2. Elkaar blootleggen en aanvallen

Sommige mensen hebben geen bevattingsvermogen bij het eten en drinken van Gods woord en weten niet hoe ze over hun ervaringskennis van Gods woord moeten communiceren. Ze weten alleen hoe ze Gods woorden die mensen blootleggen, op anderen moeten toepassen. Daarom hebben ze, wanneer ze over de waarheid in Gods woorden communiceren, altijd persoonlijke motieven. Ze willen altijd van de gelegenheid gebruikmaken om anderen bloot te leggen en te treffen, wat onrust in de kerk veroorzaakt. Als degenen die worden blootgelegd deze situaties correct aan kunnen pakken, kunnen begrijpen dat ze van God afkomstig zijn, en gehoorzaamheid en geduld kunnen leren, zullen er geen geschillen ontstaan. Het is echter onvermijdelijk dat iemand zich weerspannig kan voelen wanneer hij anderen hoort communiceren over zijn problemen en die hoort blootleggen. Hij denkt bij zichzelf: ‘Waarom deel je, nadat je Gods woorden hebt gelezen, je ervaringskennis ervan niet of praat je niet over het kennen van jezelf, maar val je in plaats daarvan uitsluitend mij aan en heb je het op mij gemunt? Kun je me niet uitstaan? Gods woorden hebben al duidelijk gemaakt dat ik een verdorven gezindheid heb – moet jij dat echt nog zeggen? Ik heb misschien een verdorven gezindheid, maar heb jij die dan niet? Je hebt het altijd op mij gemunt en noemt me bedrieglijk, maar het ontbreekt jou ook niet aan listigheid!’ Vervuld van wrok en weerspannigheid kan hij een of twee keer geduld opbrengen, maar na verloop van tijd, wanneer zijn grieven zich hebben opgestapeld, barst hij uit. En zodra hij uitbarst, is het rampzalig. Hij zegt: “Wanneer sommige mensen handelen en spreken, doen ze zich aan de oppervlakte voor als zeer eerlijk en open, maar in werkelijkheid zitten ze vol met allerlei listen en smeden ze altijd plannen tegen anderen. Niemand kan hun gedachten of bedoelingen doorgronden wanneer ze met hen praten; het zijn bedrieglijke mensen. Wanneer we zulke individuen tegenkomen, kunnen we niet met hen praten of omgaan; ze zijn te eng. Als je niet oplet, loop je in hun val en word je door hen bedrogen en gebruikt. Zulke mensen zijn de meest kwaadaardige, het soort dat God het meest verafschuwt en waar Hij het meest van walgt. Ze zouden in de put van de afgrond moeten worden geworpen, in de poel van vuur en zwavel!” Nadat de ander dit heeft gehoord, denkt hij: ‘Je hebt een verdorven gezindheid, maar je laat je niet door andere mensen blootleggen? Je bent zo arrogant en zelfgenoegzaam, dus ik zal een andere passage van Gods woorden zoeken om jou bloot te leggen, en dan zien we wel wat je dan te zeggen hebt!’ De ander wordt nog bozer nadat hij is blootgelegd en denkt: ‘Dus je laat het hier niet bij, hè? Je laat het nog steeds niet los? Je hebt gewoon een hekel aan me en denkt dat ik een verdorven gezindheid heb, nietwaar? Goed, dan zal ik jou ook blootleggen!’ En dus zegt hij: “Sommige mensen zijn gewoon antichristen; ze houden van status en de lof van anderen, ze houden ervan anderen de les te lezen, Gods woorden te gebruiken om anderen bloot te leggen en te veroordelen, zodat andere mensen denken dat ze zelf geen verdorven gezindheid hebben. Ze voelen zich hoog verheven en denken dat ze geheiligd zijn, maar zijn het niet gewoon onreine geesten? Zijn het niet gewoon Satans en boze geesten? Wat zijn antichristen? Antichristen zijn Satans!” Hoeveel rondes hebben ze gevochten? Is er een winnaar? (Nee.) Hebben ze iets gezegd dat anderen zou kunnen opbouwen? (Nee.) Wat zijn deze woorden dan? (Oordelen, veroordelingen.) Het zijn oordelen. Ze spreken roekeloos, zonder rekening te houden met de werkelijke situatie of de feiten, en oordelen en veroordelen anderen willekeurig, en vervloeken hen zelfs. Hebben ze een feitelijke basis om de ander een antichrist te noemen? Welke slechte daden en uitingen van een antichrist heeft die persoon vertoond? Bereikt zijn verdorven gezindheid het niveau van de essentie van een antichrist? Zal Gods uitverkoren volk, wanneer het hem de ander hoort