Hoe lang communiceren we al over de verantwoordelijkheden van leiders en werkers? (Viereneenhalve maand.) Nu we hier zo lang over hebben gecommuniceerd, hebben jullie nu een wat duidelijker begrip van het specifieke werk dat leiders en werkers behoren te doen? (Ja, ons begrip hiervan is wat duidelijker.) Het zou duidelijker moeten zijn dan voorheen. Mijn communicatie is zo specifiek en duidelijk dat als iemand het nog steeds niet begrijpt, het zou betekenen dat er iets aan zijn verstand scheelt, toch? (Ja.) Als we dit nu bekijken, denken jullie dan dat het makkelijk is om een goede leider of werker te zijn? (Het is niet makkelijk.) Welke kwaliteiten zijn er nodig? (Men moet het kaliber en de menselijkheid bezitten die nodig zijn voor leiders en werkers, evenals de waarheidswerkelijkheid en een verantwoordelijkheidsgevoel.) Op zijn minst moet men geweten, verstand en trouw bezitten, en daarnaast kaliber en werkvermogen. Wanneer iemand al deze kwaliteiten bezit, kan hij een goede leider of werker zijn en zijn verantwoordelijkheden vervullen.

Punt twaalf: Identificeer tijdig en nauwkeurig de verschillende mensen, gebeurtenissen en dingen die Gods werk en de normale orde van de kerk hinderen en verstoren; stop en perk ze in, en keer de situatie om; communiceer bovendien over de waarheid, zodat Gods uitverkoren volk door zulke dingen onderscheidingsvermogen ontwikkelt en ervan leert (deel 2)

Tijdens de vorige bijeenkomst hebben we gecommuniceerd over het twaalfde punt van de verantwoordelijkheden van leiders en werkers: ‘Identificeer tijdig en nauwkeurig de verschillende mensen, gebeurtenissen en dingen die Gods werk en de normale orde van de kerk hinderen en verstoren; stop en perk ze in, en keer de situatie om; communiceer bovendien over de waarheid, zodat Gods uitverkoren volk door zulke dingen onderscheidingsvermogen ontwikkelt en ervan leert.’ Binnen dit punt hebben we eerst vooral gecommuniceerd over welke mensen, gebeurtenissen en dingen het werk van God en de normale orde van de kerk hinderen en verstoren. Als leiders en werkers de verschillende mensen, gebeurtenissen en dingen die binnen de kerk verstoringen en hinder veroorzaken, willen stoppen en inperken en dit werk goed willen uitvoeren, moeten ze eerst weten en uitzoeken welke mensen, gebeurtenissen en dingen het werk van God en de normale orde van de kerk verstoren en hinderen. Daarna moeten ze deze herkennen in de mensen, gebeurtenissen en dingen in het daadwerkelijke kerkwerk en kerkleven, en vervolgens verschillende taken uitvoeren, zoals het stoppen en inperken ervan. Dit is een vereiste voor leiders en werkers. Tijdens onze vorige bijeenkomst hebben we, beginnend bij die welke betrekking hebben op het kerkleven, gecommuniceerd over enkele van de verschillende mensen, gebeurtenissen en dingen die het werk van de kerk en het kerkleven verstoren en hinderen. We hebben ook de mensen, gebeurtenissen en dingen in het kerkleven die hinderend en verstorend van aard zijn, gecategoriseerd. Hoeveel kwesties waren er in totaal? (Elf. Ten eerste, vaak van het onderwerp afdwalen tijdens het communiceren over de waarheid; ten tweede, woorden en doctrines spreken om mensen te misleiden en hun waardering te winnen; ten derde, kletsen over huishoudelijke aangelegenheden, persoonlijke relaties opbouwen en privézaken afhandelen; ten vierde, kliekjes vormen; ten vijfde, wedijveren om status; ten zesde, onenigheid zaaien; ten zevende, mensen aanvallen en kwellen; ten achtste, noties verspreiden; ten negende, negativiteit uiten; ten tiende, ongegronde geruchten verspreiden; en ten elfde, verkiezingsprincipes schenden.) De zesde kwestie is onenigheid zaaien, wat van nature verstorend en hinderend is, maar vergeleken met de andere kwaadaardige daden is het een klein probleem. Verander het in ‘ongepaste relaties aangaan’, en de aard daarvan is ernstiger dan die van onenigheid zaaien. De zevende kwestie is mensen aanvallen en kwellen. Verander dat in ‘elkaar aanvallen en een woordenstrijd voeren’ – is dit niet ernstiger van aard, en specifieker en passender? (Ja.) Elkaar aanvallen en een woordenstrijd voeren zijn een veelvoorkomend soort probleem in het kerkleven dat verband houdt met hinder en verstoringen. Door deze twee kwesties op deze manier aan te passen, worden ze passender en sluiten ze beter aan bij de problemen die zich in het kerkleven voordoen. De elfde kwestie is het schenden van verkiezingsprincipes. Verander dat in ‘het manipuleren en verstoren van verkiezingen’. Dit is slechts een verandering in de bewoording; de aard ervan blijft hetzelfde, alleen is de ernst ervan toegenomen – het houdt nu meer verband met de aard van het veroorzaken van verstoringen en hinder.

