Zojuist heb Ik gecommuniceerd over verschillende soorten mensen die begerig zijn naar eten, slaap en vermaak. Er is nog een ander type persoon. Aanvankelijk, wanneer er supervisors worden gekozen, wordt dit type persoon in alle opzichten als geschikt voor de rol gezien, en zijn de broeders en zusters allemaal bereid deze te kiezen. Ze denken dat deze persoon een goede menselijkheid heeft, enthousiast is en bedreven in het vak, en daarnaast in elk aspect de beste en sterkste van het team is, wat deze persoon tot een vanzelfsprekende keuze voor de positie van supervisor maakt. Echter, enige tijd nadat deze persoon is geselecteerd, begint deze zich vaak slaperig te voelen, zelfs tijdens bijeenkomsten. Wanneer anderen tegen deze persoon spreken, is die altijd verward en geeft hij irrelevante antwoorden op vragen. Vroeger was deze persoon niet zo, dus hoe komt het dat het plotseling lijkt alsof hij een ander mens is geworden? Later ontdekt iemand per ongeluk dat de gesprekken van deze supervisor met een bepaalde persoon klinken alsof de twee een romantische relatie hebben, en ontstaan er speculaties of ze inderdaad een relatie hebben. Naarmate deze kwestie duidelijker wordt, raakt deze supervisor steeds meer verward. Wanneer hem vragen worden gesteld of wanneer er met hem over iets wordt gesproken, zijn de reacties niet zo snel als voorheen, en klinken ze niet zo helder en begrijpelijk als voorheen. Deze persoon begint steeds minder van het werk te doen dat een supervisor zou moeten doen, en heeft steeds minder enthousiasme bij het vervullen van de plicht. Het is alsof hij een ander mens is geworden; deze persoon heeft meer aandacht voor kleding en persoonlijke verzorging dan voorheen. Hier is een probleem. Vroeger, tijdens drukke werkperiodes, nam deze persoon zelden een bad, maar nu wast die zijn gezicht twee keer per dag, kamt bij elke gelegenheid zijn haar, kijkt in de spiegel, en vraagt voortdurend aan anderen: “Vind je dat mijn huid de laatste tijd lichter of donkerder is geworden? Waarom lijkt het alsof ik donkerder ben geworden?” Mensen antwoorden: “Het is zo frivool voor jou, een supervisor, om over deze dingen te praten – wat maakt het uit of je lichter of donkerder wordt?” Deze persoon praat voortdurend over deze onbenullige onderwerpen en heeft geen zin in het werk. Zodra deze persoon de kans krijgt, praat die over kleding, vrouwen, mannen, liefde en wat voor soort huwelijkspartners mensen zouden kiezen, maar praat nooit over welke problemen er bestaan binnen de uitvoering van de plicht of hoe deze op te lossen. Is hier geen sprake van een probleem? Kan deze persoon nog werk verrichten? (Nee, dat kan die niet.) Zijn denkrichting is veranderd, en zaken die de plichtsvervulling betreffen, spelen geen rol meer in zijn gedachten. In plaats daarvan wordt de geest de hele dag in beslag genomen door gedachten over hoe je een relatie aangaat, hoe je je moet kleden en hoe je het andere geslacht kunt aantrekken. Onder ongelovigen bestaat de uitdrukking: ‘verliefd worden’. Is dit liefde? Nee, het is een diepe kuil! Zodra je erin stapt, kun je er niet meer uitkomen. Zijn er zulke mensen onder het personeel dat zijn plicht vervult? (Ja.) Hoewel Gods huis zich niet bemoeit met mensen die een partner zoeken, moeten degenen die daarbij het kerkleven verstoren en het werk van de kerk beïnvloeden, worden weggezuiverd. Die stellen moeten maar ergens anders gaan daten en geen andere mensen beïnvloeden. Als je iemand bent die zich heeft toegewijd om zich zijn hele leven voor God in te zetten, en je hebt besloten geen romantische relaties aan te gaan, richt je dan op het je inzetten voor God. Als je een romantische relatie bent aangegaan en geen zin meer hebt om je werk te doen, dan moet je niet de plicht van supervisor