Vele mensen hebben dit eerder gezegd: “Ik begrijp heel de waarheid, het probleem is dat ik ze niet in de praktijk kan brengen.” Deze zin onthult het onderliggende probleem, dat ook een probleem is in de natuur van de mens. Wanneer iemands natuur de waarheid veracht, zal hij of zij deze nooit in de praktijk brengen. Degenen die de waarheid verachten zullen absoluut zeker in hun geloof in God extravagante verlangens koesteren. Wat ze ook doen, hun eigen bedoelingen zijn altijd aanwezig. Iemand die is vervolgd en niet naar huis kan terugkeren verwoordt zijn verlangen bijvoorbeeld als volgt: ik kan nu niet naar huis. Maar op een dag zal God me een beter huis geven. Hij zal me niet voor niets laten lijden. Of hij denkt: God zal me voedsel om te eten geven, waar ik ook ben. God zal me niet een doodlopende weg op sturen. Als Hij dat deed, zou Hij verkeerd hebben gehandeld. Dragen mensen deze gedachten niet met zich mee? Sommige mensen denken: ik heb me zo uitgeput voor God, Hij zou me dus niet moeten overleveren in de handen van de heersende autoriteiten. Ik heb heel veel achtergelaten en ik streef oprecht naar de waarheid, het is dus alleen maar juist dat God me zegent. We kijken zo uit naar de komst van Gods dag, de dag van God zou dus snel moeten komen en Hij zou onze wensen uit moeten laten komen. Mensen stellen bij zichzelf altijd extravagante eisen aan God en ze denken: we hebben dit gedaan, het is dus alleen maar juist dat God zus en zo doet. We hebben wat dingen gepresteerd, God zou ons dus een beloning moeten schenken en ons de een of andere zegening moeten geven. Er zijn ook mensen die zich, wanneer ze zien dat anderen op een ontspannen manier hun families verlaten en zich voor God uitputten, terneergeslagen voelen en denken: anderen hebben hun huis al zo lang geleden verlaten. Hoe kunnen ze daar overheen komen? Waarom lukt het mij maar niet om er overheen te komen? Waarom kan ik mijn gezin en mijn kinderen maar niet laten gaan? Waarom is God zo vriendelijk tegen hen, maar niet tegen mij? Waarom schenkt de Heilige Geest me geen genade? Waarom is God niet met me? Wat voor gesteldheid is dit? Mensen zijn zo onredelijk. Ze brengen de waarheid niet in de praktijk, in plaats daarvan klagen ze over God. Ze hebben zelf geen inspanningen verricht en bereiken zelf niets. Ze hebben afgezien van keuzes die ze zelf zouden moeten maken en het pad dat ze zouden moeten bewandelen opgegeven. Ze eisen altijd dat God dit of dat doet en willen dat God blindelings vriendelijk tegen hen is, hen blindelings zegent en leidt, en hun plezier schenkt. Ze denken: ik heb mijn huis verlaten, ik heb zoveel opgegeven, ik vervul mijn plicht en ik heb zoveel geleden. God zou me daarom moeten zegenen, ervoor moeten zorgen dat ik niet naar huis verlang, me de besluitvaardigheid moeten geven mijn familie te verlaten en me sterker moeten maken. Waarom ben ik zo zwak? Waarom zijn anderen zo sterk? God zou me sterk moeten maken. Andere mensen kunnen naar huis gaan, waarom word ik vervolgd en kan ik niet naar huis gaan? God schenkt me geen genade. Wat deze mensen zeggen is volkomen onredelijk, sterker nog, het bevat geen greintje waarheid. Waar komen de klachten van mensen vandaan? Het zijn dingen die vanuit het binnenste van de mens worden geopenbaard en het zijn dingen die volledig representatief zijn voor de natuur van de mens. Als de mens deze dingen binnen in zichzelf niet van zich afwerpt, dan zul je, hoe groot je gestalte ook is, hoeveel waarheid je ook begrijpt, nooit ook maar enige zekerheid hebben dat je in staat zult zijn stand te houden. Je zult altijd en overal God kunnen lasteren en Hem verraden, en de ware weg verlaten. Dit is iets dat heel gemakkelijk kan gebeuren. Zien jullie het nu duidelijk? Mensen moeten begrijpen en beheersen wat hun natuur op elk moment kan openbaren. Ze moeten het probleem gewetensvol benaderen. Degenen die de waarheid relatief goed begrijpen zijn zich hiervan, soms, een beetje bewust. Wanneer ze een probleem ontdekken, kunnen ze er diep over na denken en geven ze zich over aan introspectie. Soms zijn ze zich echter niet bewust van het probleem, dan is er dus niets wat ze kunnen doen. Ze kunnen dan alleen maar wachten totdat God het hun openbaart of de feiten voor hen onthult. Onnadenkende mensen zijn zich soms bewust van deze dingen, maar ze tillen er niet te zwaar aan en zeggen: alle mensen zijn zo, het betekent dus helemaal niets. God zal me vergeven. Hij zal het zich niet herinneren. Dit is normaal. Wat mensen zouden moeten kiezen en wat ze zouden moeten doen, doen of bereiken ze nooit. Ze zijn allemaal in de war, ontzettend traag en heel afhankelijk. Ze geven zich zelfs over aan wilde gedachten: als God ons op een dag volkomen verandert, zullen we niet langer traag zijn. We kunnen dan goed vooruitkomen. God hoeft zich over ons niet zoveel zorgen te maken. Het moet nu duidelijk voor jullie zijn. Je moet je eigen keuzes maken met betrekking tot het pad dat je gaat bewandelen. De keuzes die elk mens maakt zijn cruciaal. Je kunt het herkennen. Hoe sterk ben je dus wanneer het gaat om het uitoefenen van zelfbeheersing? Hoe sterk ben je als het gaat om het verzaken van jezelf? Dit is de allereerste voorwaarde en het belangrijkste element van het beoefenen van de waarheid. Elke keer dat je een bepaalde kwestie tegenkomt, zul je, als het een situatie is waarin je je bewust bent van hoe je het moet doen overeenkomstig de waarheid, alleen weten hoe je door moet gaan wanneer je duidelijkheid hebt over welke keuze je zou moeten maken en wat je in de praktijk zou moeten brengen. Als je kunt herkennen wat goed is en wat verkeerd in je eigen gesteldheid, maar je er geen volkomen duidelijkheid over kunt krijgen, en gewoon doorgaat op je verwarde manier, dan zul je nooit enige vooruitgang boeken of een doorbraak ervaren. Als je niet serieus bent over het binnengaan in het leven, dan houd je jezelf alleen maar tegen, en dit kan alleen maar bewijzen dat je de waarheid niet liefhebt.

Het Woord, Deel III, De gesprekken van Christus van de laatste dagen, Alleen met vrees voor God kan het pad van de redding worden betreden