Valse leiders volgen het werk niet op en geven geen instructie

Zojuist hebben we gesproken over dit aspect van de vijfde verantwoordelijkheid van leiders en werkers: “Zorg voor een actueel inzicht in en begrip van de status van elk werkonderdeel”. Door dit aspect te bespreken, hebben we enkele specifieke uitingen van valse leiders ontmaskerd, evenals hun menselijkheid en karakter. Laten we nu eens kijken naar “Zorg voor een actueel inzicht in en begrip van de voortgang van elk werkonderdeel”. Natuurlijk houdt de voortgang van het werk enigszins verband met de status van het werk; die twee hangen nauw samen. Als je de status van een werkonderdeel niet kunt begrijpen en vatten, kun je de voortgang ervan ook niet begrijpen en vatten. Bijvoorbeeld, hoe de voortgang van het werk verloopt, tot welk stadium het is gevorderd; wat de gesteldheden zijn van de betrokkenen; of er moeilijkheden zijn met professionele aspecten; of er delen van het werk zijn die niet voldoen aan de vereisten van Gods huis; hoe de behaalde resultaten eruitzien; of mensen die niet erg bedreven zijn in de professionele aspecten van het werk aan het leren zijn, wie het leren organiseert, wat ze leren, hoe ze leren, enzovoort – deze specifieke kwesties hebben allemaal te maken met de voortgang. Is bijvoorbeeld het werk van het componeren van gezangen niet behoorlijk belangrijk? Welke specifieke taken moeten in het proces worden verricht, vanaf de eerste selectie van essentiële passages van Gods woorden tot de voltooiing van de compositie van één gezang? Ten eerste moeten essentiële passages van Gods woorden worden geselecteerd die geschikt zijn om tot gezang te worden gemaakt, en die ook een passende lengte hebben. De tweede stap is bepalen welke melodiestijl bij de passage past zodat het aangenaam en prettig is om te zingen. Vervolgens moeten geschikte mensen worden gevonden om het gezang te zingen. Zijn dit geen specifieke taken? (Ja.) Nadat een gezang is gecomponeerd, informeert de valse leider er niet naar of de compositie aan de eisen voldoet of de stijl passend is. De componist merkt het gebrek aan toezicht op, oordeelt zelf dat het voldoende is en neemt het vervolgens op. De passage van Gods woorden waar iedereen naar uitzag om tot gezang te worden gemaakt, is eindelijk op muziek gezet en tot een gezang gemaakt, maar de meesten merken bij het zingen dat er nog steeds gebreken zijn. Welk probleem ontstaat er dan? Het gecomponeerde gezang is ondermaats: toch werd het opgenomen ondanks een gebrek aan melodie en aantrekkingskracht. Nadat hij het heeft gehoord, vraagt de valse leider: “Wie heeft dit gezang gecomponeerd? Waarom is het opgenomen?” Tegen de tijd dat hij deze vraag stelt, is er al minstens een maand voorbij. Had de leider in die maand de voortgang van dit werk niet moeten opvolgen en er tijdig zicht op moeten krijgen? Bijvoorbeeld: hoe verliep de compositie? Was de basismelodie al bepaald? Had het stuk een melodie? Pasten de melodie en de stijl van dit gezang bij Gods woorden? Gaven mensen met relevante ervaring begeleiding? Kon dit gezang, eenmaal gecomponeerd, op grote schaal gezongen worden? Welk effect zou het hebben? Werd de melodie als goed gezien? De valse leider volgde zulke zaken steevast niet op. En hij heeft een excuus om het niet op te volgen: “Ik heb geen verstand van gezangen componeren. Hoe kan ik iets opvolgen waar ik geen verstand van heb? Dat is toch onmogelijk?” Is dit een geldig excuus? (Nee.) Het is geen geldig excuus; dus kan iemand die niet bekend is met gezangen componeren het toch opvolgen? (Ja.) Hoe moet hij het dan opvolgen? (Hij kan samenwerken met de broeders en zusters en de melodie toetsen aan principes om te zien of die geschikt is; hij kan het werk praktisch opvolgen in plaats van zijn handen ervan af te trekken.) Het voornaamste kenmerk van het werk van valse leiders is dat ze leuteren over doctrines en leuzen napraten. Na het geven van hun opdrachten trekken ze er gewoon hun handen van af. Ze vragen niet naar de verdere ontwikkeling van het werk en ook niet of er problemen, afwijkingen of moeilijkheden zijn ontstaan. Ze vinden dat hun taak is afgerond zodra ze het werk hebben toegewezen. In feite moet je als leider, zodra