De verschillende mensen, gebeurtenissen en dingen die het kerkleven hinderen en verstoren

V. Wedijveren om status

De vorige keer hebben we tot en met de vierde kwestie gecommuniceerd: kliekjes vormen. Deze keer gaan we verder met de communicatie over de vijfde kwestie: wedijveren om status. Het wedijveren om status is een probleem dat vaak voorkomt in het kerkleven; het is iets dat men regelmatig ziet. Welke gesteldheden, gedragingen en uitingen behoren tot de praktijk van het wedijveren om status? Welke uitingen van het wedijveren om status behoren tot het probleem van de verstoring en hinder van Gods werk en de normale orde van de kerk? Ongeacht over welke kwestie of categorie we communiceren, het moet verband houden met wat er in het twaalfde punt wordt gezegd over ‘de verschillende mensen, gebeurtenissen en dingen die Gods werk en de normale orde van de kerk hinderen en verstoren’. Het moet het niveau van hinder en verstoring bereiken, en het moet deze aard hebben – alleen dan is het de communicatie en ontleding waard. Welke uitingen van wedijveren om status worden geassocieerd met de aard van het hinderen en verstoren van het werk van het huis van God? Het meest voorkomend is dat mensen wedijveren met kerkleiders om status, wat zich voornamelijk uit in het aangrijpen van bepaalde zwakheden van kerkleiders en hun vergissingen om hen te kleineren en te veroordelen en ook in het doelbewust blootleggen van hun onthullingen van verdorvenheid en de fouten en tekortkomingen in hun menselijkheid en kaliber, vooral wanneer het gaat om afwijkingen en fouten die ze hebben gemaakt in hun werk of hun omgang met mensen. Dit is de meest voorkomende en meest flagrante uiting van wedijveren met kerkleiders om status. Bovendien maakt het deze mensen niets uit hoe goed kerkleiders hun werk doen, of ze al dan niet volgens de principes handelen, en of er al dan niet problemen zijn met hun menselijkheid; ze zijn gewoon opstandig tegenover deze leiders. Waarom zijn ze opstandig? Omdat zij ook kerkleider willen zijn; dat is hun ambitie en begeerte, en daarom zijn ze opstandig. Hoe kerkleiders ook werken of problemen aanpakken, deze mensen grijpen altijd dingen aan om hen te oordelen en te veroordelen, en gaan zelfs zover dat ze van een mug een olifant maken, de feiten verdraaien en de zaken tot in het extreme opblazen. Ze gebruiken niet de normen die het huis van God vereist van leiders en werkers om te meten of deze leiders volgens de principes handelen, of het de juiste mensen zijn, of het mensen zijn die de waarheid nastreven, en of ze geweten en verstand bezitten. Ze beoordelen leiders niet volgens deze principes. In plaats daarvan gaan ze, vanuit hun eigen intenties en doeleinden, voortdurend op zoek naar spijkers op laag water en vitten ze op alles, zoeken ze aangrijpingspunten om tegen leiders of werkers te gebruiken, verspreiden ze achter hun rug om geruchten dat ze dingen doen die niet met de waarheid stroken, of leggen ze hun tekortkomingen bloot. Ze zeggen bijvoorbeeld zoiets als “Leider zo-en-zo heeft ooit een fout gemaakt en is gesnoeid door de Boven, maar niemand van jullie wist daar iets van – kijk, zo goed kunnen ze toneelspelen!” Ze nemen niet in overweging noch geven ze erom of deze leider of werker een doelwit is voor cultivatie door het huis van God en of hij aan de norm voldoet als een leider of werker. Achter hun rug om blijven ze hen gewoon maar oordelen, verdraaien ze de feiten en voeren ze slinkse streken uit. Met welk doel doen ze deze dingen? Om te wedijveren om status, nietwaar? Alles wat ze zeggen en doen heeft een doel. Ze denken niet aan het werk van de kerk en hun beoordeling van leiders en werkers is niet gebaseerd op de woorden van God of de waarheid, laat staan op de werkregelingen van Gods huis of de principes die God van de mens vereist, maar op hun eigen motivaties en doelen. Ze gaan tegen alles in wat leiders of werkers zeggen en komen vervolgens met hun eigen ‘inzichten’. Hoezeer wat leiders en werkers zeggen ook met de waarheid strookt, ze aanvaarden er niets van. Ze wijzen alles af wat de leiders en werkers zeggen en brengen hun eigen, afwijkende meningen naar voren. Vooral wanneer een leider of werker zich openstelt en blootgeeft en over zijn zelfkennis praat, zijn ze nog meer in hun nopjes en denken ze dat ze hun kans hebben gevonden. Welke kans? De kans om deze leider of werker te kleineren, om iedereen te laten weten dat deze leider of werker een pover kaliber heeft, dat hij zwak kan zijn, dat hij ook een verdorven mens is, dat hij ook vaak