blootleggen, denken dat het objectief en waarheidsgetrouw is? Is er enige vriendelijkheid of goede bedoeling in de woorden die door deze twee mensen worden gesproken? (Nee.) Is hun doel om elkaar te helpen zichzelf te kennen en hen in staat te stellen zo snel mogelijk hun verdorven gezindheid af te werpen en de waarheidswerkelijkheid binnen te gaan? (Nee.) Waar doen ze dit dan voor? Het is om hun persoonlijke wrok te uiten, om de ander te treffen en wraak op hem te nemen, dus beschuldigen ze hem willekeurig van iets wat totaal niet met de feiten overeenkomt. Ze evalueren en kenmerken elkaar niet nauwkeurig op basis van Gods woorden en de onthullingen en essentie van de ander, maar gebruiken in plaats daarvan Gods woorden om elkaar te treffen, wraak te nemen en hun persoonlijke wrok te uiten; ze communiceren totaal niet over de waarheid. Dit is een ernstig probleem. Ze grijpen altijd dingen over de ander aan om diegene aan te vallen en te veroordelen voor het hebben van een arrogante gezindheid – deze houding is sinister en kwaadwillig, en dit is beslist geen goedbedoelde blootlegging. Dit leidt daarom alleen maar tot wederzijdse vijandigheid en haat. Als het blootleggen wordt gedaan met de houding om anderen uit liefde te helpen, kunnen mensen dit aanvoelen en kunnen ze er correct mee omgaan. Maar als iemand de arrogante gezindheid van een ander aangrijpt om hem te veroordelen en aan te vallen, is dat puur om die persoon te treffen en te kwellen. Iedereen heeft een arrogante gezindheid, dus waarom altijd één persoon als doelwit nemen? Waarom je altijd op één persoon richten zonder hem los te laten? Voortdurend de arrogante gezindheid van die ene persoon blootleggen – is het doel hiervan werkelijk om hem te helpen die gezindheid af te werpen? (Nee.) Wat is dan de reden hiervoor? Het is omdat ze de ander niet kunnen uitstaan, dus zoeken ze naar mogelijkheden om hem te treffen en het hem betaald te zetten, en willen ze hem altijd kwellen. Dus wanneer ze zeggen dat de ander een antichrist is, een Satan, een duivel, een bedrieglijk en sinister persoon, is dat dan feitelijk? Het raakt misschien een beetje aan de feiten, maar hun doel met het zeggen van deze dingen is niet om de ander te helpen of om over de waarheid te communiceren, maar om hun persoonlijke wrok te uiten en wraak te nemen. Ze zijn gekweld en dus willen ze vergelding. Hoe oefenen ze vergelding uit? Door de ander bloot te leggen, hem te veroordelen, hem een duivel, een Satan, een boze geest, een antichrist te noemen – hem het etiket op te plakken dat het meest stuitend is, en de beschuldiging die het zwaarst is. Is dit geen willekeurig oordelen en veroordelen? De intentie, het doel en de motivatie van beide partijen bij het zeggen van deze dingen is niet om de ander te helpen zichzelf te kennen en zijn verdorven gezindheden op te lossen, en nog veel minder om hem te helpen de werkelijkheid van Gods woord binnen te gaan of de waarheidsprincipes te begrijpen. In plaats daarvan proberen ze de ander aan te vallen en te treffen, hem bloot te leggen zodat ze hun doel kunnen bereiken om hun persoonlijke wrok te uiten en wraak te nemen. Dit is elkaar aanvallen en een woordenstrijd voeren. Hoewel deze methode van anderen aanvallen misschien meer gefundeerd lijkt dan het wederzijds blootleggen van tekortkomingen, en ze Gods woorden met de ander verbindt om te zeggen dat hij een verdorven gezindheid heeft en dat hij een duivel en een Satan is, en ze oppervlakkig gezien vrij geestelijk lijkt, is de aard van deze twee methoden hetzelfde. Geen van deze methoden gaat over het communiceren over Gods woord en de waarheid binnen normale menselijkheid, maar in plaats daarvan gaat het over het onverantwoordelijk en willekeurig oordelen, veroordelen en vervloeken van de ander op basis van persoonlijke voorkeuren, en het uitvoeren van persoonlijke aanvallen. Dialogen van deze aard veroorzaken ook hinder en verstoringen in het kerkleven, en ze belemmeren en schaden de ingang in het leven van Gods uitverkoren volk.

