De communicatie van onze laatste bijeenkomst ging over de elfde verantwoordelijkheid van leiders en werkers. We hebben gecommuniceerd over de verantwoordelijkheid die leiders en werkers moeten vervullen en het werk dat ze moeten doen bij het bewaren van offergaven. Welk werk moeten leiders en werkers doen bij het bewaren van offergaven? (De eerste taak is ze te bewaren. De tweede is de boekhouding te controleren. De derde is opvolgen, nagaan en controleren of de verschillende uitgaven in overeenstemming zijn met de principes. Er moet een strikte controle worden uitgevoerd en onredelijke uitgaven moeten strikt worden ingeperkt. Het is het beste om verkwisting en verspilling te voorkomen voordat ze plaatsvinden. Als die al hebben plaatsgevonden, moeten de verantwoordelijken ter verantwoording worden geroepen. Niet alleen moeten er waarschuwingen worden gegeven, maar er moet ook schadevergoeding worden geëist.) Daar komt het in wezen op neer. Het belangrijkste is ze te bewaren, dan de boekhouding te controleren, en daarna de uitgaven op te volgen en te controleren, en ze correct te gebruiken en te besteden. Nu we onze communicatie over de elfde verantwoordelijkheid hebben afgerond, hebben mensen een accuraat begrip en kennis van offergaven, en weten ze ook welk werk leiders en werkers moeten doen bij het bewaren van de offergaven, en ook hoe valse leiders dit werk doen en wat hun specifieke gedragingen daarbij zijn. Of onze communicatie nu gaat over de verantwoordelijkheden van leiders en werkers of over de verschillende gedragingen van valse leiders, en of het nu communicatie is over positieve zaken of de ontmaskering van negatieve zaken, het hoofddoel is om mensen te laten begrijpen hoe ze het werk van het bewaren van offergaven naar behoren kunnen verrichten, en hoe ze onredelijke praktijken bij het bewaren, uitgeven en verdelen van offergaven kunnen elimineren. Allen van Gods uitverkoren volk – of ze nu leiders of werkers zijn of niet – moeten hun verantwoordelijkheid vervullen bij het bewaren van offergaven. Welke verantwoordelijkheid is dat dan? Het is toezicht houden en eventuele problemen die worden gevonden terstond melden – dat wil zeggen, de functies van toezicht houden en melden vervullen. Denk niet: ‘Het bewaren van offergaven is de verantwoordelijkheid van leiders en werkers en heeft niets te maken met ons, gewone gelovigen.’ Deze zienswijze is onjuist. Aangezien mensen deze waarheden hebben begrepen, moeten ze hun verantwoordelijkheid vervullen. Voor problemen die leiders en werkers niet kunnen identificeren, of voor blinde vlekken, plaatsen die niet gemakkelijk te identificeren zijn, geldt: als iemand om het even welke problemen met onredelijkheid of schending van principes ontdekt bij het bewaren, verdelen en gebruiken van offergaven, moet hij deze terstond melden aan de leiders en werkers, om zo het redelijk bewaren, redelijk gebruiken en redelijk verdelen van offergaven te waarborgen. Dit is de verantwoordelijkheid van ieder van Gods uitverkoren volk.

Punt twaalf: Identificeer direct en nauwkeurig de verschillende mensen, gebeurtenissen en dingen die Gods werk en de normale orde van de kerk hinderen en verstoren; stop en perk ze in, en keer de situatie om; communiceer bovendien over de waarheid, zodat Gods uitverkoren volk door zulke dingen onderscheidingsvermogen ontwikkelt en ervan leert (deel 1)

Nu de communicatie over de elfde verantwoordelijkheid is voltooid, gaan we verder met de communicatie over de twaalfde verantwoordelijkheid van leiders en werkers: “Identificeer direct en nauwkeurig de verschillende mensen, gebeurtenissen en dingen die Gods werk en de normale orde van de kerk hinderen en verstoren; stop en perk ze in, en keer de situatie om; communiceer bovendien over de waarheid, zodat Gods uitverkoren volk door zulke dingen onderscheidingsvermogen ontwikkelt en ervan leert.” Wat is de voornaamste inhoud van deze verantwoordelijkheid? Het gaat er voornamelijk om dat leiders en werkers de verschillende mensen, gebeurtenissen en dingen in de kerk – evenals de verschillende problemen – moeten aanpakken die de normale orde van de kerk verstoren, hinderen en schaden. Wat moeten leiders en werkers eerst begrijpen om deze problemen effectief aan te pakken en op te lossen, hun verantwoordelijkheden te vervullen en dit werk goed te verrichten? Deze verantwoordelijkheid is om “direct en nauwkeurig de verschillende mensen, gebeurtenissen en dingen te identificeren die Gods werk en de normale orde van de kerk hinderen en verstoren”; dit is de reikwijdte van dit werk. Met een doel en een reikwijdte wordt het duidelijk welke problemen moeten worden opgelost, en welk werk en welke verantwoordelijkheden leiders en werkers worden verwacht op te pakken. Wat is binnen de twaalfde verantwoordelijkheid de voornaamste vereiste voor leiders en werkers? Het is om de verschillende mensen, gebeurtenissen en dingen die verstoringen en hinder veroorzaken te stoppen en in te perken, en de situatie om te keren, terwijl ze tegelijkertijd over de waarheid communiceren zodat Gods uitverkoren volk door zulke dingen onderscheidingsvermogen ontwikkelt en ervan leert. Aan welke voorwaarden