fouten maakt in de dingen die hij doet en dat hij niet beter is dan wie dan ook. Dit is hun kans om een aangrijpingspunt tegen die leider of werker te vinden, hun gelegenheid om iedereen op te hitsen om die leider of werker te veroordelen, omver te werpen en ten val te brengen. En de drijfveer achter al deze gedragingen en handelingen is niets anders dan het wedijveren om status. Als de verkiezingsprincipes en de principes voor het cultiveren en gebruiken van mensen in Gods huis worden gevolgd, zullen zulke individuen onder normale omstandigheden nooit tot leiders of werkers worden verkozen. Dit is iets wat ze hebben doorzien en duidelijk hebben begrepen, dus grijpen ze naar alle middelen om de leiders en werkers aan te vallen en te veroordelen. Wie er ook leider of werker wordt, ze zijn gewoon opstandig jegens hen en vitten altijd en maken onverantwoordelijke, kritische opmerkingen over hen. Zelfs als er niets mis is met de handelingen of woorden van deze leiders en werkers, vinden ze altijd wel iets om bij hen op aan te merken – in feite zijn de problemen die ze aanwijzen geen principiële kwesties, maar louter triviale zaken. Waarom blijven ze dan hameren op deze triviale zaken? Waarom kunnen ze leiders en werkers zo openlijk oordelen en veroordelen over zulke dingen? Ze hebben maar één doel, en dat is wedijveren om macht en status. Hoe het huis van God ook communiceert over de verschillende uitingen van valse leiders en antichristen, ze brengen deze uitingen nooit met zichzelf in verband, maar verbinden ze uitsluitend met leiders en werkers op alle niveaus. Zodra ze een overeenkomst vinden, denken ze: ‘Nu heb ik bewijs; ik heb eindelijk een aangrijpingspunt gevonden en een goede kans gekregen.’ Dan worden ze nog driester in het blootleggen, oordelen, kritisch beoordelen en veroordelen van alles wat deze leiders en werkers doen. Sommige van de kwesties die ze aankaarten lijken op het eerste gezicht misschien wat problematisch, maar wanneer ze aan de principes worden getoetst, zijn ze onbeduidend. Waarom brengen ze die dan ter sprake? Het is om geen andere reden dan om de leiders en werkers bloot te leggen, met het doel hen te veroordelen en te verslaan. Als de leiders en werkers tot negativiteit worden gedreven, om genade smeken en voor hen buigen, als de broeders en zusters zien dat deze leiders altijd negatief en zwak zijn, dat ze vaak fouten maken wanneer ze handelen en hen niet langer als leiders verkiezen, als de broeders en zusters niet langer zo aandachtig luisteren wanneer deze leiders over de waarheid communiceren, en als mensen niet langer zo actief en oprecht samenwerken wanneer deze leiders werk implementeren, dan zullen degenen die om status wedijveren tevreden zijn en krijgen ze de kans om hun slag te slaan. Dit is het scenario dat ze het allerliefst zien en waarvan ze het meeste hopen dat het zal gebeuren. Wat is hun doel met dit alles? Het is niet om mensen te helpen de waarheid te begrijpen en valse leiders en antichristen te onderscheiden, noch om mensen voor God te brengen. In plaats daarvan is hun doel de leiders en werkers te verslaan en ten val te brengen, zodat iedereen henzelf als de meest geschikte kandidaat voor het leiderschap ziet. Op dat punt is hun doel bereikt en hoeven ze alleen nog maar te wachten tot de broeders en zusters hen als leider nomineren. Zijn er zulke mensen in de kerk? Hoe is hun gezindheid? Deze individuen hebben een venijnige gezindheid, ze houden totaal niet van de waarheid en beoefenen die ook niet; ze verlangen er alleen naar om macht te hebben. En degenen die iets van de waarheid begrijpen en enig onderscheidingsvermogen bezitten – zouden zij bereid zijn zulke mensen macht te laten hebben? Zouden zij bereid zijn onder hun macht te vallen? (Nee.) Waarom niet? Als de meeste mensen de aard-essentie van zulke individuen duidelijk konden zien, zouden ze hen dan nog steeds als leiders verkiezen? (Nee.) Dat zouden ze niet doen, tenzij iedereen elkaar net heeft ontmoet en nog niet erg vertrouwd met elkaar is. Maar zodra ze vertrouwd met elkaar raken en duidelijk zien welke individuen een pover kaliber hebben en verward zijn, welke kwaadaardige mensen met een venijnige en bedrieglijke gezindheid zijn, welke graag om status wedijveren en de weg van antichristen bewandelen, welke de waarheid kunnen nastreven en hun plichten trouw kunnen vervullen, enzovoort, zodra ze de aard-essentie en de categorieën van verschillende mensen begrijpen, dan zal de verkiezing van leiders relatief nauwkeurig zijn en in overeenstemming met de principes.