je het werk hebt geregeld, de voortgang ervan opvolgen. Zelfs als je dat werkterrein niet kent – zelfs als je er niets van weet – kun je een manier vinden om je werk te doen. Je kunt iemand zoeken die er echt verstand van heeft, die het vak begrijpt, om het te controleren en suggesties te geven. Uit hun suggesties kun je de juiste principes vaststellen en zo het werk opvolgen. Of je het vakgebied in kwestie nu wel of niet kent of begrijpt, je moet op zijn minst het werk leiden, het opvolgen en voortdurend informeren en navraag doen naar de voortgang. Je moet grip houden op zulke zaken; dit is je verantwoordelijkheid en maakt deel uit van je taak. Het werk niet opvolgen, er na toewijzing niets meer aan doen en er je handen vanaf trekken – zo werken valse leiders. Het werk niet opvolgen of geen instructie geven, geen vragen stellen of oplossingen zoeken voor de problemen die zich voordoen, en geen grip hebben op de voortgang of efficiëntie van het werk – ook dit zijn uitingen van valse leiders.

Valse leiders verrichten geen echt werk, en dat vertraagt de voortgang van het werk

Omdat valse leiders zich niet op de hoogte stellen van de vooruitgang van het werk, en omdat ze niet in staat zijn om problemen die daarin ontstaan tijdig te identificeren – laat staan op te lossen – leidt dit vaak tot herhaalde vertragingen. In bepaald werk bevinden mensen zich vaak in een negatieve gesteldheid, passiviteit en afwachten, omdat ze de principes niet begrijpen en niemand geschikt is om verantwoordelijkheid te dragen of de leiding te nemen, wat de vooruitgang van het werk ernstig hindert. Als leiders hun verantwoordelijkheden hadden vervuld – als ze het werk hadden geleid, het voorwaarts hadden gedreven, toezicht hadden gehouden en iemand hadden gevonden die dat vakgebied begrijpt om het werk te begeleiden, dan zou het werk sneller zijn gevorderd in plaats van herhaalde vertragingen te ondervinden. Voor leiders is het dus essentieel om de status van het werk te begrijpen en te vatten. Natuurlijk is het zeer noodzakelijk dat leiders begrijpen en vatten hoe het werk vordert, want vooruitgang heeft te maken met de efficiëntie van het werk en de resultaten die ermee worden beoogd. Als leiders en werkers geen vat hebben op de voortgang van het kerkwerk en het niet opvolgen of erop toezien, zal de voortgang van het kerkwerk onvermijdelijk traag zijn. Dit komt doordat de meerderheid van de mensen die hun plicht doen uitermate ploertig is, geen last draagt en vaak negatief, passief en plichtmatig is. Als er niemand is met een gevoel van last en het nodige werkvermogen die concreet verantwoordelijkheid neemt voor het werk, tijdig nagaat hoe de voortgang is en het personeel dat zijn plicht doet begeleidt, erop toeziet, disciplineert en snoeit, dan zal de werkefficiëntie vanzelfsprekend erg laag zijn en zullen de resultaten van het werk erg pover zijn. Als leiders en werkers zelfs dit niet helder zien, zijn ze dwaas en blind. Daarom moeten leiders en werkers tijdig de voortgang van het werk onderzoeken, opvolgen en er vat op krijgen, nagaan welke problemen er zijn bij de mensen die hun plicht doen die opgelost moeten worden en begrijpen welke problemen moeten worden opgelost om betere resultaten te bereiken. Deze zaken zijn allemaal cruciaal; iemand die als leider fungeert, moet hier een helder beeld van hebben. Om je plicht goed te doen, moet je niet zijn als een valse leider die wat oppervlakkig werk verricht en dan denkt dat hij zijn plicht goed heeft vervuld. Valse leiders zijn onzorgvuldig en raffelen het af, hebben geen verantwoordelijkheidsgevoel, lossen geen problemen op wanneer die zich voordoen en blijven, ongeacht welk werk ze doen, slechts aan de oppervlakte en benaderen het plichtmatig; ze gebruiken alleen maar hoogdravende woorden, spuien doctrines en loze praat, en doen het voor de vorm. Over het algemeen is dit de toestand waarin valse leiders hun werk doen. Hoewel valse leiders, vergeleken met antichristen, niets openlijk kwaads doen en niet opzettelijk kwaad doen, kun je ze, kijkend naar de effectiviteit van hun werk, terecht kenmerken als plichtmatig, als mensen die geen last dragen, en als onverantwoordelijk en zonder trouw aan hun plicht.