moet worden voldaan om dit te doen? Als je verschillende mensen, gebeurtenissen en dingen ziet die de normale orde van de kerk verstoren, hinderen en schaden, maar denkt dat dit geen problemen zijn, dan is er iets goed mis. Dit geeft aan dat je de essentie van het probleem niet kunt doorgronden, dat wil zeggen dat je niet begrijpt welke schade het verstoren en hinderen van het kerkleven kan toebrengen aan het werk van de kerk, en welke gevolgen en impact het kan hebben op het binnengaan van het leven van Gods uitverkoren volk. Kunnen zulke leiders en werkers het kerkwerk dan nog goed doen? Kunnen zij problemen oplossen en de situatie omkeren? (Nee.) Wat is dan het kernpunt waarover hier gecommuniceerd moet worden? Het is dat leiders en werkers alleen door eerst de waarheidsprincipes te begrijpen de essentie van verschillende kwesties kunnen doorgronden en verschillende daadwerkelijke problemen effectief kunnen oplossen. Om het kerkwerk goed te doen, moeten leiders en werkers eerst weten welke problemen zich vaak voordoen in het kerkwerk. Vervolgens moeten ze de aard van de problemen die opkomen accuraat begrijpen, onderscheiden en beoordelen, om te zien of ze het kerkwerk en de normale orde van het kerkleven beïnvloeden, en of ze van dien aard zijn dat ze het kerkwerk verstoren en hinderen. Dit is een zeer belangrijke kwestie die leiders en werkers eerst moeten begrijpen. Pas als ze dit begrijpen, is het mogelijk om deze problemen effectief op te lossen en in staat te zijn “ze te stoppen en in te perken, en de situatie om te keren”, zoals vermeld in de twaalfde verantwoordelijkheid. Samengevat, voordat je een probleem oplost, moet je eerst begrijpen waar het probleem ligt, wat de betrokken gesteldheden en situaties zijn, wat de aard van het probleem is, hoe ernstig het is, hoe je het moet ontleden en onderscheiden, en hoe je nauwkeurig moet praktiseren. Dit is wat leiders en werkers eerst moeten begrijpen. Aangezien leiders en werkers deze dingen moeten begrijpen, laten we er specifiek vanuit verschillende aspecten over communiceren, zodat zowel leiders en werkers als Gods uitverkoren volk kunnen begrijpen hoe ze deze problemen tegemoet moeten treden wanneer ze zich voordoen, hoe ze die in verband moeten brengen met Gods woorden, en hoe ze de waarheidsprincipes moeten gebruiken om ze op te lossen. Op deze manier kunnen, wanneer leiders en werkers moeilijkheden tegenkomen die ze niet kunnen oplossen, alle uitverkorenen van God deze gezamenlijk het hoofd bieden en de waarheid zoeken voor oplossingen, en wanneer ze problemen van verstoring en hinder in het kerkwerk tegenkomen, kan iedereen opstaan om die te stoppen en in te perken. Tegelijkertijd kunnen ze voor negatieve mensen en zaken een openbare ontleding, onderscheiding en typering uitvoeren, waardoor deze problemen kunnen worden gestopt, ingeperkt en bij de wortel worden uitgeroeid. Laten we dan beginnen te communiceren over de meest specifieke kwesties.

De verschillende mensen, gebeurtenissen en dingen die het kerkleven hinderen en verstoren

Bij welke gebieden moeten leiders en werkers beginnen om problemen te identificeren die Gods werk en de normale orde van de kerk hinderen en verstoren? Ze moeten beginnen bij het kerkleven om deze problemen te ontdekken. Hebben jullie enig idee welke problemen die zich doorgaans in het kerkleven voordoen, van nature hinderend en verstorend zijn? Hoeveel mensen er ook in een kerk zijn, er zullen er zeker een flink aantal zijn die het kerkwerk zouden hinderen en verstoren. Van welke hinderende en verstorende handelingen hebben jullie weet? (Tijdens het communiceren over de waarheid in bijeenkomsten altijd van het onderwerp afdwalen, zonder zich op de kernzaken te richten.) (En ook, stelselmatig woorden en doctrines spreken.) Van het onderwerp afdwalen tijdens het communiceren over de waarheid. Wanneer anderen bijvoorbeeld communiceren over hoe je trouw kunt zijn in het vervullen van je plicht, praten zij erover hoe ze goed voor hun man (of vrouw) en kinderen kunnen zorgen. Wanneer anderen communiceren over hoe trouw zijn in het vervullen van je plicht bedoeld is om God tevreden te stellen en je aan Hem te onderwerpen, praten zij erover hoe trouw zijn in het vervullen van je plicht bedoeld is om zegeningen te verkrijgen voor je gezin en je dierbaren. Is dat niet van het onderwerp afdwalen? (Ja.) Als je hen niet onderbreekt, gaan ze eindeloos door. Als je hen inperkt, worden ze boos en ontsteken ze in woede uit schaamte, en vertonen ze zo nog erger wangedrag. Dit probleem stijgt dan naar het niveau van hinder en verstoring, wat zeer ernstig is. Hoewel van het onderwerp afdwalen tijdens het communiceren over de waarheid een veelvoorkomend probleem is, kan het objectief gezien het leven van de kerk hinderen en verstoren. Dit is de eerste kwestie. Wat het tweede betreft, “woorden en doctrines spreken”, of dit kwalificeert als hinder en verstoring hangt af van de ernst van het geval. Sommige mensen spreken woorden en doctrines omdat het hun aan de waarheidswerkelijkheid ontbreekt; zodra ze hun mond opendoen, zijn het alleen maar woorden en doctrines, louter lege theorieën. Hun bedoeling is echter