Punt vier: Blijf op de hoogte van de situatie van de supervisors van de verschillende werkzaamheden en van het personeel dat verantwoordelijk is voor diverse belangrijke taken; pas indien nodig tijdig hun toegewezen plichten aan of onthef hen van hun functie, om verliezen als gevolg van het inzetten van ongeschikte mensen te voorkomen of te beperken, en om de efficiëntie en de vlotte voortgang van het werk te garanderen

Leiders en werkers moeten inzicht hebben in de situatie van de supervisors voor de diverse werkzaamheden

Wat is de vierde verantwoordelijkheid van leiders en werkers? (‘Blijf op de hoogte van de situatie van de supervisors van de verschillende werkzaamheden en van het personeel dat verantwoordelijk is voor diverse belangrijke taken; pas indien nodig tijdig hun toegewezen plichten aan of onthef hen van hun functie, om verliezen als gevolg van het inzetten van ongeschikte mensen te voorkomen of te beperken, en om de efficiëntie en de vlotte voortgang van het werk te garanderen.’) Dat klopt, dit is de minimumnorm waaraan leiders en werkers zouden moeten kunnen voldoen tijdens het verrichten van hun werk. Begrijpen jullie allemaal de hoofdverantwoordelijkheden van leiders en werkers met betrekking tot dit vierde punt? Leiders en werkers moeten een duidelijk begrip hebben van de supervisors voor de diverse werkzaamheden en van het personeel dat verantwoordelijk is voor diverse belangrijke taken. Het valt binnen het bestek van de verantwoordelijkheden van leiders en werkers om inzicht te hebben in de situatie van de supervisors voor de diverse werkzaamheden en van het personeel dat verantwoordelijk is voor diverse belangrijke taken. Wie is dit personeel dan? In de eerste plaats zijn er kerkleiders, gevolgd door teamsupervisors en de leiders van verschillende groepen. Is het niet cruciaal en van groot belang om inzicht te hebben in en begrip te hebben van omstandigheden als of de supervisors voor de diverse werkzaamheden en het personeel dat verantwoordelijk is voor diverse belangrijke taken de waarheidswerkelijkheid bezitten, principieel zijn in hun handelen en het kerkwerk goed kunnen doen? Als leiders en werkers de situatie van de belangrijkste supervisors voor de diverse werkzaamheden grondig begrijpen en geschikte personeelsaanpassingen doen, is dat hetzelfde als voor elke taak een deugdelijke doorlichting uitvoeren, en staat het gelijk aan het vervullen van hun verantwoordelijkheden en plichten. Als er geen correcte aanpassingen worden gedaan met betrekking tot dit personeel en er een probleem ontstaat, zal het werk van de kerk sterk worden beïnvloed. Als dit personeel een goede menselijkheid heeft, een fundament in hun geloof in God bezit, verantwoordelijk is in het afhandelen van zaken en in staat is de waarheid te zoeken om problemen op te lossen, zullen er, als hun de leiding over het werk wordt toevertrouwd, veel problemen worden bespaard en zal, het allerbelangrijkste, het werk soepel verlopen. Maar als de supervisors van verschillende teams niet betrouwbaar zijn, een povere menselijkheid hebben, niet oprecht zijn en de waarheid niet in praktijk brengen, en bovendien geneigd zijn om wat verstoringen en hinder te veroorzaken, dan zal dit een impact hebben op het werk waarvoor zij verantwoordelijk zijn en op de ingang in het leven van de broeders en zusters die zij leiden. Natuurlijk kan die impact groot of klein zijn. Als de supervisors louter hun plichten verwaarlozen en zich niet met hun eigenlijke werk bezighouden, zal dit waarschijnlijk alleen wat vertraging in het werk veroorzaken; de voortgang zal wat langzamer zijn en het werk wat minder efficiënt. Als die supervisors echter antichristen zijn, zal het probleem ernstig zijn: dit zal geen kwestie zijn van het werk dat wat minder efficiënt of effectief is – ze zullen het kerkwerk waarvoor zij verantwoordelijk zijn verstoren en beschadigen, en ernstige schade veroorzaken. En dus is het op de hoogte blijven van de situatie van de supervisors voor de diverse werkzaamheden en van het personeel dat verantwoordelijk is voor diverse belangrijke taken, en het doen van tijdige aanpassingen of ontslagen bij de ontdekking dat iemand geen daadwerkelijk werk verricht, geen verplichting die leiders en werkers kunnen ontlopen – het is zeer ernstig, zeer belangrijk werk. Als leiders en werkers het karakter van de supervisors voor de diverse