerde hij zichzelf kennen, kreeg hij inzicht in de verdorven gesteldheid van de mens, kwam hij achter zijn tekortkomingen en ontdekte hij het waardevolste waar mensen naar zouden moeten streven. Hij was in staat om God oprecht lief te hebben, hij leerde hoe hij God kon terugbetalen, hij verkreeg enige waarheid en hij bezat de werkelijkheid die God vereist. Uit alles wat Petrus zei tijdens zijn beproevingen, valt af te leiden dat hij inderdaad degene was met het meeste begrip van God. Omdat hij zoveel waarheid uit Gods woorden leerde, werd zijn pad steeds helderder en steeds meer in overeenstemming met Gods wil. Als Petrus die waarheid niet had bezeten, had het pad dat hij had genomen niet zo juist kunnen zijn.

Het Woord, Deel III, De gesprekken van Christus van de laatste dagen, Hoe het pad van Petrus te bewandelen