niet om anderen te misleiden en hun waardering te winnen. Door beperkingen en ontmoediging krijgen ze zelfbewustzijn en daarna zullen ze minder woorden en doctrines spreken en zullen ze het binnengaan in het leven van de broeders en zusters niet langer belemmeren. Dit telt niet als hinderen en verstoren. Zij die echter opzettelijk woorden en doctrines spreken met de bedoeling anderen te misleiden, doen dat zelfs wanneer ze heel goed weten dat wat ze zeggen woorden en doctrines zijn. Hun doel hiermee is om de waardering van anderen te winnen; ze willen mensen naar hun kant trekken en hen misleiden, en naar status graaien. Dit is van een heel ernstige aard. Het is van een andere aard dan slechts woorden en doctrines kunnen spreken omdat men de waarheid niet begrijpt. Dergelijk gedrag vormt een hinder en verstoring. De verschillende mensen, gebeurtenissen en dingen die hinder en verstoring veroorzaken in het kerkleven komen algemeen voor. Het zijn niet alleen problemen als het spreken van woorden en doctrines of van het onderwerp afdwalen. Welke zijn er nog meer? (Kliekjes vormen, onenigheid zaaien en de positiviteit van anderen dempen.) (Er is ook het uiten van negativiteit, en het veroorzaken van problemen en het voortdurend lastigvallen van mensen.) (Wanneer sommige mensen noties hebben over de werkregelingen van Gods huis, verspreiden ze deze noties en uiten ze hun negativiteit, waardoor ook bij anderen noties over de werkregelingen ontstaan.) Die dingen kwalificeren inderdaad als hinder en verstoringen. Kliekjes vormen is er één, onenigheid zaaien is een andere, samen met het kwellen en aanvallen van mensen, het verspreiden van noties, het uiten van negativiteit, het verspreiden van ongegronde geruchten en het wedijveren om status – dit alles zijn hinder en verstoringen. Deze problemen zijn veel ernstiger van aard dan van het onderwerp afdwalen tijdens het communiceren over de waarheid. Er is ook een probleem dat verband houdt met verkiezingen. Welk type problemen dat tijdens verkiezingen opkomt, heeft te maken met het veroorzaken van hinder en verstoring? Er is bijvoorbeeld het manipuleren van stemmen – voordeeltjes beloven om stemmen voor zichzelf te winnen. Dit is een manier om een verkiezing te ondermijnen. En heimelijke acties: achter de schermen de gedachten van mensen bewerken om hen naar jouw kant te trekken, hen te misleiden en hen op jou te laten stemmen. Dit zijn allemaal problemen die tijdens verkiezingen voorkomen. Vormen deze hinder en verstoringen? (Ja.) Deze problemen vallen gezamenlijk onder het schenden van verkiezingsprincipes. Een andere kwestie is het kletsen over huishoudelijke aangelegenheden, het opbouwen van persoonlijke relaties en het afhandelen van privézaken. Iemand kan voor dit soort dingen naar bijeenkomsten komen – niet om de waarheid te begrijpen of over Gods woorden te communiceren, maar om privézaken af te handelen. Is een dergelijk probleem ernstig? (Ja.) Het komt ook neer op het veroorzaken van hinder en verstoring.

Laten we nu de verschillende problemen van hinder en verstoring die in het kerkleven voorkomen, samenvatten: Ten eerste, vaak van het onderwerp afdwalen tijdens het communiceren over de waarheid. Ten tweede, woorden en doctrines spreken om mensen te misleiden en hun waardering te winnen. Ten derde, het kletsen over huishoudelijke aangelegenheden, het opbouwen van persoonlijke relaties en het afhandelen van privézaken. Ten vierde, kliekjes vormen. Ten vijfde, wedijveren om status. Ten zesde, onenigheid zaaien. Ten zevende, mensen aanvallen en kwellen. Ten achtste, noties verspreiden. Ten negende, negativiteit uiten. Ten tiende, ongegronde geruchten verspreiden, en ten elfde, verkiezingsprincipes schenden. Elf in totaal. Deze elf uitingen zijn de problemen van hinder en verstoring die vaak in het kerkleven voorkomen. Als deze problemen zich tijdens het kerkleven voordoen, is het noodzakelijk dat leiders en werkers ingrijpen om ze te stoppen en in te perken, en niet toestaan dat ze zich ongebreideld ontwikkelen. Als de leiders en werkers niet in staat zijn ze in te perken, dan moeten alle broeders en zusters samenkomen om ze in te perken. Als de betrokken persoon geen kwaadaardige menselijkheid heeft en niet opzettelijk hinder en verstoringen veroorzaakt, maar het hem gewoon aan begrip van de waarheid ontbreekt, kan hij worden geholpen en ondersteund door communicatie over de waarheid. Als de persoon die hinder en verstoringen veroorzaakt kwaadaardig is, en het een minder ernstig geval is, dan kan men zijn hinder en verstoringen stoppen en inperken door communicatie en ontmaskering. Als hij bereid is berouw te tonen, niet langer spreekt of handelt op manieren die hinder en verstoring veroorzaken, bereid is het onbeduidendste lid in de kerk te zijn, plichtsgetrouw kan luisteren en gehoorzamen, en alles doet wat de kerk regelt, en daarbij de beperkingen die de broeders en zusters opleggen aanvaardt, dan kan hij voorlopig in de kerk blijven. Maar als hij dit niet aanvaardt en zich in plaats daarvan verzet en vijandig wordt tegenover de meerderheid, dan moet de tweede stap worden genomen: hem verwijderen. Is deze aanpak gepast? (Ja.)