vervullen, en zal Gods huis een ander voor de positie kiezen. Het werk van Gods huis mag niet worden vertraagd of beïnvloed door je romantische relatie. Het werk moet doorgaan. Hoe kan het doorgaan? Door een andere supervisor te selecteren die jouw werk kan overnemen: iemand die geen relatie heeft, sterke vakbekwaamheid bezit en het werk op zich kan nemen. Het huis van God werkt altijd op deze manier, en dit principe blijft onveranderd. Sommige supervisors zeggen: “Mijn romantische relatie beïnvloedt mijn werk niet; laat mij de leiding houden.” Kunnen we deze bewering geloven? (Nee, dat kunnen we niet.) Waarom kunnen we die niet geloven? Omdat de feiten voor iedereen zichtbaar zijn! Wanneer iemand een relatie heeft, denkt hij alleen maar aan de partner, wordt het hart door deze zaken in beslag genomen, en daardoor voelt hij zich vaak slaperig tijdens bijeenkomsten en kan hij zijn plicht niet vervullen. Daarom is de manier waarop het huis van God met zulke personen omgaat gepast en in overeenstemming met de principes. Het huis van God weerhoudt je er niet van om te daten, noch ontneemt het je de vrijheid om te daten. Je mag naar hartenlust met iemand daten: dat is je eigen beslissing, zolang je er maar geen spijt van krijgt en er later niet om huilt. Sommige supervisors zijn ontslagen vanwege een romantische relatie. Sommige mensen vragen: “Mag iemand niet meer in God geloven zodra die een relatie heeft?” Dat heeft het huis van God nooit gezegd. Is het zo dat Gods huis iedereen die een relatie heeft, verwerpt of verdrijft? (Nee.) Als je een relatie hebt, dan kun je geen supervisor of leider of werker zijn, en als je niet toegewijd bent aan het vervullen van je plicht, dan moet je de voltijdsplichtenkerk verlaten. Heeft iemand gezegd dat je niet meer in God mag geloven, of dat je verdreven zult worden? Heeft iemand een oordeel geveld dat je niet gered kunt worden, of dat je vervloekt zult worden? (Nee.) Zulke dingen heeft het huis van God nooit gezegd. Het huis van God bemoeit zich totaal niet met je persoonlijke keuzes en vrijheid; het ontneemt je geen enkele vrijheid – het geeft je vrijheid. Echter, als het op dit soort supervisor aankomt, is het principe van Gods huis om hem te ontheffen en een geschikt persoon te vinden om zijn plaats in te nemen. Als hij geschikt is om een plicht te blijven doen, kan hij worden behouden. Zo niet, dan wordt hij weggestuurd. Er zal geen sprake zijn van slaan, verbaal geweld of vernedering. Het is geen schandelijke zaak; het is heel normaal. Dus als sommige mensen uit hun functie worden ontheven of naar gewone kerken worden gestuurd vanwege hun romantische relaties, is dit dan gênant? Het kan alleen maar aangeven dat het hun aan trouw ontbreekt bij het vervullen van hun plicht, dat ze niet geïnteresseerd zijn in de waarheid en geen enkele last dragen voor hun eigen ingang in het leven. Dit soort supervisor verwaarloost zijn eigenlijke werk – die richt zich alleen op romantische relaties, wat het werk van de kerk vertraagt, en de voortgang van het werk van de kerk al heeft beïnvloed – is dit geen ernstig probleem? (Ja.) Daarom is dit soort supervisor niet geschikt om te worden behouden en moet deze van zijn functie worden ontheven. Sommigen zeggen: “Is het niet wat al te haastig om hem te ontheffen?” Als er vanaf het begin van hun relatie tot het moment van hun ontheffing slechts één of twee dagen zijn verstreken, kan dat als haastig worden beschouwd. Maar als er drie tot vijf maanden zijn verstreken, zou dat dan nog als haastig worden beschouwd? (Nee.) Er is al langzaam genoeg gehandeld, het werk is al zoveel vertraagd – hoe kun je je daar geen zorgen over maken? Is dit geen probleem? (Ja, dat is het.)