We hebben zojuist gecommuniceerd over valse leiders die geen echt werk doen en de voortgang van elk werkonderdeel niet begrijpen en er geen vat op krijgen. Wat betreft de problemen en moeilijkheden die in het kerkwerk opkomen, is het ook zo dat valse leiders er simpelweg geen aandacht aan schenken, of ze spuien wat doctrine en roepen een paar leuzen om ze af te wimpelen. Bij geen enkel werkonderdeel zul je ze ooit zelf naar de werkplek zien komen om te proberen het werk te begrijpen en op te volgen. Je zult ze daar niet over de waarheid zien communiceren om problemen op te lossen, en nog minder zul je ze daar persoonlijk instructie zien geven en toezicht zien houden om te voorkomen dat er fouten en afwijkingen in het werk optreden. Dit is de duidelijkste uiting van de plichtmatige manier waarop valse leiders werken. Hoewel valse leiders, in tegenstelling tot antichristen, niet de intentie hebben om het werk van de kerk te hinderen en te verstoren, noch allerlei kwaad doen en hun eigen onafhankelijke koninkrijken stichten, veroorzaken hun verschillende plichtmatige gedragingen enorme belemmeringen voor het werk van de kerk, zodat er voortdurend problemen opduiken die onopgelost blijven. Dit heeft een ernstige impact op de voortgang van elk werkonderdeel van de kerk en beïnvloedt de ingang in het leven van Gods uitverkorenen. Moeten zulke valse leiders niet geëlimineerd worden? Valse leiders zijn niet in staat om echt werk te doen – wat ze ook doen, het begint sterk maar verzandt al snel. De rol die ze spelen is die van het openen van de ceremonie: ze roepen leuzen en preken doctrines, en zodra ze het werk aan anderen hebben toegewezen en bepaald hebben wie verantwoordelijk is, is het voor hen afgedaan. Ze zijn te vergelijken met de schallende luidsprekers op het Chinese platteland; verder gaat hun rol niet. Ze doen alleen wat inleidend werk; bij de rest van het werk zijn ze nergens te bekennen. Voor specifieke vragen zoals hoe elk werkonderdeel verloopt, of het in lijn is met de principes en of het effectief is, hebben ze geen antwoorden. Ze verdiepen zich nooit in het werk op de werkvloer en bezoeken de werkplek niet om de voortgang en de details van elk werkonderdeel te begrijpen en er grip op te krijgen. Daarom veroorzaken valse leiders in hun rol als leider misschien niet opzettelijk verstoringen en hinder, of doen ze niet allerlei kwaad, maar in feite verlammen ze het werk, vertragen ze de voortgang van elk werkonderdeel van de kerk en maken ze het Gods uitverkorenen onmogelijk hun plichten goed te doen en ingang in het leven te verkrijgen. Hoe zouden ze, door zo te werken, Gods uitverkorenen ooit op het juiste pad van het geloof in God kunnen leiden? Dit toont aan dat valse leiders geen echt werk doen. Ze verzuimen het werk waarvoor ze verantwoordelijk zouden moeten zijn op te volgen of geven er geen begeleiding aan en zien er niet op toe om te verzekeren dat het kerkwerk normaal vordert; ze vervullen de beoogde functies van leiders en werkers niet en komen hun trouw of verantwoordelijkheden niet na. Dit bevestigt dat valse leiders niet trouw zijn in hoe ze hun plichten vervullen, dat ze enkel plichtmatig zijn; ze bedriegen zowel Gods uitverkorenen als God Zelf, en ze beïnvloeden en belemmeren de uitvoering van Zijn wil. Dit feit is voor iedereen zichtbaar. Het kan zijn dat een valse leider het werk echt niet aankan; het kan ook zijn dat hij zijn werk ontloopt en opzettelijk plichtmatig is. Hoe dan ook, het feit blijft dat ze een puinhoop van het kerkwerk maken. In geen enkel werkonderdeel van de kerk wordt vooruitgang geboekt, en een stapel opgebouwde problemen blijft lange tijd onopgelost. Dit beïnvloedt niet alleen de verspreiding van het evangeliewerk, maar belemmert ook ernstig de ingang in het leven van Gods uitverkorenen. Deze feiten volstaan om aan te tonen dat valse leiders niet alleen geen echt werk kunnen doen, maar ook een sta-in-de-weg vormen voor het werk van de evangelieverspreiding en een struikelblok zijn voor de uitvoering van Gods wil in de kerk.