I. Vaak van het onderwerp afdwalen tijdens het communiceren over de waarheid

Nu zullen we communiceren over de verschillende mensen, gebeurtenissen en dingen die in het kerkleven voorkomen en die van nature hinder en verstoringen vormen. De eerste daarvan is het vaak van het onderwerp afdwalen tijdens het communiceren over de waarheid. Hoe stellen we vast wanneer communicatie over de waarheid van het onderwerp afdwaalt? Hoe kunnen we woorden in communicatie onderkennen die van het onderwerp zijn afgedwaald? Dwalen jullie vaak van het onderwerp af tijdens jullie communicatie over de waarheid? (Ja.) Wanneer wordt de aard van dit probleem zo ernstig dat het als hinder en verstoring kan worden beschouwd? Als elk geval van afdwalen van het onderwerp tijdens het communiceren over de waarheid zou worden gekenmerkt als een hinder en verstoring, zouden mensen dan in de toekomst niet bang zijn om te spreken of te communiceren in het kerkleven? En als mensen bang zijn om te communiceren, betekent dat dan niet dat ze de kwestie niet duidelijk hebben doorzien? (Ja.) Dus, wanneer nauwkeurig wordt vastgesteld welk soort afdwalen van het onderwerp tijdens het communiceren over de waarheid een hinder en verstoring vormt, zullen de meeste mensen van hun beperkingen worden bevrijd. Aangezien jullie zelfs in een normaal gesprek van het onderwerp afdwalen, is dat des te gebruikelijker wanneer jullie over de waarheid communiceren. Daarom is het noodzakelijk om hierover helder te communiceren, om te voorkomen dat jullie beperkt worden. Laat de angst om van het onderwerp af te dwalen en een hinder en verstoring te vormen je er niet van weerhouden te spreken of ervoor zorgen dat je niet durft te communiceren, ook al heb je kennis, of – wanneer je wel wilt communiceren – je ertoe aanzetten om eerst te overwegen: ‘Heeft wat ik wil zeggen te maken met het thema? Dwaal ik van het onderwerp af? Ik moet een concept en een overzicht van mijn gedachten maken voordat ik spreek, en me dan aan het overzicht houden zodat ik hoe dan ook niet van het onderwerp afdwaal. Als ik van het onderwerp afdwaal, heeft niemand er baat bij en zou ik de kostbare tijd van de bijeenkomst verspillen, wat het begrip van de broeders en zusters van de waarheid beïnvloedt. En als het ernstig is, zou het zelfs het kerkleven kunnen hinderen en verstoren.’ Hoe moeten we de kwestie van het afdwalen van het onderwerp dan zien? Ten eerste moeten we overwegen of het afdwalen van het onderwerp heilzaam is voor de broeders en zusters, en vervolgens moeten we duidelijk zien wat de gevolgen van het afdwalen van het onderwerp voor het kerkleven zijn. Op deze manier kunnen we duidelijk zien dat van het onderwerp afdwalen geen onbelangrijke kwestie is; in ernstige gevallen kan het zelfs een hinder en verstoring voor het kerkleven en het werk van de kerk vormen. Stel, je zoekt over een bepaald onderwerp een passage van Gods woorden om over je kennis en begrip te communiceren; of stel dat je communiceert over een bepaald onderwerp over de kennis die je hebt opgedaan, de waarheden die je hebt begrepen en de bedoelingen van God die je hebt begrepen uit iets wat je hebt ervaren; of stel dat je communicatie over een bepaald onderwerp een beetje langdradig is en je je er niet zo duidelijk over uitdrukt en jezelf meerdere keren herhaalt – dwaal je in deze situaties van het onderwerp af? Geen van deze telt als van het onderwerp afdwalen. Wat is het dan om van het onderwerp af te dwalen? Van het onderwerp afdwalen is wanneer wat je zegt weinig of geen verband houdt met het onderwerp van de communicatie, wanneer het slechts uitweiden is over externe zaken en het voor mensen totaal niet stichtelijk is. Dat is volledig van het onderwerp afdwalen. Laten we nu bespreken wat het betekent om hinder en verstoring te veroorzaken. Welke soorten woorden en gedragingen vormen, in het geval van het afdwalen van het onderwerp tijdens het communiceren over de waarheid, hinder en verstoringen? Wat is hier de essentie van het probleem? Hoe vormt het afdwalen van het onderwerp in zijn aard een hinder en verstoring? Is het niet de moeite waard