Wat moeten jullie doen wanneer jullie twee mensen tegenkomen die elkaar aanvallen door elkaars verdorven gezindheden bloot te leggen? Is het nodig om met de vuist op tafel te slaan en hun de les te lezen? Is het nodig om een emmer koud water over hen heen te gooien om hen af te koelen en hen te laten inzien dat ze ongelijk hebben en elkaar excuses aan te laten bieden? Kunnen deze methoden het probleem oplossen? (Nee.) Deze twee individuen maken bij elke bijeenkomst ruzie, en nadat elke bijeenkomst is afgelopen, bereiden ze zich voor op de volgende ruzie. Thuis zoeken ze naar Gods woorden en naar gronden om te gebruiken in hun aanvallen, ze schrijven zelfs concepten en bedenken hoe ze de ander moeten aanvallen, welke aspecten van hem ze moeten aanvallen, hoe ze hem moeten oordelen en veroordelen, welke toon ze moeten gebruiken en welke woorden van God ze moeten gebruiken om de meest overtuigende aanval en veroordeling te lanceren. Ze zoeken ook naar verschillende geestelijke termen en gebruiken verschillende uitdrukkingswijzen om de ander te veroordelen en te treffen, om te voorkomen dat hij de situatie kan omkeren, en ze streven ernaar hem in de volgende ruzie neer te halen en het hem onmogelijk te maken weer op te staan. Deze gedragingen behoren allemaal tot het elkaar aanvallen en een woordenstrijd voeren. Zijn zulke problemen gemakkelijk op te lossen? Als ze, na het ontvangen van advies, hulp en communicatie over de waarheid van de meerderheid van de mensen, nog steeds geen berouw tonen of hun koers niet wijzigen – dat wil zeggen, ze ruziën en schelden elkaar uit zodra ze elkaar ontmoeten, luisteren naar niemands advies en aanvaarden het niet wanneer iemand over de waarheid communiceert of hen snoeit – wat moet er dan worden gedaan? Dit is gemakkelijk aan te pakken: ze moeten worden weggezuiverd. Zou dat het probleem niet oplossen? Is dat niet eenvoudig? Is het nodig om met hen te blijven communiceren? Is het nodig om hen nog liefdevol te helpen? Zeg Mij, is het gepast om zulke mensen liefdevol te tolereren en geduld met hen te hebben? (Het is niet gepast.) Waarom is het niet gepast? (Ze aanvaarden de waarheid niet – het heeft geen zin om met hen te communiceren.) Juist, ze aanvaarden de waarheid niet. Ze nemen alleen deel aan bijeenkomsten om een woordenstrijd te voeren. Ze geloven niet in God om de waarheid na te streven, en ze houden er gewoon van om een woordenstrijd te voeren. Is dit een onthulling en uiting van normale menselijkheid? Hebben ze de rationaliteit die normale menselijkheid zou moeten bezitten? (Nee.) Het ontbreekt hun aan de rationaliteit van normale menselijkheid. Tijdens bijeenkomsten lezen zulke mensen Gods woorden niet op een geconcentreerde en juiste manier, zodat ze de waarheid uit Gods woorden kunnen begrijpen en verkrijgen en daardoor hun verdorven gezindheden en hun problemen kunnen oplossen. In plaats daarvan willen ze altijd de problemen van andere mensen oplossen. Hun focus is voortdurend op anderen gericht, op zoek naar fouten in hen; ze streven er altijd naar om de problemen van andere mensen in Gods woorden te vinden. Ze gebruiken de gelegenheid van het lezen en communiceren over Gods woorden om anderen bloot te leggen en aan te vallen, en ze gebruiken Gods