Valse leiders verrichten geen echt werk en zijn niet in staat om echte problemen op te lossen. Dit vertraagt niet alleen de voortgang van het werk en beïnvloedt de resultaten, het veroorzaakt ook ernstige verliezen voor het kerkwerk doordat veel mankracht, materiële middelen en financiële middelen worden verspild. Daarom moeten valse leiders de economische verliezen compenseren. Sommigen zeggen: “Als leiders en werkers de verliezen moeten compenseren die ontstaan doordat ze hun werk niet goed doen, wil straks niemand meer leider of werker zijn.” Zulke onverantwoordelijke mensen zijn niet gekwalificeerd om leiders of werkers te zijn. Degenen zonder geweten of verstand zijn kwaadaardige mensen – is het niet problematisch als kwaadaardige mensen leiders en werkers willen zijn? Aangezien veel werk in Gods huis economische uitgaven vergt, is het dan niet nodig om daar verantwoording over af te leggen? Zijn Gods offergaven iets wat mensen naar willekeur kunnen verspillen en verkwisten? Welk recht hebben leiders en werkers om Gods offergaven te verkwisten? Economische schade moet worden gecompenseerd; dat is volstrekt natuurlijk en gerechtvaardigd, en niemand kan dat ontkennen. Stel bijvoorbeeld dat er een taak is die één persoon in één maand kan afronden. Als deze taak zes maanden duurt, vormen de kosten van de overige vijf maanden dan geen verlies? Laat Mij een voorbeeld geven over het prediken van het evangelie. Stel dat iemand de ware weg wil onderzoeken en waarschijnlijk in slechts één maand gewonnen kan worden, waarna hij de kerk binnengaat en verder begieting en voorziening ontvangt, en binnen zes maanden een fundament kan leggen. Maar als de houding van degene die het evangelie predikt ten aanzien van deze kwestie onverschillig en plichtmatig is, en ook de leiders en werkers hun verantwoordelijkheden negeren, en het uiteindelijk een half jaar duurt om die persoon te winnen – vormt dat halve jaar dan geen verlies voor zijn leven? Als hij de grote rampen meemaakt en nog geen fundament op de ware weg heeft gelegd, is hij in gevaar – zijn die mensen dan ten opzichte van hem niet tekortgeschoten? Een dergelijk verlies kan niet worden gemeten in geld of materiële zaken. Als het begrip van de waarheid van die persoon een half jaar wordt opgehouden en hij een half jaar vertraging oploopt bij het leggen van een fundament en het beginnen met zijn plicht – wie neemt daar dan verantwoordelijkheid voor? Kunnen leiders en werkers het zich veroorloven hiervoor verantwoordelijkheid te nemen? Niemand kan het zich veroorloven de verantwoordelijkheid te dragen voor het vertragen van iemands leven. Aangezien niemand het zich kan veroorloven deze verantwoordelijkheid te dragen, wat horen de leiders en werkers dan te doen? Vier woorden: zet je volledig in. Je volledig inzetten om wat te doen? Om je eigen verantwoordelijkheden na te komen, door alles te doen wat je met je eigen ogen kunt zien, met je eigen verstand kunt bedenken en met je eigen kaliber kunt bereiken. Dat is je volledig inzetten; dat is trouw en verantwoordelijk zijn, en dit is de verantwoordelijkheid die leiders en werkers behoren te vervullen. Sommige leiders en werkers nemen het prediken van het evangelie niet serieus. Ze denken: “Gods schapen zullen Gods stem horen. Wie het onderzoekt en aanvaardt, zal gezegend worden; wie het niet onderzoekt en aanvaardt, zal niet gezegend worden en verdient het om in een ramp te sterven!” Valse leiders nemen Gods bedoelingen totaal niet in acht en dragen geen last voor het evangeliewerk; ook nemen ze geen verantwoordelijkheid