Zouden de meeste mensen liever iemand als leider kiezen die altijd om status wedijvert, of zouden ze iemand kiezen wiens kaliber en werkvermogen relatief gemiddeld zijn, maar die ijverig en standvastig is? Wanneer het niet duidelijk is hoe het karakter van deze twee individuen is, wat hun aard-essentie is, of welke weg ze bewandelen, wie zouden de meeste mensen dan liever als leider kiezen? (De tweede, degene die standvastig is.) De meeste mensen zouden de tweede kiezen. De uitingen van degenen die altijd om status wedijveren zijn het bewijs van hun menselijkheid en essentie. Kunnen de meeste mensen hun uitingen niet doorzien en onderscheiden? Mensen zullen zeggen: “Deze persoon maakt het de kerkleider altijd moeilijk; zijn ambities zijn erop gericht de status van kerkleider te verkrijgen, hij wil haar vervangen als leider. Al sinds die persoon tot kerkleider werd verkozen, heeft hij het altijd op haar gemunt en kan hij haar niet uitstaan. Hij spreekt haar altijd tegen en heeft op alles wat ze doet wat aan te merken, en grijpt ieder mogelijk foutje aan. Ook velt hij achter haar rug om een oordeel over haar en legt haar tekortkomingen bloot. Vooral tijdens bijeenkomsten of wanneer er over het werk wordt gecommuniceerd, als ze zich even niet duidelijk uitdrukt, onderbreekt hij haar en toont hij veel ongeduld. Hij minacht haar zelfs, bespot en hoont haar en lacht haar uit; hij maakt het haar bij elke gelegenheid moeilijk en brengt haar in verlegenheid.” Nu deze gedragingen voor iedereen blootgelegd zijn, zullen de meeste mensen dit individu dan niet kunnen onderscheiden? (Ja.) Is dit dan bevorderlijk voor zijn greep naar de leiderspositie? Absoluut niet. Zijn deze mensen die om status wedijveren slim of dwaas? Het zijn duidelijk idioten, dwazen. Er is nog een ernstig probleem: deze individuen zijn duivels en hun aard is onveranderlijk! Hun verlangen naar macht en status is onbeheersbaar, zelfs tot op het punt dat ze hun verstand verliezen, wat niet iets is wat de normale menselijkheid bezit. Dit verlangen overschrijdt de grenzen van de rationaliteit en het geweten van de normale menselijkheid en bereikt een niveau van gewetenloosheid. Deze mensen zullen op deze manier handelen, ongeacht tijd, plaats of context, zonder de gevolgen te overwegen, laat staan de impact van hun handelen. Dit zijn de meest typische uitingen en benaderingen van degenen die om status wedijveren. Telkens wanneer er een bijeenkomst of communicatie over werk is, zodra iedereen samenkomt, veroorzaken deze individuen verstoringen als vervelende vliegen, waarmee ze het kerkleven en de normale orde van het communiceren over de waarheid bederven. Dergelijke gedragingen en benaderingen zijn van nature verstorend en hinderend. Zouden zulke individuen niet ingeperkt moeten worden? Zouden ze in ernstige gevallen niet verwijderd of verdreven moeten worden? (Ja.) Soms kan het louter vertrouwen op de kracht van de kerkleiders om kwaadaardige mensen in te perken een wat zwakke, eenzame inspanning zijn – als de broeders en zusters, na de ernst van de door kwaadaardige mensen veroorzaakte verstoringen en hinder duidelijk te hebben gezien en hun essentie grondig te hebben onderscheiden, zich kunnen verenigen met de kerkleiders in het stoppen en inperken van zulke kwaadaardige individuen, zal dit dan niet effectiever zijn? (Ja.) Als iemand zegt: “Het inperken van kwaadaardige mensen is de verantwoordelijkheid van leiders en werkers, het heeft niets te maken met ons, gewone gelovigen. We bemoeien ons er niet mee! Kwaadaardige mensen wedijveren om status met de kerkleiders; ze wedijveren met degenen die status hebben. Wij hebben geen status; ze proberen ons niets af te nemen. Hoe dan ook, het raakt ons niet. Laat ze wedijveren zoveel ze willen. Als de kerkleiders het vermogen hebben, moeten ze hen inperken; zo niet, laat ze dan hun gang maar gaan. Wat heeft dit met ons te maken?” Is dit een goed standpunt? (Nee.) Waarom is het niet goed? (Ze handhaven de normale orde van de kerk niet.) Om het passender te formuleren, waar verwijst de normale orde van de kerk naar? Verwijst het niet naar het normale kerkleven? (Ja.) Dit betreft het normale en ordelijke kerkleven – het betreft het ordelijke eten en drinken van Gods