woorden om anderen te oordelen, te kleineren en te veroordelen. En toch plaatsen ze zichzelf buiten Gods woorden. Wat voor soort persoon zijn zij? Zijn dit mensen die de waarheid aanvaarden? (Nee.) Ze zijn bijzonder goed in en dol op één ding: na het lezen van Gods woorden identificeren ze vaak in anderen de verschillende problemen, gesteldheden en uitingen die Zijn woorden blootleggen. Hoe meer ze deze problemen identificeren, hoe meer ze het gevoel hebben dat ze een aanzienlijke verantwoordelijkheid op zich nemen en geloven dat er veel is wat ze kunnen doen, en denken ze dat ze deze problemen moeten blootleggen. Ze zullen geen enkele persoon die deze problemen heeft, met rust laten. Wat voor soort persoon zijn zij? Bezitten zulke mensen verstand? Hebben ze het vermogen om de waarheid te begrijpen? (Nee.) Als zulke mensen niet spreken of geen verstoringen veroorzaken, is het in de kerk niet nodig om hen aan te pakken. Echter, als ze consequent op deze manier handelen, altijd anderen aanvallen, oordelen en veroordelen, dan moet de kerk overeenkomstige actie ondernemen om hen aan te pakken en weg te zuiveren. Wat betreft degenen die door mensen zijn blootgelegd en hen vervolgens met dezelfde methoden en middelen aanvallen, oordelen en veroordelen: als de omstandigheden ernstig zijn en ze het kerkleven hebben gehinderd en verstoord, moeten ook zij worden weggezuiverd en geïsoleerd van Gods uitverkoren volk – hun kan geen enkele clementie worden betoond.

Welke andere uitingen van elkaar aanvallen en een woordenstrijd voeren kwalificeren voor hen als het hinderen en verstoren van het kerkleven? Het wederzijds blootleggen van tekortkomingen en het blootleggen van elkaars verdorven gezindheden om persoonlijke wrok te uiten en wraak op elkaar te nemen, zijn duidelijke uitingen van het hinderen en verstoren van het kerkleven. Naast deze twee uitingen is er het zich voordoen alsof men zich openstelt, blootgeeft en zichzelf ontleedt om opzettelijk anderen bloot te leggen en te ontleden – dit soort aanval is ook een uiting van het hinderen en verstoren van het kerkleven. Is iets wat iemand zegt dan een aanval zolang het niet over zijn eigen problemen gaat, maar over die van anderen, ongeacht of het op een scherpe manier wordt gezegd of indirect, terloops en tactvol? (Nee.) Welke situaties vormen dan een aanval? Dat hangt af van de intentie en het doel achter wat er wordt gezegd. Als iets wordt gezegd om mensen te treffen en wraak op hen te nemen, of om persoonlijke wrok te uiten, is dit een aanval. Dit is één situatie. Bovendien, het opblazen van de oppervlakkige aspecten van een probleem om mensen te oordelen en te veroordelen in strijd met de feiten en wat waar is, en het onverantwoordelijk en overhaast conclusies trekken zonder ook maar te kijken naar wat de essentie van de kwestie is – ook dit is het uiten van persoonlijke wrok en het nemen van wraak, het is oordelen en veroordelen, en dit soort situatie vormt ook een aanval. Wat nog meer? (Ongegronde geruchten over mensen verspreiden, is dat er een?) Het verspreiden van ongegronde geruchten telt zeker ook mee, en zelfs nog meer. Hoeveel situaties vormen een aanval? (Drie.) Vat deze situaties samen. (De eerste is het uithalen naar anderen met een