Valse leiders doen nooit navraag naar supervisors die geen praktisch werk doen of die zich niet met hun eigenlijke werk bezighouden. Ze denken dat ze alleen maar een supervisor hoeven te kiezen en dat daarmee de kous af is, en dat de supervisor daarna alle werkzaken zelf wel kan afhandelen. Valse leiders houden dus slechts af en toe een bijeenkomst, houden geen toezicht op het werk en vragen niet hoe het gaat; ze gedragen zich als een baas die zich van iedere vorm van verantwoordelijkheid terugtrekt. Als iemand een probleem met een supervisor meldt, zal een valse leider zeggen: “Het is maar een klein probleem, het is niet erg. Jullie kunnen het zelf afhandelen. Vraag het niet aan mij.” De persoon die de kwestie meldde, zegt: “Die supervisor is een luie veelvraat. Hij richt zich alleen op eten en vermaak en is aartslui. Hij wil zelfs niet het geringste beetje ontbering lijden in zijn plicht, en hij loopt altijd op een slinkse manier de kantjes ervan af en verzint excuses om zijn werk te ontlopen en zijn verantwoordelijkheden te ontduiken. Hij is niet geschikt om supervisor te zijn.” De valse leider zal antwoorden: “Hij was geweldig toen hij als supervisor werd geselecteerd. Wat je zegt is niet waar, of zelfs als dat wel zo is, is het slechts een tijdelijke uiting.” De valse leider zal niet proberen meer over de situatie van de supervisor te weten te komen; in plaats daarvan beoordeelt hij de kwestie en komt hij tot een eindoordeel op basis van zijn eerdere indrukken van die supervisor. Ongeacht wie er problemen met de supervisor meldt, de valse leider zal hen negeren. De supervisor doet geen praktisch werk en het werk van de kerk is bijna tot stilstand gekomen, maar het kan de valse leider niet schelen, alsof het hem niet aangaat. Het is al misselijkmakend genoeg dat ze doen alsof hun neus bloedt wanneer iemand de problemen van de supervisor meldt. Maar wat is het meest verachtelijke van alles? Wanneer mensen echt ernstige problemen met de supervisor bij hen melden, zullen ze die niet proberen op te lossen en zullen ze zelfs met allerlei excuses komen: “Ik ken deze supervisor, hij gelooft oprecht in God, hij zou nooit problemen hebben. Zelfs als hij een klein probleem had, zou God hem beschermen en disciplineren. Als hij fouten maakt, is dat een zaak tussen hem en God – daar hoeven wij ons niet mee te bemoeien.” Valse leiders werken op deze manier volgens hun eigen noties en verbeeldingen. Ze doen alsof ze de waarheid begrijpen en geloof hebben, maar ze maken er gewoon een puinhoop van in het kerkwerk – het kerkwerk kan zelfs tot stilstand komen en dan nog zullen ze doen alsof ze van niets weten. Gedragen valse leiders zich niet te veel als pennenlikkers? Ze zijn zelf niet in staat om praktisch werk te doen, en ze zijn evenmin nauwgezet met betrekking tot het werk van teamleiders en supervisors – ze volgen het niet op en doen er geen navraag naar. Hun kijk op mensen is alleen gebaseerd op hun eigen indrukken en verbeeldingen. Wanneer ze iemand een tijdje goed zien presteren, denken ze dat deze persoon voor altijd goed zal zijn, dat hij niet zal veranderen; ze geloven niemand die zegt dat er een probleem is met deze persoon, en ze negeren het wanneer iemand hen voor die persoon waarschuwt. Vinden jullie valse leiders dom? Ze zijn dom en dwaas. Wat maakt hen dom? Ze stellen lichtvaardig hun vertrouwen in iemand, in de overtuiging dat, omdat deze persoon bij zijn verkiezing een eed zwoer, een voornemen uitsprak en met stromende tranen bad, hij dus betrouwbaar is en er nooit problemen zullen zijn als hij de leiding over het werk krijgt. Valse leiders hebben geen begrip van de aard van mensen; ze zijn onwetend over de ware toestand van de verdorven mensheid. Ze zeggen: “Hoe kan iemand ten kwade veranderen als hij tot supervisor is gekozen? Hoe kan iemand die zo serieus en betrouwbaar