werkzaamheden en van het personeel dat verantwoordelijk is voor diverse belangrijke taken tijdig kunnen leren kennen, evenals hun houding ten opzichte van de waarheid en hun plichten, en hun gesteldheid en prestaties tijdens elke periode en in elke fase, en die mensen tijdig en naargelang de omstandigheden aanpakken en aanpassen, dan kan het werk gestaag vorderen. Als die mensen daarentegen in de kerk op hol slaan, slechte dingen doen en geen daadwerkelijk werk in de kerk verrichten, en de leiders en werkers niet in staat zijn dit tijdig te identificeren en tijdige aanpassingen te doen, maar wachten tot er allerlei ernstige problemen zijn opgedoken, die het werk van de kerk aanzienlijke verliezen berokkenen, voordat ze die nonchalant proberen aan te pakken, aanpassingen te doen en de situatie te corrigeren en te redden, dan zijn die leiders en werkers uitschot. Het zijn echte valse leiders die ontheven en geëlimineerd moeten worden.

Zojuist hebben we in algemene zin gecommuniceerd over het belang van het begrijpen van en inzicht hebben in de werkelijke gesteldheid van de supervisors voor de diverse werkzaamheden en de effectiviteit van hun werk, waarbij we deze feitelijke omstandigheden gebruiken om te beoordelen of leiders en werkers hun verantwoordelijkheden hebben vervuld, en we de uitingen blootleggen die bewijzen dat het valse leiders zijn, om zo de essentie van valse leiders te ontleden. Wanneer er ernstige problemen ontstaan in het kerkwerk, verzuimen valse leiders hun verantwoordelijkheden te vervullen. Ze kunnen deze kwesties niet tijdig ontdekken, laat staan ze tijdig aanpakken en oplossen. Dit leidt ertoe dat de kwesties voortslepen, wat op zijn beurt vertragingen en schade aan het kerkwerk veroorzaakt, en er zelfs toe kan leiden dat het kerkwerk verlamd raakt of in wanorde vervalt. Pas als dit gebeurt, gaan valse leiders met tegenzin een kijkje nemen in de locatie van het kerkwerk, maar toch kunnen ze geen overeenkomstige of geschikte oplossingen vinden om de problemen op te lossen, en uiteindelijk laten ze die gewoon onopgelost. Dit is de voornaamste uiting van valse leiders.

Normen voor het selecteren van supervisors voor verschillende werkzaamheden

Is het voor de meeste mensen min of meer duidelijk wat de normen zijn voor het selecteren van supervisors voor verschillende werkzaamheden en personeel voor diverse belangrijke taken? Wat moet de supervisor voor artistiek werk bijvoorbeeld in de eerste plaats bezitten? (Hij moet vakbekwaamheid op dit gebied bezitten en in staat zijn het werk op zich te nemen.) Vakbekwaamheid bezitten is één aspect van de theorie. Waar verwijst deze vakbekwaamheid dan specifiek naar? Laten we dat uitleggen. Als iemand van tekenen houdt en geïnteresseerd is in kunst, maar het niet zijn beroep is, hij geen kennis op dit gebied heeft en het alleen maar leuk vindt, is het dan gepast om zo iemand te selecteren als supervisor van een kunstteam? (Nee, dat is het niet.) Sommigen zeggen: “Als hij het leuk vindt om kunst te maken, kan hij het werk doen en er gaandeweg over leren.” Klopt deze bewering? (Nee.) Hierop is één uitzondering, namelijk als ieder ander in het kunstteam ook onbekend is met het vak, en deze persoon er iets meer van weet en sneller leert dan de anderen. Zou het dan relatief gepast zijn om hem te selecteren? (Ja.) Afgezien van dit scenario, stel dat van iedereen die betrokken is bij het maken van kunst, alleen deze persoon het vak niet verstaat, maar hij wordt gekozen omdat hij de waarheid begrijpt en van het maken van kunst houdt – is dat gepast? (Nee, dat is het niet.) Waarom is het niet gepast? Omdat hij niet de eerste of de enige keus is. Hoe moet dit type supervisor dan geselecteerd worden? Hij moet worden gekozen uit degenen die het meest bedreven en ervaren zijn in het vak; dat wil zeggen, hij moet een expert zijn, die zowel vakbekwaamheid als werkvermogen bezit – selecteer geen leek. Dit is één aspect. Bovendien moet hij een last dragen, een geestelijk begrip hebben en de waarheid kunnen begrijpen. Hij moet ook op zijn minst een fundament hebben in zijn geloof in God. De belangrijkste principes zijn: ten eerste moet hij werkvermogen hebben; ten tweede moet hij het vak verstaan; en ten derde moet hij een geestelijk begrip hebben en de waarheid kunnen begrijpen. Gebruik deze drie criteria om supervisors voor verschillende werkzaamheden te selecteren.