specifiek doel. De tweede is het oordelen en veroordelen van anderen op een manier die in strijd is met de feiten en wat waar is, wat neerkomt op het onverantwoordelijk en willekeurig kenmerken van andere mensen. De derde is het verspreiden van ongegronde geruchten over mensen.) De aard van elk van deze drie situaties kwalificeert ze als persoonlijke aanvallen. Hoe onderscheiden we welke situaties als persoonlijke aanvallen kwalificeren en welke niet? Wat de aanvallers betreft, welke handelingen of woorden vormen een aanval? Stel dat iemands woorden een enigszins sturend karakter hebben en anderen kunnen misleiden, en er ook een element van geruchten verspreiden in zit. Die persoon creëert iets uit het niets en verzint geruchten en leugens om mensen te misleiden en op een dwaalspoor te brengen. Zijn intentie en doel is om meer mensen te laten erkennen en geloven dat wat hij zegt juist is, en het ermee eens te laten zijn dat wat hij zegt in overeenstemming is met de waarheid. Tegelijkertijd wil hij ook wraak nemen op iemand anders, om hem negatief en zwak te maken. Hij denkt: ‘Jij hebt zo’n verachtelijk karakter – ik moet jouw werkelijke situatie blootleggen en die arrogantie van je de kop indrukken, en dan zullen we zien waar je nog mee te koop kunt lopen en kunt pronken! Hoe kan ik naast jou ooit opvallen? Mijn haat zal niet bedaren totdat ik je tot negativiteit heb gedreven en je heb neergehaald. Ik zal iedereen laten zien dat jij negatief kunt zijn en dat jij ook zwakheden hebt!’ Als dit zijn doel is, dan vormen zijn woorden een aanval. Maar stel dat zijn intentie eenvoudigweg is om de feiten en wat waar is over een zaak te verhelderen – nadat hij er door een periode van ervaring een nauwkeurig inzicht in heeft gekregen en de essentie van de kwestie heeft ontdekt, voelt hij dat erover gecommuniceerd moet worden zodat de meerderheid het kan begrijpen en weet wat voor soort begrip van deze zaak zuiver is, dat wil zeggen, zijn doel is om de verwrongen of eenzijdige meningen van meer mensen over deze zaak te corrigeren – is dit dan een aanval? (Nee.) Hij dwingt iemand niet om zijn persoonlijke mening te aanvaarden, en nog veel minder koestert hij enige intentie van persoonlijke wraak. In plaats daarvan wenst hij alleen de waarheid van de feiten te verhelderen; hij gebruikt liefde om de ander te helpen begrijpen en om te voorkomen dat hij door dit begrip op een dwaalspoor raakt. Ongeacht of de ander dit aanvaardt, is hij in staat zijn verantwoordelijkheid te vervullen. En dus is dit gedrag, deze aanpak, geen aanval. Door de taal, de woordkeuze en de manier, toon en houding van spreken in deze twee verschillende uitingen kan men zien wat de intentie en het doel van die persoon is. Als een persoon de ander wil aanvallen, zal zijn taal zeker scherp zijn, en zijn intentie en doel zullen duidelijk zijn in zijn spreektoon, intonatie, woordkeuze en houding. Als hij de ander niet dwingt te aanvaarden wat hij zegt, en hem zeker niet aanvalt, dan zal zijn spraak beslist in overeenstemming zijn met de uitingen van het geweten en het verstand van normale menselijkheid. Bovendien zullen zijn houding, toon en woordkeuze bij het spreken zeker rationeel zijn en binnen het domein van normale menselijkheid vallen.