om hierover te communiceren? Zullen jullie, als hierover is gecommuniceerd, begrijpen wat van het onderwerp afdwalen betekent? (Ja.) Geven jullie dan jullie antwoorden op de vraag. (Wanneer iemands communicatie gaat over onderwerpen die niets met de waarheid te maken hebben – bijvoorbeeld oeverloos geklets en praten over huishoudelijke zaken, en het bespreken van dingen die te maken hebben met sociale trends die de harten van mensen verstoren, waardoor ze niet stil kunnen zijn voor God en Zijn woorden kunnen overdenken – dan is die communicatie van het onderwerp afgedwaald.) Hoeveel hoofdpunten worden daarin genoemd? (Eén is dat de onderwerpen geen verband houden met de waarheid.) Dit is een heel belangrijk punt: geen verband houden met de waarheid. Eén punt is oeverloos geklets en beuzelen over huishoudelijke zaken. Een ander is het spreken over traditionele cultuur, over menselijk moreel denken en over dingen die mensen als nobel beschouwen alsof ze de waarheid zijn. Dit is een probleem van een verwrongen begrip; al deze dingen houden geen verband met de waarheid. Gods woorden zeggen bijvoorbeeld: “Jonge mensen zouden niet zonder aspiraties moeten zijn.” Iemand communiceert: “Sinds de oudheid zijn helden in hun jeugd opgestaan”, of “Ambitie is niet aan leeftijd gebonden.” Of, wanneer je spreekt over hoe je God moet vrezen, communiceren zij: “Er is een god vlak boven je die toekijkt”; “Wanneer de mens handelt, kijkt de Hemel toe”; “Als je een zuiver geweten hebt, hoef je niet bang te zijn voor geesten die op je deur kloppen”; of “Iemands hart moet neigen naar goedheid.” Is dit niet van het onderwerp afdwalen? Deze woorden houden toch geen verband met de waarheid? Wat zijn deze woorden? (Satanische filosofieën.) Deze woorden zijn satanische filosofieën, en ze zijn ook de traditionele cultuur van een bepaalde etniciteit. De eerste manifestatie van afdwalen van het onderwerp is wanneer het besproken onderwerp geen verband houdt met de waarheid; wanneer iemand filosofieën en theorieën bezigt die ongelovigen als juist en verheven beschouwen, en die geforceerd aan de waarheid koppelt, dan is dat van het onderwerp afdwalen. Het onderwerp houdt geen verband met de waarheid – deze manifestatie zou gemakkelijk te begrijpen moeten zijn. De tweede manifestatie is wanneer de besproken onderwerpen de gedachten van mensen verstoren. Wanneer er in een bijeenkomst niet over de waarheid wordt gecommuniceerd, en waarover wordt gecommuniceerd kennis, geleerdheid, filosofie en wetgeving is, of maatschappelijke verschijnselen en diverse complexe interpersoonlijke relaties, dan verstoort dat de gedachten van mensen. Dit is wanneer iemand communiceert over kwesties die fundamenteel niet de waarheid betreffen en er helemaal niets mee te maken hebben, alsof die dingen de waarheid zijn. Dit veroorzaakt verwarring in de gedachten van anderen, en terwijl ze luisteren, gaat hun denken van communicatie over de waarheid naar externe zaken. Hoe gedragen deze mensen zich dan? Ze beginnen zich te richten op kennis en geleerdheid. Het verstoren van de gedachten van mensen is van nature een ernstige zaak. De derde manifestatie is wanneer de besproken onderwerpen ervoor zorgen dat mensen God verkeerd begrijpen, wat resulteert in een gebrek aan helderheid over visies. Sommige mensen zijn zelf niet erg helder over de waarheid, maar willen doen alsof ze helderheid en begrip hebben. Dus, wanneer ze over de waarheid communiceren, gooien ze wat diepzinnige doctrines in wat ze zeggen, waarbij ze de religieuze doctrines die ze hebben gehoord en begrepen husselen en er op een vage en hoogdravende manier over spreken. Nadat mensen naar hen hebben geluisterd, verliezen ze de helderheid over visies; ze weten niet precies welke waarheid de persoon wilde bespreken. Hoe meer ze luisteren, hoe meer verward ze raken en hoe meer hun geloof in God afneemt, en ze kunnen zelfs misverstanden over God ontwikkelen. Mensen komen niet alleen zonder begrip van de waarheid uit dit gesprek – hun gedachten raken verward. Het heeft een negatief effect. Dit is wat voortkomt uit het afdwalen van het onderwerp.