voor nieuwkomers die net de kerk zijn binnengekomen en nemen de ingang in het leven van Gods uitverkorenen niet serieus – ze richten zich er altijd op zich tegoed doen aan de voordelen van hun status. Hoeveel mensen de ware weg ook onderzoeken, ze voelen zich totaal niet bezorgd en hebben altijd een mentaliteit van maar wat aanmodderen, zich gedragend als een gepensioneerde keizer of een bureaucraat. Hoe cruciaal of urgent het werk ook is, ze komen nooit ter plaatse, informeren niet naar de werksituatie en begrijpen die niet, noch volgen ze het werk op en lossen ze problemen op. Ze delen alleen taken uit en denken dat de kous daarmee af is, en ze geloven dat dit werk doen inhoudt. Is dit niet plichtmatig? Is dit niet het bedriegen van zowel hun meerderen als hun ondergeschikten? Zijn zulke leiders en werkers geschikt om door God te worden gebruikt? Zijn ze niet net als de bureaucraten van de grote rode draak? Ze denken: ‘Leider of werker zijn is net als een ambt bekleden – en dan hoor je van de voordelen van die status te genieten. Dat ambt verleent mij dit voorrecht en stelt mij vrij om niet bij alle zaken aanwezig te zijn. Altijd ter plaatse zijn, werk opvolgen en de situatie begrijpen – hoe vermoeiend, wat een gezichtsverlies! Zo’n vermoeidheid verdraag ik niet!’ Dit is precies hoe valse leiders en valse werkers te werk gaan: alleen gericht op het begeren van comfort en het genieten van de voordelen van status, zonder enig echt werk te doen, volledig verstoken van geweten of verstand. Zulke parasieten zouden echt geëlimineerd moeten worden, en zelfs als ze worden gestraft, is dat hun verdiende loon! Sommige leiders en werkers weten, ondanks vele jaren kerkwerk, niet hoe ze het evangelie moeten prediken, laat staan getuigen. Als je hun vraagt met potentiële ontvangers van het evangelie te communiceren over alle waarheden rond de visies van Gods werk, kunnen ze dat niet. Wanneer gevraagd wordt: “Heb je je ooit ingespannen om jezelf toe te rusten met de waarheid van de visies?” overpeinzen valse leiders: “Waarom zou ik me zo inspannen? Met mijn hoge status is die taak niet voor mij; er zijn genoeg anderen om het te doen.” Zeg Mij, wat voor figuren zijn dat? Ze doen al vele jaren kerkwerk maar weten niet hoe ze het evangelie moeten prediken. En als het op getuigen aankomt, moeten ze een evangelieprediker zoeken om het voor hen te doen. Als je als leider of werker het evangelie niet kunt prediken, niet kunt getuigen en niet met mensen kunt communiceren over de waarheden rond de visies, wat kun je dan wel? Wat zijn je verantwoordelijkheden? Heb je die vervuld? Teer je alleen maar op wat je al hebt? Wat heb je dan? Wie heeft je gemachtigd om daarop te teren? Sommige supervisors van evangelieteams hebben zelfs nooit geobserveerd en geluisterd naar hoe anderen het evangelie prediken. Ze geven er niets om te luisteren, doen geen moeite, vinden het te lastig en hebben er geen geduld voor. Zij zijn leiders, weet je wel – bureaucraten nog wel – dus doen ze deze specifieke taken niet; die laten ze de broeders en zusters doen. Stel dat sommige evangeliewerkers een persoon van hoog kaliber tegenkomen, die alles serieus benadert en specifieke waarheden over de visies wil begrijpen. De evangeliewerkers kunnen niet volledig helder communiceren, dus vragen ze hun leiders om het over te nemen. De leiders staan dan met een mond vol tanden en nemen zelfs hun toevlucht tot excuses, zeggend: “Ik heb dit werk zelf nooit gedaan. Doen jullie het maar; ik sta achter jullie. Als er problemen ontstaan, help ik jullie ze op te lossen; ik steun