woorden, wat betekent dat mensen Gods woord biddend kunnen lezen en erover kunnen communiceren, en persoonlijke ervaringen kunnen delen, in een kerkleven waar de Heilige Geest werkt, God aanwezig is en God begeleidt, en tegelijkertijd ook verlichting en begeleiding van de Heilige Geest kunnen ontvangen en licht kunnen verkrijgen. Dit is waarvan Gods uitverkoren volk in het kerkleven zou moeten genieten. Als sommige mensen deze normale orde vernietigen, dan moeten ze volgens de principes worden gestopt en ingeperkt, en niet worden getolereerd. Dit is niet alleen de verantwoordelijkheid en plicht van leiders en werkers, maar ook de verantwoordelijkheid en plicht van allen die de waarheid begrijpen en onderscheidingsvermogen bezitten. Natuurlijk zou het het beste zijn als de kerkleiders het voortouw zouden kunnen nemen in dit werk, en met de broeders en zusters communiceren over de aard van de handelingen van deze individuen, wat voor type mensen deze individuen zijn, gebaseerd op hun uitingen, en hoe de broeders en zusters zulke individuen zouden moeten onderscheiden en doorzien. Als deze kwaadaardige mensen niet worden ingeperkt en de broeders en zusters allemaal door hen worden verstoord, misleid en verleid, en de kerkleiders uiteindelijk geïsoleerd raken in plaats van die kwaadaardige mensen, dan zal deze kerk verlamd raken en onvermijdelijk in chaos vervallen. Kan het normale kerkleven onder zulke omstandigheden doorgaan? Als het niet kan doorgaan, zullen de bijeenkomsten van de kerk dan nog vruchtbaar zijn? Zal Gods uitverkoren volk dan nog iets winnen uit zulke bijeenkomsten? Als Gods uitverkoren volk er niets bij wint, worden zulke bijeenkomsten dan door God gezegend of door Hem verafschuwd? Natuurlijk worden ze door God verafschuwd. Bijeenkomsten zonder het werk van de Heilige Geest en zonder Gods zegen kunnen niet langer als kerkleven worden beschouwd, maar worden veeleer de bijeenkomsten van een sociale groep. Houdt iemand van een wanordelijk kerkleven? Is het voor iemand stichtelijk of heilzaam? (Nee.) Als je gedurende deze periode bij geen enkele bijeenkomst iets hebt gewonnen wat betreft je ingang in het leven, dan is deze tijd voor jou van geen waarde of betekenis geweest; je hebt deze tijd verspild. Betekent dit niet dat je ingang in het leven een verlies heeft geleden? (Ja.) Als er tijdens een bijeenkomst kwaadaardige mensen zijn die met een kerkleider om status wedijveren, redetwisten en ruziën, en mensen zich daardoor angstig gaan voelen, waardoor de hele bijeenkomst doordrenkt raakt van een kwalijke sfeer en vervuld wordt van Satans boosaardige energie, en als, naast het debatteren over onderwerpen als wie er gelijk heeft en wie ongelijk, niemand voor God komt om te bidden en de waarheid te zoeken, en niemand volgens de principes handelt, zal je geloof in God na zo’n bijeenkomst dan zijn toegenomen of afgenomen? Zul je meer hebben begrepen en gewonnen als het op de waarheid aankomt, of zal je geest van streek zijn geraakt door de geschillen, zonder dat je ook maar iets hebt gewonnen? Soms denk je misschien: ‘Ik begrijp niet waarom mensen in God geloven. Wat is het nut van het geloof in God? Hoe kunnen deze mensen zich zo gedragen? Zijn zij nog wel gelovigen in God?’ Door één enkele verstoring door Satans, kwaadaardige duivels, raken de harten van mensen van streek en vertroebeld; ze hebben het gevoel dat geloven in God zinloos is, kennen de waarde van geloven in God niet en hun gedachten raken verstrooid. Als iedereen waakzaam kan zijn, en bijzonder gevoelig en scherp met betrekking tot zulke zaken, in plaats van verdoofd en traag, dan zullen de meeste mensen, wanneer kwaadaardige mensen in het kerkleven regelmatig dingen zeggen of doen omwille van het wedijveren om status, snel beseffen dat er een probleem is dat moet worden opgelost. Ze zullen snel kunnen onderscheiden wie deze situaties manipuleert en wat hun gezindheidsessentie is, ze zullen snel de ernst van de kwestie beseffen en in staat zijn de kwaadaardigen in korte tijd te stoppen en in te perken, hen weg te zuiveren uit de kerk en te voorkomen dat ze doorgaan met het verstoren en beperken van mensen binnen de kerk. Zou dit voor de meeste mensen niet heilzaam en stichtelijk zijn? (Ja.)