Het afdwalen van het onderwerp tijdens het communiceren over de waarheid uit zich op verschillende manieren, en elk daarvan vormt in zijn aard een verstoring voor het binnengaan van het leven van mensen. Wanneer mensen naar dergelijke communicatie hebben geluisterd, ontbreekt het hun niet alleen aan een duidelijk begrip van de waarheid en een beoefeningspad. In plaats daarvan raken hun gedachten verward, wordt hun begrip van de waarheid steeds waziger en ontwikkelen ze ook enkele verkeerde interpretaties en foutieve en absurde inzichten. Dit is de impact en het nadelige gevolg dat het afdwalen van het onderwerp tijdens het communiceren over de waarheid op mensen heeft. Elk van deze drie manifestaties is in zijn aard vrij ernstig. Bijvoorbeeld, de eerste is ‘het besproken onderwerp houdt geen verband met de waarheid’. Het uiten van dingen die juist lijken maar het niet zijn, het binnenbrengen van satanische dingen in de kerk – zoals menselijke kennis, filosofie, theorieën, traditionele cultuur en de beroemde uitspraken van beroemde personen – om te prediken en te analyseren, en het gebruiken van een kans om over de waarheid te communiceren om mensen te misleiden, vormt een verstoring voor hen. Dit is van nature zeer ernstig. Als iemand met onderscheidingsvermogen naar dergelijke communicatie zou luisteren, zou hij zeggen: “Wat je zegt is niet juist; het is niet de waarheid. Waar je over spreekt zijn morele gedragingen en uitspraken die ongelovigen goed vinden. Dat zijn de leerstellingen van ongelovigen over hoe ze zich moeten gedragen en met de wereld moeten omgaan. Die houden fundamenteel geen verband met de waarheid.” Sommige mensen hebben echter geen onderscheidingsvermogen, en wanneer ze deze drogredenen hebben gehoord, gaan ze er zelfs in mee en houden ze zich eraan vast als de waarheid. Als leiders en werkers op zulke momenten niet ingrijpen en dit niet inperken, als ze er niet over communiceren en het niet ontleden zodat mensen onderscheidingsvermogen krijgen, dan zouden sommige van Gods uitverkoren volk misleid kunnen worden. Wat zijn de gevolgen van misleid worden? Ze zullen geloven dat de dingen die door de beroemde mensen van de ongelovige wereld worden gepredikt, die mensen als correct, goed en diepzinnig beschouwen, zoals volksgezegden, de stelregels van beroemde mensen en theorieën over zelf-gedrag, allemaal correct zijn en dat ze de waarheid zijn, net als Gods woorden. Zijn ze dan niet misleid? Op het eerste gezicht lijkt het alsof ze over de waarheid communiceren, maar in werkelijkheid is het vermengd met enkele menselijke ideeën en enkele van Satans misleidende filosofieën, en dit vormt duidelijk een verstoring voor mensen. Als iemand mensen misleidt door Satans filosofie en menselijke kennis voor te doen als de waarheid, dan moeten leiders en werkers de kwestie blootleggen en ontleden, zodat de broeders en zusters groeien in onderscheidingsvermogen en begrijpen wat de waarheid werkelijk is. Dit is het werk dat leiders en werkers moeten doen. De tweede manifestatie is ‘de gedachten van mensen verstoren’. Sommige mensen grijpen altijd de kans om over de waarheid te communiceren aan om te spreken over dingen die juist lijken maar het niet zijn, waarbij ze menselijke kennis, geleerdheid, gaven en talenten verheerlijken. Ze spreken ook over morele normen, traditionele cultuur, enzovoort. Ze doen deze dingen die van Satan komen, voorkomen als positieve dingen, als de waarheid, wat mensen tot de verkeerde overtuiging leidt dat deze moeten worden bepleit, verspreid en geprezen in de kerk, en door iedereen moeten worden nageleefd. Het leidt tot een toename van drogredenen en ketterijen in de gedachten van mensen, die juist lijken maar het niet zijn, en het brengt hun gedachten in verwarring en geeft hen het gevoel stuurloos te zijn, niet wetend wat de waarheid eigenlijk is, of hoe ze correct moeten praktiseren wanneer ze met kwesties worden geconfronteerd, of welk pad het juiste is. Dit stort hun harten in duisternis. Dit is het gevolg van het verspreiden van ketterijen en drogredenen om mensen te misleiden. Wat de derde manifestatie betreft, daar zullen we niet in detail over communiceren. Kortom, sommige van de discussies die van het onderwerp afdwalen hebben onder andere te maken met kennis, sommige met menselijke noties en sommige met moreel goede gedragingen. Maar geen van deze dingen houdt verband met de waarheid – ze zijn allemaal in strijd met de waarheid. Daarom, wanneer deze kwesties zich voordoen, moeten leiders en werkers daar een einde aan maken en deze inperken. Als mensen, na iemands communicatie te hebben gehoord, niet alleen geen helderheid in hun hart hebben over de waarheid, maar ook verstoord zijn, waarbij hun eens heldere geest verward is en ze niet weten hoe ze correct moeten praktiseren, dan moet de communicatie van zo’n persoon worden stopgezet en ingeperkt. Bijvoorbeeld, in hun communicatie over waarheden betreffende de normale menselijkheid, zeggen sommige mensen: “Wat God het meest bevalt in de normale menselijkheid is het vermogen om ontbering te verdragen, geen vleselijk genot of gemak te begeren, heerlijk eten te laten staan, niet te genieten van wat men zou moeten genieten of wat God heeft voorbereid, in staat te zijn om