jullie. Maak je geen zorgen. Wat valt er te vrezen als we God hebben? Wanneer iemand de ware weg zoekt, kunnen jullie getuigen of communiceren over de waarheden van de visies. Ik ben alleen verantwoordelijk voor het communiceren over de waarheden van de ingang in het leven. De taak van het getuigen is de zware last die jullie moeten dragen, reken niet op mij.” Elke keer als het cruciale moment van getuigen bij het prediken van het evangelie aanbreekt, duiken ze weg. Ze weten best dat het hun aan de waarheid ontbreekt – waarom spannen ze zich dan niet in om zich ermee toe te rusten? Wetende dat het hun aan de waarheid ontbreekt, waarom streven ze er dan altijd wanhopig naar om leiders te worden? Ze hebben totaal geen talent, en toch zijn ze zo brutaal om elke officiële positie aan te nemen – ze zouden zelfs de rol van keizer op zich nemen als je ze zou laten – ze zijn veel te schaamteloos! Welk niveau van leiderschap ze ook bekleden, ze kunnen geen echt werk doen. Toch durven ze wel zonder enige gewetenswroeging van de voordelen van hun status te genieten. Zijn het geen volstrekt schaamteloze mensen? Het zou begrijpelijk zijn als je gevraagd werd om in een vreemde taal te spreken en je dat niet kon; maar communiceren over de waarheden van de visies en Gods bedoelingen in je moedertaal zou toch mogelijk moeten zijn? Mensen die pas drie tot vijf jaar geloven, kan het vergeven worden dat ze niet over de waarheid kunnen communiceren. Maar sommigen geloven al bijna 20 jaar in God en zijn op de een of andere manier nog steeds niet in staat om over de waarheden betreffende de visies te communiceren – zijn zulke mensen geen waardeloze figuren? Zijn het geen nietsnutten? Het verbaast Mij te horen dat iemand al vele jaren in God gelooft, maar niet weet hoe hij over de waarheden betreffende de visies moet communiceren. Wat voelen jullie allemaal als jullie dit horen? Is dat niet onvoorstelbaar? Hoe hebben zij al die jaren hun werk gedaan? Wanneer hun gevraagd wordt om begeleiding te geven bij het maken van muziek, weten ze niet hoe en zeggen ze dat dit vakgebied te moeilijk is – niet iets wat de doorsnee persoon kan begrijpen. Wanneer hun gevraagd wordt om begeleiding te geven bij het werk van de kunstproductie, of bij het filmproductiewerk, beweren ze dat deze taken een te hoog technisch niveau vereisen om door hen te worden aangepakt. Wordt hun gevraagd artikelen met ervaringsgetuigenissen te schrijven, dan zeggen ze dat hun opleidingsniveau te laag is, dat ze niet weten hoe dat moet en er nooit in zijn getraind. Als ze zulke taken niet aankunnen, is dat vergeeflijk, maar evangeliewerk is inherent onderdeel van hun plicht. Ze zijn door en door vertrouwd met dit werk – zou het voor hen niet gemakkelijk moeten zijn? Het belangrijkste aspect van het communiceren over de waarheden rond de visies is om helder te communiceren over de waarheid van de drie stadia van het werk. Aanvankelijk hebben mensen er niet veel ervaring mee en gaat communiceren nog niet zo goed, maar met oefening worden ze na verloop van tijd beter in het communiceren naarmate ze het vaker doen, zodat ze in staat zijn om op een gestructureerde manier te spreken, met precieze en duidelijke taal en een goede formulering. Is dit niet een specifiek vakgebied dat leiders moeten beheersen? Dit is toch niet alsof je een vis dwingt op het land te leven? (Nee, dat is het niet.) Maar zulke valse leiders zijn zelfs niet bekwaam genoeg om dit kleine beetje werk te doen. En toch blijven ze als leiders dienen? Waarom bezetten ze die positie nog? Sommige mensen zeggen: “Mijn denken is warrig en onduidelijk, het ontbreekt mij aan logica en ik ben niet zo goed in het spreken over de waarheden rond de visies.” Als dat zo is, kun je dan de verschillende fouten en afwijkingen die zich in het evangeliewerk voordoen, identificeren en oplossen? Als je ze niet kunt identificeren, kun je ze zeker ook niet oplossen. Wanneer valse leiders de leiding hebben over het evangeliewerk, spelen ze geen enkele rol bij het controleren of het houden van toezicht; ze laten degenen onder hen gewoon hun gang gaan, zodat iedereen de dingen kan doen zoals hij wil en kan prediken tot wie hij wil – er worden absoluut geen principes of normen toegepast. Sommige mensen handelen in een opwelling, zonder verstand en vooral zonder principes wanneer ze dingen doen, en ze begaan roekeloos wandaden. Valse leiders zien deze problemen totaal niet en herkennen ze ook niet als zodanig.

Er wordt gezegd dat in Zuid-Amerika en Afrika enkele arme mensen door het evangeliewerk tot de kudde zijn gebracht. Deze mensen hebben geen vast inkomen, en zelfs genoeg te eten krijgen en overleven vormen een probleem. Wat moet er dus gebeuren? Er waren leiders die zeiden: “Het is Gods bedoeling om de mensheid te redden, en om gered te worden moet men toch eerst genoeg te eten hebben? Zou Gods huis dan geen hulp moeten bieden? Als ze in God geloven, kunnen we hun een paar boeken met Gods woorden geven. Ze hebben geen computers of telefoons, dus wat moeten we doen als ze vragen om een plicht te doen? Doe wat navraag, kijk of ze oprecht bereid zijn om een plicht te doen.” Uit navraag bleek dat deze mensen momenteel geen geld hadden, maar als ze geld hadden en genoeg te eten hadden, zouden ze bereid zijn eropuit te gaan, het evangelie te prediken en hun plicht te doen. Nadat ze deze omstandigheden hadden begrepen, begonnen de leiders maandelijks noodfondsen uit te keren. Het eten en onderdak, en zelfs de internetkosten en de aankoop van telefoons, computers en andere apparatuur voor deze mensen, werden allemaal bekostigd uit het geld van Gods huis. Het uitkeren van geld aan deze mensen was niet gericht op het verspreiden van het evangeliewerk, maar eerder op het bieden van hulp om te overleven. Was dit in overeenstemming met de principes? (Nee, dat was het niet.) Heeft Gods huis een regel die stelt dat, wanneer men het evangelie predikt en arme mensen zonder middelen van bestaan tegenkomt, men hun hulp moet bieden zolang ze dit stadium van het werk kunnen aanvaarden? Bestaat zo’n principe? (Nee.) Volgens welk principe keerden deze leiders dan hulpgelden aan hen uit? Was het omdat ze dachten dat Gods huis geld had maar niet wist waar het aan uit te geven, of omdat ze deze mensen als zo meelijwekkend beschouwden, of was het in de hoop dat deze mensen zouden helpen het evangelie te verspreiden? Wat was precies hun bedoeling? Wat probeerden ze te bereiken? Als het ging om het uitdelen van telefoons, computers en leefgeld, deden ze dat met veel enthousiasme; ze genoten ervan om dit soort werk te doen dat anderen ten goede kwam, omdat het hen in staat stelde mensen te paaien en hun harten te winnen, en waren bijzonder toegewijd aan dit soort taken waarin ze steeds verder gingen, zonder een greintje schaamte. Dit is Gods geld gebruiken om mensen te paaien en hun genegenheid te kopen. In feite geloofden deze arme individuen niet echt in God; ze probeerden alleen maar hun magen te vullen en een manier te vinden om in hun levensonderhoud te voorzien. Zulke mensen waren er niet op uit om de waarheid of redding te verkrijgen. Zou God deze mensen