Als jullie situaties tegenkomen waarin kwaadaardige mensen om status wedijveren, hoe zullen jullie die dan aanpakken? Wat is de mening van de meerderheid? (We zullen dit gedrag stoppen.) Alleen maar stoppen? Hoe zul je het stoppen? Zul je hun verbieden te spreken, of zul je zeggen: “We houden niet van wat je zegt, dus spreek minder tijdens toekomstige bijeenkomsten!”? Zal dat werken? Zullen ze naar je luisteren? (Nee.) Dus, wat moet je doen? Je moet hun intenties, motivaties en aard-essentie grondig blootleggen en ontleden volgens Gods woord, zodat de broeders en zusters zulke mensen en de aard van hun handelingen kunnen onderscheiden en er alert op kunnen zijn, in plaats van een allemansvriend te zijn en alleen maar te wachten tot de leiders en werkers van de kerk de kwaadaardige mensen ontmaskeren voordat je een standpunt inneemt en zegt: “Ze zouden niet langer bij bijeenkomsten toegelaten moeten worden.” Is het goed om een allemansvriend te zijn? (Nee, dat is het niet.) Geven de meeste mensen er in zulke situaties niet de voorkeur aan om deze zaken te ontwijken en uit de weg te gaan, in plaats van met die kwaadaardige mensen te botsen, zodat ze kunnen vermijden hen te beledigen en de omgang met hen later ongemakkelijk te maken? Hangen de meeste mensen niet het wereldse omgangsprincipe aan van de allemansvriend? (Ja.) Dan is dat een probleem. Stel dat tachtig procent van de mensen in een kerk allemansvrienden zijn, en wanneer ze zulke kwaadaardige individuen in het kerkleven zien wedijveren om status, superioriteit en leidersposities, niemand opstaat om hen te stoppen of in te perken, waarbij de meerderheid het volgende standpunt inneemt: ‘Hoe minder problemen, hoe beter. Ik kan het me niet veroorloven hen te provoceren, dus kan ik hen dan niet gewoon vermijden? Ik ga ze uit de weg en daarmee is de kous af. Laat ze maar wedijveren; als de tijd daar is, zal God hen straffen. Wat heeft dat met mij te maken!’ Kan het kerkleven onder deze omstandigheden nog vruchtbaar zijn? De meeste mensen zijn lui en afhankelijk; zodra de leiders van de kerk zijn verkozen, beschouwen ze hun werk als gedaan en wachten ze gewoon tot de leiders van de kerk alles doen. Als je hun vraagt of er in hun kerk boeken met Gods woorden zijn uitgedeeld, of er verstoringen of hinder in het kerkleven zijn geweest, of dat er iemand is die altijd woorden en doctrines rondstrooit of met leiders wedijvert om status, zeggen ze: “De leiders van de kerk weten alles van deze dingen. Ik weet er niets van en hoef me er niet mee te bemoeien. De leiders zullen er te zijner tijd wel voor zorgen.” Ze bekommeren zich nergens om en informeren nergens naar, ze zijn nergens van op de hoogte, en ze kennen geen van de mensen, gebeurtenissen of dingen die bij het kerkleven betrokken zijn, waar ze wel van op de hoogte zouden moeten zijn, noch kan het hen iets schelen. Als het gaat om wat deze kwaadaardige mensen die in de kerk verschijnen zeggen en doen wanneer ze om status wedijveren, evenals de verstoringen en de impact die ze veroorzaken voor het kerkleven, staan ze hier volkomen onverschillig tegenover en doen ze hier geen navraag naar en ze stellen er geen vragen over. Als je hun vraagt, wanneer het allemaal voorbij is, of ze enig onderscheidingsvermogen hebben verkregen, of ze kwaadaardige mensen kunnen onderscheiden en wat de uitingen van kwaadaardige mensen zijn, kunnen ze niets anders zeggen dan: “Vraag het de leiders van de kerk; zij weten alles.” Is zo iemand geen slaaf? Het is een slaaf, laf en nutteloos, en hij leidt een verachtelijk bestaan. Situaties waarin kwaadaardige mensen om status wedijveren, vereisen onderscheidingsvermogen, aanpak en een oplossing. Dit is niet uitsluitend de verantwoordelijkheid van de kerkleiders; heel Gods uitverkoren volk deelt deze verantwoordelijkheid. De meeste leiders begrijpen wat meer waarheden dan de gemiddelde persoon, zijn alert op deze kwesties en kunnen de doelen en de essentie van de handelingen van deze mensen zien. Tegelijkertijd zouden de meeste mensen ook praktisch lessen moeten leren en moeten groeien in onderscheidingsvermogen, en zich moeten verenigen met degenen in de kerk die een gevoel van gerechtigheid hebben en de waarheid begrijpen en nastreven, om gepaste maatregelen te nemen tegen deze kwaadaardige individuen die het kerkleven verstoren en hinderen. Ze zouden hen moeten isoleren of verwijderen, in plaats van werkloos toe te kijken en, wanneer ze met deze kwesties worden geconfronteerd, alleen maar naar wat communicatie te luisteren, hun horizon wat te verbreden, zich er in hun hart enigszins van bewust te zijn en dan hun werk als gedaan te beschouwen. Dit is omdat het kerkleven niet iets is dat alleen de kerkleiders aangaat, en een goed kerkleven leiden en de normale orde van het kerkleven handhaven is niet alleen de verantwoordelijkheid van de kerkleiders – het vereist de collectieve inspanning van iedereen om op te staan om het te handhaven.