tegen deze vleselijke verlangens in opstand te komen, alle verlangens van het vlees te bedwingen, zijn lichaam te disciplineren en niet toe te geven aan het vlees. Dus, wanneer je ’s nachts wilt slapen, moet je in opstand komen tegen het vlees. Als je dat niet kunt, moet je manieren vinden om het te bedwingen. Hoe groter je vastberadenheid om in opstand te komen tegen het vlees, en hoe meer je in opstand komt tegen het vlees, des te meer blijk geef je van het beoefenen van de waarheid en des te meer trouw aan God toon je. Ik denk dat de meest prominente uiting van normale menselijkheid – en degene die het meest bepleit zou moeten worden – het disciplineren van je lichaam is, in opstand komen tegen de verlangens van het vlees, geen vleselijk gemak begeren en sober zijn in materieel genot. Hoe soberder je bent, hoe groter de zegeningen die je zult vergaren in het koninkrijk van de hemel.” Klinken deze woorden niet behoorlijk positief? Zit er een fout in? Gemeten naar menselijke logica, leerstellingen en noties, zouden deze woorden in elke religieuze of sociale groep worden aanvaard; iedereen zou zijn duim opsteken om zijn instemming te betuigen en zeggen dat wat ze zeggen juist is, dat hun geloof goed en zuiver is. Zijn er niet ook in de kerk mensen die dit zouden geloven? Gemeten naar menselijke noties zijn al deze woorden correct – wat is er correct aan? Sommigen zeggen misschien: “God houdt inderdaad van zulke mensen. Dat is ook de sobere manier waarop Hij leeft.” Is dit geen menselijke notie? Mensen koesteren dit soort noties, dus als iemand werkelijk dit soort communicatie zou geven, zou hij zich dan niet gewoon plooien naar de noties van de meerderheid? (Ja.) Wanneer mensen dit soort noties omarmen, stemmen ze dan niet in met het standpunt van die persoon? Wanneer je met het standpunt van die persoon hebt ingestemd en het hebt aanvaard, stem je dan niet in met zijn handelingen? Zul je dan niet proberen hem na te volgen? En wanneer je daartoe in staat bent, zal het pad dat je volgt, je pad van beoefening, dan niet vast komen te staan? Wat betekent het om vast te staan? Het betekent dat je vastbesloten bent om op zo’n manier te handelen en te praktiseren. Omdat je in je hart gelooft dat God van zulke mensen houdt en het prettig vindt als je zo handelt, dat je alleen door dit te doen iemand kunt zijn die door God wordt aanvaard, iemand die het koninkrijk van de hemel kan binnengaan en in de hemel gezegend kan worden, die een goede bestemming heeft, besluit je op deze manier te handelen. Wanneer je dit besluit neemt, zijn je gedachten dan niet al verstoord en misleid door dit soort denken en standpunt? Dit is een feit; dit is het gevolg. Je gedachten zijn verstoord, en je beseft het niet eens. Er is hier ook nog een andere kwestie: als je gedachten eenmaal verlamd en verstoord zijn door zulke gedachten en standpunten, worden Gods bedoelingen en vereisten dan niet onduidelijk voor je? Ontwikkel je dan geen misverstanden over God en kom je niet verder van Hem af te staan? Geeft dit niet aan dat je geen duidelijk beeld hebt van visies? Denk er goed over na: wanneer je wordt misleid door een gedachte of zienswijze die mensen als juist zien maar die verkeerd is, worden je gedachten dan niet verstoord? Kunnen de visies in je hart dan nog helder zijn? (Nee.) Dus, is je kennis van God accuraat of is het een misvatting? Het is duidelijk een misvatting. Dus, is wat je begrijpt en wat je gelooft dat juist is, werkelijk de waarheid? Nee, dat is het niet – het is in tegenspraak met Gods woorden en de waarheid, het druist er tegenin. Daarom vormt dit soort afdwalen van het onderwerp tijdens het communiceren over de waarheid inderdaad een verstoring voor de gedachten van mensen. Gezien het feit dat dit afdwalen van het onderwerp zo’n grote verstoring voor de gedachten van mensen vormt, kan er dan worden gezegd dat het een hinder van Gods werk vormt? Het leidt mensen naar noties en naar Satans filosofie en logica, dus trekt het mensen niet weg van Gods aanwezigheid? Wanneer mensen God verkeerd begrijpen, wanneer ze Zijn bedoelingen niet begrijpen en niet kunnen praktiseren volgens Zijn bedoelingen en vereisten, maar in plaats daarvan praktiseren volgens Satans logica en menselijke noties, zijn ze dan dichter bij God of verder van Hem af? (Ze zijn verder van Hem af.) Ze zijn verder van Hem af. Dus, zou het communiceren over dit soort onderwerpen tijdens bijeenkomsten niet ingeperkt moeten worden? (Ja.) De aard van dit soort afdwalen van het onderwerp is die van een verstoring voor mensen, dus het moet inderdaad worden ingeperkt. Als het niet wordt stopgezet en ingeperkt, zal er een aantal verwarde mensen zijn die van een laag kaliber en gevoelloos zijn – in het bijzonder degenen die geen geestelijk begrip hebben – die de persoon die van het onderwerp afdwaalt, zullen nadoen en volgen. Dit is het moment waarop leiders en werkers terstond moeten opstaan om het te stoppen. Ze mogen niet toestaan dat die persoon doorgaat met van het onderwerp afdwalen; ze mogen niet toestaan dat het onderwerp van zijn communicatie meer mensen misleidt en de gedachten van meer mensen verstoort. Dit is een verantwoordelijkheid die leiders en werkers moeten dragen en een rol die ze moeten vervullen.