redden? Sommigen waren, zelfs als ze bereid waren een plicht te doen, niet oprecht, maar juist gedreven door het verlangen naar telefoons en computers, naar de gemakken van het leven. Maar de valse leiders trokken zich hier niets van aan; zolang iemand bereid was een plicht te doen, zorgden ze voor hem, waarbij ze niet alleen geld voor huisvesting en voedsel verstrekten, maar ook computers, telefoons en diverse apparatuur kochten. Maar het bleek dat deze mensen hun plichten vervulden zonder ook maar enig effect te bereiken. Smeten de valse leiders niet gewoon met geld? Waren ze niet vrijgevig op kosten van Gods huis? (Ja.) Is dit het werk dat leiders en werkers zouden moeten doen? (Nee.) Waren dit geen valse leiders? Valse leiders veinzen graag goedheid, welwillendheid en goedhartigheid. Als je goedhartigheid wilt tonen, prima, gebruik dan je eigen geld! Als ze geen kleding hebben, trek dan je eigen kleren uit en geef die aan hen; geef Gods offergaven niet uit! Gods offergaven zijn bedoeld voor het werk van de evangelieverspreiding, niet voor het uitdelen van sociale uitkeringen, en zeker niet voor het verlenen van hulp aan de armen. Gods huis is geen welzijnsinstelling. Valse leiders zijn niet in staat tot echt werk en al helemaal niet om de waarheid of het leven te verschaffen. Ze richten zich er alleen op Gods offergaven te gebruiken om sociale uitkeringen uit te delen om in de gunst te komen bij mensen en hun eigen reputatie en status te handhaven. Het zijn schaamteloze verkwisters, nietwaar? Als zulke valse leiders worden ontdekt, kan iemand hen dan tijdig ontmaskeren en stoppen? Niemand stond op om hen te stoppen. Als de Boven het niet had ontdekt en er een eind aan had gemaakt, zou het gebruiken van Gods geld om mensen voordelen te verschaffen nooit zijn beëindigd. Die arme mensen houden steeds vaker hun hand op en willen altijd meer. Ze zijn onverzadigbaar; hoeveel je ook geeft, het is nooit genoeg. Degenen die oprecht in God geloven, zijn in staat om hun families en carrières achter te laten om hun plicht te doen en zo gered te worden, en zelfs bij moeilijkheden in het leven kunnen ze manieren vinden om die zelf op te lossen, zonder voortdurend iets van Gods huis te eisen. Ze lossen op wat ze zelf kunnen, en voor wat ze niet kunnen oplossen, bidden ze tot God en vertrouwen ze op hun geloof om te ervaren. Degenen die altijd bij God bedelen en verwachten dat Gods huis in hun levensonderhoud voorziet en hen onderhoudt, ontbreekt het volkomen aan verstand! Ze willen geen enkele plicht doen maar wensen wel van het leven te genieten; ze houden alleen hun hand op om dingen van Gods huis te eisen en zelfs dan is het nooit genoeg. Zijn het geen bedelaars? En de valse leiders – die dwazen – bleven maar voordelen uitdelen zonder te stoppen, voortdurend mensen behagend om hun dankbaarheid te winnen; ze dachten zelfs dat zulke daden God verheerlijken. Dit zijn de dingen waar valse leiders het liefst mee bezig zijn. Dus is er iemand die deze kwesties kan herkennen, die de essentie van deze problemen kan doorzien? De meeste leiders knijpen een oogje dicht en denken: ‘Ik ben in ieder geval niet verantwoordelijk voor het evangeliewerk, waarom zou ik me hierom bekommeren? Het is niet mijn geld dat wordt uitgegeven. Zolang het geld in mijn eigen zak onaangeroerd blijft, is het prima. Jullie kunnen geven aan wie jullie willen, wat heeft dat met mij te maken? Het is niet alsof dat geld toch in mijn portemonnee belandt.’ Er zijn veel van zulke onverantwoordelijke mensen, maar hoeveel mensen kunnen het werk van Gods huis hooghouden?