Mensen die om status wedijveren – het type dat in de vijfde kwestie wordt genoemd – komen vaak voor in het kerkleven. Hun meest duidelijke uiting is hun wedijveren om status met kerkleiders, gevolgd door het wedijveren om status met degenen onder de broeders en zusters die een goed kaliber bezitten en de waarheid relatief zuiver begrijpen, degenen die geestelijk begrip hebben en degenen die de waarheidsprincipes begrijpen, waarbij ze deze individuen vaak uitdagen. Deze mensen communiceren in het kerkleven regelmatig over enkele zuivere inzichten en licht, en delen enkele persoonlijke ervaringen die waardevol zijn en praktisch begrip overbrengen; dit helpt en sticht de broeders en zusters enorm. Na het horen van hun communicatie hebben de broeders en zusters een pad, weten ze hoe ze Gods woord moeten beoefenen en ervaren en hoe ze hun eigen problemen moeten oplossen. Ze voelen zich zeer dankbaar voor Gods leiding en tegelijkertijd bewonderen en achten ze degenen die een zuiver begrip van de waarheid en praktische ervaringen hebben. Daardoor hebben ze de neiging deze individuen hoog te achten en dichter bij hen te komen. De opkomst van deze positieve dingen die God behagen in het kerkleven is wat degenen die om status wedijveren het minst graag zien. Telkens wanneer ze iemand over praktische ervaringen zien communiceren, voelen ze zich ongemakkelijk en jaloers en raken ze bijzonder in verlegenheid. In hun verlegenheid tonen ze een houding van verzet, minachting en ontevredenheid, en beramen ze vaak in hun hart hoe ze degenen die praktische ervaringen hebben en de waarheid begrijpen voor gek kunnen zetten, en ook hoe ze de broeders en zusters hun fouten en tekortkomingen kunnen laten zien, zodat die hen niet langer hoogachten of tot hen naderen. Daarom zullen degenen die om status wedijveren ongetwijfeld bepaalde dingen zeggen en bepaalde handelingen verrichten. Ze vallen degenen aan en sluiten degenen buiten die ervaringsgetuigenissen delen en degenen wier frequente communicatie van de waarheid bijdraagt aan de ingang in het leven van de broeders en zusters en die bevordert. Ze zoeken vaak aangrijpingspunten bij de positieve figuren en leggen hun tekortkomingen bloot, met het doel Gods uitverkoren volk op afstand te houden van allen die vaak over de waarheid communiceren en ervaringsgetuigenissen delen. Samenvattend zijn degenen die om status wedijveren negatieve figuren die de kerk infiltreren en de rol van Satans dienaren spelen.

Een zuster, die fouten had begaan op het gebied van intieme relaties voordat ze in God geloofde, had berouw nadat ze gelovig was geworden en heeft zulke fouten nooit meer gemaakt. Ze voelde zich bijzonder berouwvol over haar vroegere overtredingen en stelde zich daarom open en communiceerde met de broeders en zusters. Wat is het doel en het principe van het zich openstellen en communiceren? Het is om wederzijds begrip te bevorderen en interne barrières tussen de broeders en zusters weg te nemen. De meeste broeders en zusters kunnen zich, na het begrijpen van de waarheid, openstellen en communiceren over hun eigen onthullingen van verdorvenheid en vroegere overtredingen, terwijl ze ook dankbaarheid en lof uiten voor Gods redding. Is een dergelijk zich openstellen en communiceren gepast? (Ja.) De meeste broeders en zusters zijn, na het begrijpen van de waarheid, in staat om zich op deze manier open te stellen en te communiceren; vormt dit een probleem? (Nee.) Het is heel normaal dat mensen fouten hebben begaan op het gebied van intieme relaties of in andere opzichten voordat ze tot geloof in God kwamen. Sommige mensen kunnen over deze fouten spreken, terwijl sommigen zich verbergen en vermommen, en hoezeer anderen ook het zich openstellen en blootgeven beoefenen, zij zeggen zelf niets. Zij geloven dat deze fouten de lijken in hun kast zijn, waar niemand van mag weten, opdat hun reputatie en aanzien niet verloren gaan en ze hun gezicht niet verliezen. Sommige mensen begrijpen de dingen echter anders; zij geloven dat, aangezien ze tot geloof in God zijn gekomen en Gods redding hebben aanvaard, ze zich nu zouden moeten openstellen en communiceren over hun vroegere wandaden en de verkeerde paden die ze hebben bewandeld, en deze tevoorschijn moeten halen voor ontleding, en dat dit slechts dingen zijn die ze als door Satan verdorven mensen hebben meegemaakt. Nu zijn ze in staat zich open te stellen, zich bloot te geven en te communiceren. Of het nu is om duidelijkheid te krijgen over het verleden of om er een punt achter te zetten, het feit dat deze mensen dit kunnen doen, bewijst wat hun houding is ten opzichte van het beoefenen van de waarheid: ze zijn bereid de waarheid te beoefenen en hebben de vastberadenheid om die te beoefenen. Hoe iemand precies praktiseert, hangt af van zijn begrip en vastberadenheid. Je openstellen en blootgeven is echter absoluut geen fout, en nog veel minder een zonde. Het zou niet als aangrijpingspunt tegen iemand moeten worden gebruikt, en nog veel minder bewijs moeten worden dat een ander gebruikt om hem aan te vallen. De meerderheid van de mensen kan correct met deze zaak omgaan, dat wil zeggen, hun begrip ervan is zuiver en in overeenstemming met de waarheidsprincipes. Kwaadaardige individuen koesteren echter de verkeerde