Tot zover onze communicatie over het afdwalen van het onderwerp bij het communiceren over de waarheid. Vervolgens zullen we samenvatten hoe ver men van het onderwerp moet afdwalen in zijn communicatie over de waarheid en over welke onderwerpen men moet communiceren voordat de aard hiervan als hinder en verstoring kan worden gekwalificeerd. Sommige soorten van afdwalen van het onderwerp zijn duidelijk: wanneer iemand volledig van het onderwerp af is, wanneer hij begint met oeverloos kletsen of huishoudelijke zaken bespreken, is dat gemakkelijk te onderscheiden. Bijvoorbeeld, wanneer iedereen communiceert over hoe ze hun plicht moeten doen, kan iemand communiceren over zijn ‘glorieuze’ verleden, praten over de goede dingen die hij heeft gedaan of hoe hij de broeders en zusters heeft geholpen, enzovoort. Niemand wil hiernaar luisteren, en hoe meer ze luisteren, hoe afkeriger ze ervan worden, totdat ze de persoon negeren. De persoon zal zich dan opgelaten voelen. Zolang de meerderheid deze persoon kan onderscheiden, zal hij niet kunnen doorgaan. Er is niet veel begrip van de waarheid voor nodig om dit soort afdwalen van het onderwerp te kunnen onderscheiden. Oeverloos kletsen, over huishoudelijke zaken praten, zichzelf verhogen, zichzelf tentoonspreiden en misbruik maken van het onderwerp van de communicatie om over zijn eigen ‘glorieuze’ verleden te spreken – dit soort afdwalen van het onderwerp is gemakkelijk te onderscheiden. Het vormt in principe niet veel van een verstoring, omdat de meeste mensen afkeer hebben van dergelijke dingen en er niet naar willen luisteren, en ze weten dat hij aan het opscheppen is en niet over de waarheid communiceert, dat hij van het onderwerp is afgedwaald. De groep zal misschien proberen hem niet meteen als hij begint te spreken te beschamen, maar naarmate hij langer doorgaat, krijgen mensen er een afkeer van en willen ze niet verder luisteren, en hebben ze het gevoel dat het beter zou zijn om in plaats daarvan zelf Gods woorden te lezen. Als de persoon zou doorgaan, zouden ze opstaan en weggaan. Wanneer de persoon merkt dat het de verkeerde kant opgaat en hij afgaat, zal hij niet verder spreken. Welk soort afdwalen van het onderwerp heeft al een nadelige invloed op mensen gehad, maar kunnen mensen het nog steeds niet doorzien als iets negatiefs, en nemen ze in plaats daarvan de inhoud die van het onderwerp afwijkt aan als de waarheid en luisteren ze er aandachtig naar? Dit soort afdwalen van het onderwerp kan een verstoring voor mensen vormen, en men zou in dergelijke gevallen onderscheidingsvermogen moeten hebben. Geef een voorbeeld van dit soort afdwalen van het onderwerp. (Wanneer iemand niet over zichzelf nadenkt nadat hij is gesnoeid, maar zijn gesprek alleen richt op het juiste en onjuiste van de kwestie, brengt dat ieders gedachten in verwarring. Dit zorgt er niet alleen voor dat mensen geen onderscheidingsvermogen kunnen ontwikkelen; in plaats daarvan hebben mensen het gevoel dat wat deze persoon zegt in overeenstemming is met de waarheid, en dat hij gelijk heeft. Dit zorgt ervoor dat iedereen zijn kant kiest.) Onder het voorwendsel te communiceren over hoe iemand snoeien moet aanvaarden, verdedigt en rechtvaardigt hij zichzelf, waardoor mensen denken dat hij onterecht is gesnoeid, en brengt hij mensen ertoe zijn kant te kiezen en met hem te sympathiseren, en bovendien laat hij mensen zijn vermogen bewonderen om zich onder dergelijke omstandigheden te onderwerpen en het snoeien te aanvaarden. Dit misleidt mensen; het is een opzettelijk, weloverwogen geval van afdwalen van het onderwerp, wat er niet alleen voor zorgt dat de luisteraars niet in staat zijn zich te onderwerpen wanneer ze met snoeien worden geconfronteerd, en niet in staat zijn het snoeien te aanvaarden en over zichzelf na te denken en zichzelf te kennen, maar hen in plaats daarvan op hun hoede en onwillig maakt ten opzichte van gesnoeid worden. Dergelijke communicatie slaagt er niet in mensen de betekenis van gesnoeid worden te laten begrijpen, noch hoe mensen de juiste houding moeten aannemen wanneer ze met snoeien worden geconfronteerd, hoe ze het moeten aanvaarden en hoe ze moeten praktiseren. In plaats daarvan leidt het mensen ertoe een andere manier te kiezen om met snoeien om te gaan, een manier die niet het beoefenen van de waarheid is en niet handelt in overeenstemming met de waarheidsprincipes, maar één die mensen listiger maakt. Dergelijke communicatie dient om mensen te misleiden. Van het onderwerp afdwalen tijdens het communiceren over de waarheid is één type probleem dat zich in het kerkleven voordoet. Als dit type probleem het niveau van hinder en verstoring bereikt, moeten leiders en werkers in actie komen om het te stoppen en in te perken, erover te communiceren en het te ontleden, zodat de meerderheid groeit in onderscheidingsvermogen, leert van de ervaring en er een les uit trekt.