lijkt zijn werk ontduiken? Dat zou hij toch niet doen? Hij is heel integer.” Omdat valse leiders te veel vertrouwen hebben gesteld in hun eigen verbeeldingen en gevoelens, zijn ze uiteindelijk niet in staat de vele problemen die in het kerkwerk ontstaan tijdig op te lossen, en weerhoudt het hen ervan de betreffende supervisor tijdig te ontheffen en zijn toegewezen plicht aan te passen. Het zijn rasechte valse leiders. En wat is hier nu precies het probleem? Heeft de werkwijze van valse leiders iets te maken met plichtmatigheid? Enerzijds zien ze de grote rode draak verwoed arrestaties uitvoeren onder Gods uitverkorenen, dus om zichzelf in veiligheid te brengen, stellen ze willekeurig iemand aan om de leiding te hebben over het werk, in de overtuiging dat dit het probleem oplost en dat ze er geen aandacht meer aan hoeven te besteden. Wat denken ze in hun hart? “Dit is zo’n vijandige omgeving, ik moet me een tijdje schuilhouden.” Dit is het begeren van vleselijk comfort, nietwaar? Anderzijds hebben valse leiders een fataal gebrek: ze vertrouwen mensen snel op basis van hun eigen verbeeldingen. En dit wordt veroorzaakt door het niet begrijpen van de waarheid, nietwaar? Hoe ontmaskert Gods woord de essentie van de verdorven mensheid? Waarom zouden zij op mensen vertrouwen op wie zelfs God niet vertrouwt? Valse leiders zijn te arrogant en zelfgenoegzaam, nietwaar? Wat zij denken is: ‘Ik kan deze persoon onmogelijk verkeerd hebben ingeschat, er zouden geen problemen moeten zijn met deze persoon die ik geschikt heb bevonden; hij is absoluut niet iemand die zich tegoed doet aan eten, drinken en vermaak, of die van gemak houdt en hard werk schuwt. Hij is absoluut betrouwbaar en volledig te vertrouwen. Hij zal niet veranderen; als hij dat wel zou doen, zou dat betekenen dat ik het bij het verkeerde eind had, nietwaar?’ Wat voor logica is dat? Ben je een soort expert? Heb je een röntgenblik? Heb je die speciale vaardigheid? Je zou een of twee jaar met iemand kunnen samenleven, maar zou je kunnen zien wie hij werkelijk is zonder een geschikte omgeving om zijn aard-essentie volledig bloot te leggen? Als hij niet door God werd onthuld, zou je drie of zelfs vijf jaar met hem kunnen samenleven en dan nog zou je moeite hebben om te zien wat voor aard-essentie hij precies heeft. En hoeveel te meer geldt dat wanneer je hem zelden ziet, zelden bij hem bent? Valse leiders vertrouwen iemand lichtvaardig op basis van een tijdelijke indruk of de positieve beoordeling van een ander, en durven het werk van de kerk aan zo iemand toe te vertrouwen. Zijn ze hierin niet extreem blind? Handelen ze niet roekeloos? En als ze zo werken, zijn de valse leiders dan niet extreem onverantwoordelijk? De hogergeplaatste leiders en werkers vragen hun: “Heb je het werk van die supervisor gecontroleerd? Hoe zijn zijn karakter en kaliber? Is hij verantwoordelijk in zijn werk? Kan hij de taak op zich nemen?” Valse leiders antwoorden: “Dat kan hij zeker! Toen hij werd gekozen, legde hij een gelofte af en sprak hij een voornemen uit. Ik heb zijn schriftelijke eed nog. Hij zou de taak op zich moeten kunnen nemen.” Wat vinden jullie van de woorden van de valse leiders? Zij geloven dat, omdat deze persoon een gelofte heeft afgelegd om zijn toewijding te uiten, hij die zeker zal kunnen nakomen. Klopt deze bewering? Hoeveel mensen kunnen tegenwoordig hun geloften daadwerkelijk nakomen? Hoeveel eerlijke mensen zijn er die handelen volgens hun voornemens? Alleen omdat iemand een gelofte aflegt, betekent dat nog niet dat hij die ook echt kan nakomen. Stel dat je hun vraagt: “Kun je garanderen dat de supervisor niet zal veranderen? Kun je zijn levenslange trouw garanderen? Wanneer God mensen wil onthullen, moet Hij verschillende omgevingen scheppen om hen te