intenties; ze staan erop dingen van mensen aan te grijpen om hen te bespotten, met hen te spelen en hen te oordelen. Zulke slechte daden zijn overduidelijk. Degenen die in staat zijn zich bloot te geven, zich open te stellen en te communiceren over hun verdorvenheid en de verkeerde paden die ze hebben bewandeld, bezitten in hun benadering van de waarheid en de woorden van God een hart dat hongert en dorst naar gerechtigheid. Dientengevolge verkrijgen ze, terwijl ze Gods woorden lezen, onbewust enkele praktische inzichten en begrip. Deze praktische inzichten en dit begrip helpen hen het pad om te beoefenen te vinden wanneer ze met moeilijkheden worden geconfronteerd en in de talloze situaties die zich in hun leven voordoen, wat leidt tot enig werkelijk ervaringsinzicht van de waarheid. Het communiceren van deze werkelijke ervaringsinzichten is stichtelijk en behulpzaam voor anderen; de broeders en zusters zullen met bewondering en respect naar deze individuen opkijken en zeggen: “Je praktische ervaringen zijn werkelijk prachtig. Nadat ik erover heb gehoord, kan ik diep meevoelen. Ik zie dat jouw manier van praktiseren correct is en door God wordt gezegend. Ook ik ben bereid mijn eigen noties en vooroordelen los te laten en mijn lasten te laten vallen; ik wil de waarheid op een eenvoudige manier beoefenen en Gods verlichting en begeleiding ontvangen zoals jij. Dit pad is het juiste.” Zijn deze uitingen niet heel normaal? Is het niet zeer gepast dat er zo’n relatie ontstaat tussen de broeders en zusters? Dit is een type interpersoonlijke relatie die verschilt van het type dat wordt aangetroffen onder degenen die niet in God geloven; het is er een die door God wordt erkend en die Hij graag ziet. Alleen wanneer er zo’n normale relatie tussen de broeders en zusters bestaat, kan het kerkleven normaal zijn. Er zullen echter altijd enkele kwaadaardige mensen zijn, of sommigen met kwade bedoelingen, die opstaan om degenen aan te vallen, te kleineren en buiten te sluiten die praktische ervaringen hebben, die dorsten en hongeren naar de waarheid, en die mensen met ervaring bewonderen en achten. Waarom vallen ze deze individuen aan? Hun doel is niets anders dan te wedijveren om een bepaalde status binnen de kerk. Omdat ze de waarheid niet liefhebben noch nastreven, doen ze zich voor als najagers van de waarheid door valse ervaringen te fabriceren om iedereen te misleiden en hun hoogachting te verkrijgen. Dit is het gebruiken van Satans methoden van het misleiden en beheersen van mensen om de door hen gewenste status en macht te verkrijgen. Zulke incidenten komen overal in kerken frequent voor en zijn voor iedereen zichtbaar. Als jullie merken dat sommige broeders en zusters iets van de waarheidswerkelijkheid bezitten, tijdens bijeenkomsten werkelijk ervaringsinzicht van Gods woorden kunnen communiceren en de lof van velen hebben verkregen, maar om de een of andere reden door sommigen worden aangevallen, represailles te verduren krijgen en in lijden worden gestort, dan moeten jullie waakzaam zijn en onderscheiden wat voor soort mensen zich met dit gedrag bezighouden. Waarom worden degenen die de waarheid nastreven vaak aangevallen en buitengesloten? Wat is hier werkelijk aan de hand? Dit duidt absoluut op een probleem.

In het kerkleven moeten jullie degenen die vaak aanmerkingen maken op leiders en werkers, zeer nauwlettend in de gaten houden. Daarnaast zijn er sommigen die vaak degenen bespotten, honen of aanvallen die relatief de waarheid nastreven en naar Gods woorden verlangen. Zulke negatieve personen moeten ook nauwlettend in de gaten worden gehouden, om te zien wat hun volgende stappen zullen zijn. Als iemand tijdens deelname aan het kerkleven zonder geldige reden de tekortkomingen van kerkleiders kan blootleggen of personen kan aanvallen die de waarheidswerkelijkheid bezitten, schuilt daar zonder twijfel een probleem en een reden achter; zoiets komt nooit uit de lucht vallen. De broeders en zusters moeten zulke personen strikt in het oog houden, want dit is geen geringe zaak. Soms kan iemand, na net een getuigenis van praktische ervaring te hebben gehoord en grote vreugde in het hart te voelen, of net een beetje licht en begrip te hebben verkregen, toch in verwarring worden gebracht door een paar misleidende woorden van kwaadaardige mensen, waardoor hij alles verliest wat hij zojuist had verkregen. Net wanneer iemand een beetje geloof heeft opgebouwd, wordt hij door kwaadaardige mensen verstoord en keert hij terug naar zijn oorspronkelijke staat; net wanneer iemand een beetje dorst naar de waarheid en Gods woord begint te ontwikkelen, samen met een beetje vastberadenheid om de waarheid te beoefenen, wordt hij door de kwaadaardige mensen verstoord, verliest hij de moed en motivatie, en wil deze plaats van onenigheid snel verlaten. Zijn deze gevolgen ernstig? Ze zijn zeer ernstig. Dus, als er in de kerk iemand is die altijd geschillen begint over iets wat niet strookt met zijn wensen, redetwist over wie er gelijk heeft, debatteert over goed en kwaad, en zelfs strijdt over wie hoger of lager staat, dan moeten zulke individuen alarmbellen doen rinkelen. Ga na welke rol ze in de kerk spelen, welke gevolgen ze teweegbrengen, en daardoor kunnen jullie hun aard-essentie doorzien.