De uitingen van valse leiders ten aanzien van de supervisors voor verschillende werkzaamheden

Nadat leiders en werkers de supervisors voor diverse specifieke werkzaamheden hebben geselecteerd, moeten ze niet zomaar aan de kant blijven staan en niets doen; ze moeten deze supervisors ook een tijd lang opleiden en cultiveren, om te zien of de personen die ze hebben gekozen het werk echt op zich kunnen nemen en op het juiste spoor kunnen zetten. Dat is wat het betekent om verantwoordelijkheid te vervullen. Stel dat je op het moment van de selectie ziet dat je kandidaten hun vak verstaan, werkvermogen bezitten, een zekere last dragen, een geestelijk begrip hebben en de waarheid kunnen begrijpen, en je denkt dat alles goed komt omdat ze in deze opzichten gekwalificeerd zijn, en zegt: “Jullie kunnen aan het werk gaan; ik heb jullie alle principes verteld. Doe voortaan gewoon zelf wat Gods huis jullie opdraagt.” Is dit een aanvaardbare manier om het werk uit te voeren? Betekent het aanstellen van de supervisors dat je het daarbij kunt laten? (Nee, dat betekent het niet.) Wat moet er dan worden gedaan? Stel dat een leider twee keer per week met de supervisors samenkomt, met hen over de waarheid communiceert en het daarbij laat, in de overtuiging dat die supervisors allemaal proactief en betrouwbaar zijn en kunnen begrijpen wat anderen zeggen, en dat ze dus in overeenstemming met de waarheid kunnen praktiseren. Deze leider denkt dat hij niet verder hoeft te onderzoeken hoe deze supervisors specifiek hun werk doen, of ze harmonieus met anderen samenwerken, of ze de vakbekwaamheid in deze periode onder de knie hebben gekregen, of hoever ze zijn met het voltooien van het werk dat Gods huis hun heeft gegeven. Is dit de manier waarop een leider en werker het werk zou moeten aanpakken? (Nee, dat is het niet.) Dit is hoe valse leiders hun werk doen. Ze proberen al het werk in één keer voorgoed af te handelen; ze stellen de supervisors aan, vormen een team met een paar leden en zeggen dan: “Begin met het werk. Als jullie apparatuur nodig hebben, laat het me weten, dan zal Gods huis het voor jullie kopen. Als jullie moeilijkheden in je dagelijks leven of problemen tegenkomen, voel je vrij om die aan te kaarten, dan zal Gods huis ze altijd voor jullie oplossen. Als jullie geen moeilijkheden hebben, richt jullie dan op jullie werk. Veroorzaak geen verstoringen of hinder, en uit geen hoogdravende ideeën.” Valse leiders organiseren het zodanig, dat deze mensen samenwerken, en ze denken dat zolang die te eten, te drinken en onderdak hebben, het wel genoeg is en dat ze niet naar hen hoeven om te kijken. Wanneer de Boven vraagt: “Hoe lang is het geleden dat de supervisors voor dit werk zijn geselecteerd? Hoe vordert het werk?” antwoorden ze: “Het is zes maanden geleden. We hebben zo’n tien bijeenkomsten voor hen gehouden, en ze lijken vol goede moed te zijn, en het werk wordt gedaan.” Wanneer de Boven vraagt: “Hoe staat het dan met het werkvermogen van de supervisors?” zeggen ze: “Dat is prima; toen we hen selecteerden, waren zij de besten.” De Boven vraagt hun: “Hoe doen ze het nu? Kunnen ze praktisch werk doen?” Ze antwoorden: “Ik heb een bijeenkomst voor hen gehouden.” De Boven antwoordt: “Ik vroeg niet of je een bijeenkomst hebt gehouden; ik vroeg hoe het met hun werk gaat.” Ze zeggen: “Het gaat waarschijnlijk wel goed; niemand heeft iets slechts over hen gerapporteerd.” De Boven reageert: “Dat niemand