beproeven. Op welke basis zeg je dat hij betrouwbaar is? Heb je hem onderzocht?” Valse leiders antwoorden: “Dat is niet nodig. De broeders en zusters hebben allemaal gemeld dat hij betrouwbaar is.” Ook deze bewering is onjuist. Is iemand echt goed, alleen maar omdat de broeders en zusters melden dat hij dat is? Bezitten alle broeders en zusters de waarheid? Kunnen zij allen de dingen doorzien? Zijn alle broeders en zusters bekend met deze persoon? Deze bewering is zelfs nog walgelijker! In feite is die persoon allang onthuld. Hij heeft het werk van de Heilige Geest verloren, en zijn ploertige trekken – van gemak houden en een hekel hebben aan hard werken, gulzig en lui zijn, en zich niet met zijn eigenlijke werk bezighouden – zijn al aan het licht gekomen. Afgezien van de valse leiders, die nog steeds totaal onwetend zijn, heeft iedereen hem allang doorzien – alleen de valse leiders vertrouwen hem nog zozeer. Wat voor nut hebben deze valse leiders? Zijn het geen nietsnutten? Er zijn zelfs gevallen waarin de Boven op de hoogte raakt van de diverse uitingen van bepaalde supervisors door ter plaatse onderzoek te doen en navraag naar hen te doen, en toch tasten de leiders nog volledig in het duister. Is dat geen probleem? Deze leiders zijn rasechte valse leiders. Ze doen geen praktisch werk, het zijn gewoon pennenlikkers, en net als leiders die zich van iedere vorm van verantwoordelijkheid terugtrekken, doen ze een klein beetje werk en teren daar vervolgens op. Ze denken dat ze het recht hebben om te genieten en verroeren geen vin als er iets misgaat. Welk recht heb je om van de voordelen van status te genieten? Het is werkelijk schaamteloos! Wanneer valse leiders werken, controleren ze nooit enig werk, doen ze geen navraag naar de voortgang van het werk, en onderzoeken ze beslist niet de omstandigheden van de diverse teamsupervisors. Ze delen alleen werk uit en stellen supervisors aan, en dan denken ze dat ze nu en voor altijd klaar zijn. Ze geloven: ‘Iemand zorgt voor dit werk, dus het is mijn zaak niet meer. Ik kan gaan genieten.’ Is dit werk doen? Zonder enige twijfel is iedereen die zo werkt een valse leider – een valse leider die het werk van de kerk vertraagt en Gods uitverkorenen schaadt.

Valse leiders informeren nooit naar de werksituaties van de diverse teamsupervisors en volgen deze ook niet op. Ze doen evenmin navraag naar de ingang in het leven van de supervisors van verschillende teams en van het personeel dat verantwoordelijk is voor diverse belangrijke taken, volgen die niet op en hebben er geen grip op. Hetzelfde geldt voor hun houding ten opzichte van het kerkwerk en hun plichten, en ten opzichte van het geloof in God, de waarheid en God Zelf. Ze weten niet of deze personen enige transformatie of groei hebben doorgemaakt, noch zijn ze op de hoogte van de diverse problemen die in hun werk kunnen bestaan. In het bijzonder weten ze niets van de impact die fouten en afwijkingen in de verschillende stadia van het werk hebben op het werk van de kerk en op de ingang in het leven van Gods uitverkorenen, en evenmin of deze fouten en afwijkingen ooit zijn gecorrigeerd. Ze zijn volkomen onwetend over al deze zaken. Als ze niets van deze gedetailleerde omstandigheden weten, worden ze passief wanneer er problemen ontstaan. Valse leiders bekommeren zich tijdens het uitvoeren van hun taak echter totaal niet om deze gedetailleerde kwesties. Ze geloven dat nadat ze de diverse teamsupervisors hebben aangesteld en taken hebben toegewezen, hun werk gedaan is – dat het telt als goed werk, en dat als er andere problemen ontstaan, het hun zorg niet is. Omdat valse leiders nalaten toezicht te houden op de diverse teamsupervisors, hen te instrueren en op te volgen, en ze hun verantwoordelijkheden op deze gebieden niet