iets slechts over hen rapporteert, is geen norm. Je moet kijken naar hun werkvermogen en vakbekwaamheid, en zien of ze een geestelijk begrip hebben en of ze praktisch werk verrichten.” Zij antwoorden: “Destijds, bij de selectie, leken ze in orde. Ik heb al een tijdje niet meer naar deze details geïnformeerd. Als je het wilt weten, zal ik het opnieuw vragen.” Dit is hoe valse leiders te werk gaan. Met degenen onder hen blijven ze bijeenkomsten houden en communiceren ze eindeloos, maar als het op de Boven aankomt, zoeken ze uitvluchten en geven ze plichtmatige antwoorden. Hun beste plichtmatige antwoord is: “Ik heb een bijeenkomst voor hen gehouden. De vorige keer heb ik vrij gedetailleerd naar het werk gevraagd.” Zo reageren ze tegenover de Boven. Doen deze valse leiders praktisch werk? Hebben ze werkelijke problemen geïdentificeerd? Hebben ze die opgelost? Nadat ze de supervisors hebben aangesteld, zijn valse leiders volslagen onwetend over de vraag of de supervisors hun verantwoordelijkheid hebben vervuld of trouw zijn geweest, hoe het werk wordt gedaan, of de resultaten goed of slecht zijn, wat de terugkoppeling van de broeders en zusters over hen is, of dat er geschiktere personen voor de taak zijn. Waarom zijn ze onwetend over deze dingen? Omdat ze dit werkelijke werk niet doen; ze houden zich alleen maar bezig met nutteloze dingen. Ze denken dat het onnodig is om voortdurend op deze manier op het werk toe te zien en dit te inspecteren, dat het zou betekenen dat ze geen vertrouwen in die supervisors hebben. In hun ogen is het houden van bijeenkomsten het vervullen van hun verantwoordelijkheid en het tonen van trouw. Dit is de voornaamste uiting van valse leiders die geen praktisch werk doen.

I. Hoe valse leiders supervisors behandelen die geen praktisch werk doen

Valse leiders sluiten hun ogen voor de verschillende omstandigheden van de supervisors voor allerlei soorten werk in de kerk; ze hebben geen grip op deze omstandigheden, onderzoeken ze niet, pakken ze niet aan en lossen ze niet op. Welke specifieke omstandigheden van supervisors zijn er dan? De eerste is wanneer supervisors geen last dragen, maar eten, drinken en vermaak zoeken, zonder zich met hun eigenlijke werk bezig te houden of praktisch werk te doen. Is dat geen ernstig probleem? (Ja.) Sommige mensen hebben werkvermogen, zijn bedreven in een vak en zijn de allerbesten; ze zijn welbespraakt en intelligent, en als je hun vraagt om instructies te herhalen, kunnen ze dat zonder een woord te missen, zo slim zijn ze; ze krijgen van iedereen een vrij goede beoordeling en ze zijn al geruime tijd gelovig. Dientengevolge worden ze tot supervisor gekozen. Niemand weet echter of deze mensen pragmatisch zijn, de prijs kunnen betalen of in staat zijn om praktisch werk te doen. Omdat men hen heeft gekozen, worden ze aanvankelijk gepromoveerd om gecultiveerd en op proefbasis ingezet te worden. Na een tijdje gewerkt te hebben, ontdekt men echter dat ze, ondanks hun vakbekwaamheid en ervaring, gulzig en lui zijn, en onwillig om de prijs te betalen. Zodra het een beetje vermoeiend wordt, stoppen ze met werken, en ze willen geen aandacht besteden aan iemand met problemen of moeilijkheden die hun begeleiding nodig heeft. Zodra ze ’s ochtends hun ogen openen, denken ze: ‘Wat zal ik vandaag eens eten? De keuken heeft al dagen geen gestoofd varkensvlees gemaakt.’ Doorgaans zeggen ze altijd tegen anderen: “De hapjes in mijn geboortestad zijn echt heerlijk; tijdens elk festival gingen we uit om ze te eten. Toen ik op school zat, sliep ik in het weekend uit tot ik vanzelf wakker werd, en dan ging ik eten zonder de moeite te nemen mijn gezicht te wassen of mijn haar te kammen. ’s Middags speelde ik binnen in mijn pyjama videogames, soms tot 5 uur de volgende ochtend. Nu heeft het werk in Gods huis me hiertoe gedwongen, en als supervisor moet ik bepaalde dingen doen. Kijk eens hoe goed jullie het allemaal hebben; jullie hoeven deze prijs niet te betalen. Als supervisor moet ik in staat zijn om ontberingen te doorstaan.” Ze zeggen dit, maar komen ze in opstand tegen het vlees? Betalen ze de prijs? Ze zitten vol klachten en zijn niet bereid om ook maar enig praktisch werk te doen. Ze komen alleen in beweging als ze worden aangespoord, en zonder toezicht handelen ze op een plichtmatige manier. Bij de uitvoering van hun plicht zijn ze laks en ongedisciplineerd, ze zijn vaak sluw en lopen de kantjes ervan af, en ze zijn niet in het minst verantwoordelijk. Als het gaat om vakinhoudelijke problemen die ze wel opmerken, corrigeren ze die niet voor anderen, en ze zijn blij als iedereen net zo plichtmatig handelt als zij. Ze willen niet dat iemand het werk serieus neemt. Sommige supervisors ronden de weinige taken die ze hebben op een nonchalante en plichtmatige manier af, en beginnen dan eindeloos TV-series te verslinden. Wat is hun reden om TV-series te verslinden? “Ik heb mijn taken af; ik ben geen klaploper van Gods huis. Ik ben gewoon aan het relaxen om mijn geest te verfrissen. Anders ben ik te moe en zal mijn werkefficiëntie eronder lijden. Laat me even relaxen, om mijn werkefficiëntie te verbeteren.” Ze blijven series kijken tot 2 of 3 uur ’s nachts. Wanneer iedereen de volgende dag om 8 uur ’s ochtends klaar is met ontbijten en aan zijn plicht begint, slapen deze supervisors nog, en ze komen hun bed niet uit, zelfs niet als de zon hoog aan de hemel staat. Later staan ze met tegenzin op, hun luie lijf voortslepend, zich uitrekkend en gapend, en wanneer ze zien dat iedereen aan het werk is, vrezen ze dat anderen hun luiheid zullen opmerken en beginnen ze excuses te verzinnen: “Ik ben gisteravond te laat opgebleven, ik had te veel te doen, de werkdruk was te zwaar. Ik ben een beetje moe. Ik droomde vannacht zelfs dat er een probleem was met een bepaald werk. Toen ik vanochtend wakker werd, stonden mijn handen in de stand van typen op een computer. Mijn hoofd is echt wazig, en ik moet vanmiddag een dutje doen.” Ze staan zo laat op en moeten ’s middags ook nog een dutje doen – zijn het geen varkens? Ze waren duidelijk aan het verslappen, maar toch verzinnen ze excuses om zichzelf te rechtvaardigen en te verdedigen, en beweren dat ze moe zijn omdat ze tot diep in de nacht hun plicht deden. Ze waren duidelijk TV-series aan het verslinden, zich tegoed aan het doen aan vleselijk comfort en leefden in een staat van genotzucht, maar uiteindelijk vinden ze zelfs nog een mooi klinkend excuus om anderen te misleiden. Is dit niet het verwaarlozen van hun eigenlijke werk? (Ja, dat is het.) Zulke mensen hebben misschien werkvermogen en vakbekwaamheid, maar voldoen ze aan de norm als supervisor? Duidelijk niet. Ze zijn niet geschikt om supervisor te zijn omdat ze te lui zijn, zich tegoed doen aan vleselijk comfort, gulzig zijn naar eten, slaap en vermaak, en de verantwoordelijkheden van een supervisor niet op zich kunnen nemen of vervullen.