vervullen, resulteert dit erin dat er een puinhoop van het kerkwerk wordt gemaakt. Dit is nalatigheid van de leiders en werkers. God kan de diepten van het menselijk hart nauwkeurig onderzoeken; dit is een vermogen dat mensen ontberen. Daarom moeten mensen, wanneer ze werken, ijveriger en aandachtiger zijn, en regelmatig naar de werklocatie gaan om het werk op te volgen, er toezicht op te houden en instructies te geven, om zo de normale voortgang van het kerkwerk te garanderen. Het is duidelijk dat valse leiders volstrekt onverantwoordelijk zijn in hun werk; ze houden nooit toezicht op de diverse taken, volgen die niet op en instrueren die niet. Als gevolg daarvan weten sommige supervisors niet hoe ze de diverse problemen die in het werk ontstaan moeten oplossen, en blijven ze in hun rol als supervisor, ondanks dat ze bij benadering nog niet berekend zijn op hun taak. Uiteindelijk wordt het werk keer op keer vertraagd en maken ze er een complete puinhoop van. Dit is het gevolg van het feit dat valse leiders geen navraag doen naar de situaties van de supervisors, er geen toezicht op houden en die niet opvolgen; een resultaat dat volledig wordt veroorzaakt door de nalatigheid van de valse leiders ten aanzien van hun verantwoordelijkheid. Omdat valse leiders het werk niet inspecteren, opvolgen of er navraag naar doen, en niet tijdig grip kunnen krijgen op de situatie, blijven ze onwetend over de vraag of supervisors praktisch werk doen, hoe het werk vordert en of het daadwerkelijke resultaten heeft opgeleverd. Wanneer hun wordt gevraagd waar supervisors het druk mee hebben of welke specifieke taken ze uitvoeren, antwoorden valse leiders: “Ik weet het niet, maar ze wonen elke bijeenkomst bij, en telkens als ik met hen over het werk communiceer, noemen ze nooit problemen of moeilijkheden.” Valse leiders geloven dat zolang supervisors hun werk niet in de steek laten en altijd paraat staan, er geen enkel probleem met hen is. Dit is hoe valse leiders werken. Is dit geen uiting van ‘valsheid’? Is het geen verzuim om hun verantwoordelijkheden te vervullen? Dit is een ernstige nalatigheid ten aanzien van hun verantwoordelijkheid! In hun werk richten valse leiders zich alleen op het doorlopen van de formaliteiten en streven ze geen daadwerkelijke resultaten na. Oppervlakkig gezien houden ze regelmatig bijeenkomsten en lijken ze drukker dan de gemiddelde persoon. Het blijft echter onbekend welke problemen ze daadwerkelijk hebben opgelost, welke specifieke taken ze naar behoren hebben afgehandeld en welke resultaten ze hebben bereikt. Niemand kan een duidelijk antwoord geven op deze zaken, ook de valse leiders zelf niet. Maar één ding is zeker: welke problemen mensen ook hebben op de werklocatie, deze valse leiders zijn nergens te bekennen; niemand heeft hen ooit op de werklocatie problemen van mensen zien oplossen. Dus, welk werk doen valse leiders de hele dag? Welke problemen lossen hun bijeenkomsten op? Niemand weet het zeker, en een stapel opgebouwde, onopgeloste problemen wordt uiteindelijk pas ontdekt wanneer hun werk wordt geïnspecteerd. Oppervlakkig gezien lijken valse leiders inderdaad behoorlijk druk bezig – ze hebben ‘duizend-en-één dingen aan hun hoofd’. Wanneer men echter de resultaten van hun werk onderzoekt, is het een complete puinhoop; het is chaos, en bevat totaal niets van waarde, en het is overduidelijk dat deze valse leiders geen greintje praktisch werk hebben verricht. Ondanks de veelheid aan daadwerkelijke problemen die ze onopgelost hebben gelaten, lijkt hun geweten niet te spreken en voelen ze geen enkel zelfverwijt. Sterker nog, ze zijn zeer zelfvoldaan en vinden zichzelf behoorlijk goed; het ontbreekt hun werkelijk aan verstand. Zulke mensen verdienen het niet om leiders of werkers in de kerk te zijn.