Sommige vrouwen kijken vaak online naar kleding, schoenen, cosmetica en eten, en als ze daarmee klaar zijn, beginnen ze TV-series te verslinden. Mensen zeggen: “Waarom ben je TV-series aan het verslinden terwijl je je werk nog niet af hebt? Bovendien hebben andere mensen nog zoveel problemen. Als supervisor zou je hun begeleiding moeten bieden. Waarom vervul je je verantwoordelijkheid niet?” Deze vrouwen zeggen: “TV-series verslinden is ook een deel van mijn werk. De video’s en films van Gods huis moeten worden ontwikkeld, en ik moet in deze series inspiratie opdoen!” Is dat geen bedrieglijke uitspraak? Als je bij dit vak betrokken bent, is het acceptabel om af en toe naar TV-series te kijken voor inspiratie, maar is dag en nacht TV-series verslinden op zoek zijn naar inspiratie? Is dat niet bedrieglijk? (Ja, dat is het.) Iedereen weet wat er aan de hand is, dus door zulke dingen te zeggen, verraad je je waardigheid en integriteit. Sommige mensen hebben al de gewoonte om videogames te spelen, en het is een vast onderdeel van hun leven geworden. Maar nadat ze als supervisor zijn geselecteerd, zouden ze deze slechte gewoonten en gebreken toch moeten veranderen? (Ja.) Als je er niet tegen in opstand kunt komen, zou je, wanneer je als supervisor wordt geselecteerd, moeten zeggen: “Ik kan dit werk niet op me nemen. Ik ben verslaafd aan het spelen van videogames. Als ik speel, bereik ik een staat van vergetelheid, en niemand kan me storen of ergens toe aanzetten. Als jullie mij selecteren, zal dat het werk zeker vertragen. Handel dus snel en sta niet toe dat ik supervisor word.” Als je dit niet van tevoren verklaart en je je verheugd en trots voelt wanneer je wordt geselecteerd, en deze status koestert, maar als supervisor naar believen videogames blijft spelen zoals voorheen, is dat ongepast en zal het zeker het werk vertragen.

Sommige supervisors hebben bepaalde slechte gewoonten. Wanneer de broeders en zusters hen selecteren, begrijpen sommigen hun situatie niet, terwijl anderen geloven dat deze personen zich fulltime voor God kunnen inzetten, en denken dat de slechte gewoonten en gebreken van jonge mensen misschien geleidelijk zullen veranderen met de leeftijd en een voortschrijdend begrip van de waarheid. Veel mensen koesteren deze houding en zienswijze wanneer ze deze personen als supervisor selecteren. Nadat deze personen zijn geselecteerd, doen ze wat werk, maar het duurt niet lang voordat ze negatief worden en denken: ‘Supervisor zijn is niet makkelijk. Ik moet vroeg opstaan en laat opblijven, en ik moet voortdurend meer doen en meer opletten dan anderen. Ik moet me ook meer zorgen maken en meer van mijn tijd en energie besteden. Deze functie is zwaar; hij is te vermoeiend!’ Dientengevolge denken ze erover om te stoppen. Als je geen last draagt, kun je het werk van een supervisor niet doen. Als je wel een last in je hart draagt, zul je bereid zijn je zorgen te maken over het werk, en zelfs als je iets vermoeider bent dan anderen, zul je niet het gevoel hebben dat je lijdt. Zelfs als het tijd is om te rusten, zul je nog steeds denken: ‘Hoe is het werk vandaag gegaan?’ Als je je plotseling een onopgelost probleem herinnert, kun je niet slapen. Als je een last in je hart draagt, zul je altijd aan het werk denken, en zal het je niet eens kunnen schelen hoe goed je eet of rust. Als mensen als supervisor te weinig last dragen, kan hun kleine beetje enthousiasme maar een paar dagen duren, en na verloop van tijd kunnen sommigen van hen het niet meer aan. Ze denken: ‘Deze functie is zo vermoeiend. Hoe kan ik mezelf vermaken en even ontspannen? Ik ga wat videogames spelen.’ Ze presteren een korte tijd goed, maar plotseling voelen ze de drang om videogames te spelen. Zodra ze beginnen, kunnen ze niet meer stoppen; de kleine last die ze ooit droegen, wordt door het gamen uitgehold, net als hun enthousiaste gedrevenheid om zich in te zetten, hun vastberadenheid en hun positieve houding bij het vervullen van hun plicht. Wanneer iemand hun iets vraagt, worden ze ongeduldig. Ze snoeien mensen, of geven hun een preek en steken onder water, of doen dingen op een plichtmatige manier en laten hun werk in de steek. Is er geen sprake van een probleem met deze supervisors? (Ja.) Overdag worstelen ze zich ternauwernood door hun werk in een verwarde toestand, en 's nachts, wanneer niemand kijkt, spelen ze stiekem videogames en doen ze de hele nacht geen oog dicht. In het begin voelen ze zich er gerust over en denken: ‘Ik heb overdag het werk niet vertraagd. Ik heb al het werk gedaan dat ik moest doen. Ik heb alle problemen opgelost waar anderen me over vroegen. Zelfs als ik ’s nachts niet slaap om tijd vrij te maken voor het spelen van videogames, betekent dit dan niet dat ik trouw ben?’ Als gevolg hiervan kunnen ze, zodra ze beginnen met het spelen van videogames, niet meer stoppen en luisteren ze naar niemand. Hoewel het de rust van andere mensen of de werkomgeving niet beïnvloedt, kunnen zulke supervisors hun werk dan nog op zich nemen? Kunnen ze het goed doen? (Nee.) Waarom niet? Ze spelen vaak de hele nacht videogames zonder te slapen en moeten overdag werken – hoeveel energie kan één mens hebben? Zal hun werkefficiëntie hoog zijn als ze zich zo vastklampen aan het spelen van videogames? Zeker niet. Daarom kunnen zulke supervisors hun plicht helemaal niet vervullen of hun werk op zich nemen. Hoewel ze vakbekwaamheid en enig kaliber hebben, houden ze van spelen en verwaarlozen ze hun eigenlijke werk. Zouden zulke supervisors niet van hun functie ontheven moeten worden? Als ze niet worden ontheven, zal het werk worden vertraagd. Sommige mensen zeggen: “Als ze van hun functie worden ontheven, kunnen we niemand anders vinden met hun vakbekwaamheid. We moeten hen dit werk laten doen – ze kunnen het werk nog steeds op zich nemen, zelfs als ze videogames spelen.” Klopt deze bewering? (Nee, die klopt niet.) Een mens kan zich niet op twee dingen tegelijk richten; mensen hebben maar beperkte energie. Als je de meeste energie op het spelen richt, zal je toewijding aan het vervullen van je plicht worden beïnvloed, en zal de effectiviteit van je plichtsvervulling ernstig worden aangetast. Dit is een onverantwoordelijke houding ten opzichte van de plichtsvervulling. Zelfs als iemand zijn hele hart en al zijn energie in zijn plicht steekt, zullen de resultaten niet noodzakelijkerwijs honderd procent aan de norm voldoen. Het zal nog erger zijn als je je hart en de meeste energie op het spelen richt – dan heb je niet veel energie en gedachten meer over om te gebruiken bij de uitvoering van je plicht, en zal de effectiviteit van je plichtsvervulling worden beïnvloed. Zeggen dat het wordt beïnvloed is nog voorzichtig uitgedrukt; in werkelijkheid zal de effectiviteit van je plichtsvervulling ernstig worden geschaad. Als zulke supervisors worden geïdentificeerd, moet hun toegewezen plicht tijdig worden aangepast en moeten ze van hun plicht worden ontheven, omdat ze al zijn afgeschreven. Het is niet alleen dat hun plichtsvervulling niet aan de norm voldoet – ze zijn al niet meer in staat om hun werk op zich te nemen en kunnen geen enkel positief effect op hun werk hebben. Daarom is het een betere keuze om iemand te vinden die serieus en verantwoordelijk is om hun werk over te nemen, ondanks iets mindere vakbekwaamheid, dan hen aan te houden.