Nu we de principes hebben gecommuniceerd voor het onderkennen van wat een persoonlijke aanval is en wat niet, kunnen jullie dit nu onderscheiden? Als jullie dit nog steeds niet kunnen onderscheiden, dan zullen jullie de essentie van de kwestie niet kunnen doorgronden. Hoe aangenaam iemands communicatie ook klinkt, als hij niet volgens de principes praktiseert, als hij niet tot doel heeft mensen te helpen de waarheid te begrijpen en hun plichten naar behoren te vervullen, maar in plaats daarvan dingen zoekt om tegen mensen te gebruiken en hen onophoudelijk lastig te vallen, en zijn uiterste best doet om hen te oordelen en te veroordelen, en hoewel hij aan de oppervlakte de schijn wekt mensen te onderscheiden, het in feite zijn intentie en doel is om anderen te veroordelen en aan te vallen, dan is er in deze situatie sprake van een persoonlijke aanval. De kleine dingen die tussen mensen spelen zijn heel eenvoudig en duidelijk; als de waarheid over deze zaken zou worden gecommuniceerd, zou dat minder dan één bijeenkomst in beslag nemen. Is het dan nodig om de tijd van de broeders en zusters in beslag te nemen door er bij elke bijeenkomst langdurig over te praten? Dat is niet nodig. Als mensen anderen altijd onophoudelijk lastigvallen, komt dat neer op het aanvallen van mensen en het veroorzaken van verstoringen. Waarom klampen mensen zich vast aan één zaak en praten ze er eindeloos over? Omdat niemand bereid is zijn eigen intenties en doelen los te laten, niemand probeert zichzelf te kennen en niemand de waarheid, de feiten en wat waar is aanvaardt, en dus vallen ze anderen onophoudelijk lastig. Wat is de aard van het onophoudelijk lastigvallen van anderen? Het is een aanval. Het is dingen zoeken om tegen anderen te gebruiken, fouten zoeken in andermans woordkeuze en andermans tekortkomingen tegen hen gebruiken, eindeloos stilstaan bij slechts één ding en ruziën tot men rood aanloopt. Als mensen communiceren vanuit normale menselijkheid, elkaar ondersteunen en helpen – dat wil zeggen, hun verantwoordelijkheid vervullen – dan zal de relatie tussen hen steeds beter worden. Maar als ze elkaar aanvallen en ruziën, zich in elkaar vastbijten om hun eigen gelijk te halen, altijd de overhand willen hebben, geen nederlaag willen toegeven en geen compromissen willen sluiten, en persoonlijke grieven niet loslaten, dan zal de relatie tussen hen beiden uiteindelijk steeds gespannener en slechter worden; het zal geen normale interpersoonlijke relatie zijn, en het kan zelfs zover komen dat hun ogen rood worden telkens wanneer ze elkaar ontmoeten. Denk erover na, wanneer honden vechten, worden de ogen van de felste rood. Wat is er aan de hand met zijn rode ogen? Is hij niet vervuld van haat? Is het niet hetzelfde met mensen die elkaar aanvallen? Als mensen elkaar niet aanvallen, wanneer ze over de waarheid communiceren, maar in plaats daarvan elkaars tekortkomingen kunnen compenseren door van elkaars sterke punten te leren en elkaar te ondersteunen, hoe zou de relatie tussen hen dan slecht kunnen zijn? Hun relatie zou beslist steeds normaler worden. Wanneer twee mensen spreken, praten, communiceren of zelfs debatteren binnen het geweten en het verstand van normale menselijkheid, zal hun relatie normaal zijn, en zullen ze niet boos worden of beginnen te vechten zodra ze elkaar ontmoeten. Als er haat en een golf van onverklaarbare woede in mensen opkomt wanneer ze nog niet eens oog in oog met elkaar staan, alleen maar omdat de ander wordt genoemd, dan is dit geen uiting van het bezitten van het verstand en het geweten van normale menselijkheid. Mensen vallen elkaar aan omdat ze een verdorven gezindheid hebben; het heeft totaal niets te maken met hun omgeving. Het komt allemaal doordat mensen de waarheid niet liefhebben, de waarheid niet kunnen aanvaarden en de waarheid niet beoefenen of zaken niet op basis van de principes afhandelen wanneer er geschillen ontstaan, en dus komt het in het kerkleven vaak voor dat er gevallen zijn van wederzijds blootleggen van tekortkomingen, oordelen en zelfs wederzijdse aanvallen en veroordelingen. Omdat mensen een verdorven gezindheid hebben, en ze vaak in een gesteldheid van gebrek aan verstand verkeren, en ze naar hun verdorven gezindheden leven, en zelfs als ze iets van de waarheid begrijpen, is het moeilijk voor hen om die te beoefenen. Er ontstaan gemakkelijk geschillen en allerlei soorten aanvallen tussen hen. Als deze aanvallen af en toe voorkomen, hebben ze slechts een tijdelijke invloed op het kerkleven, maar degenen die consequent geneigd zijn tot wederzijdse aanvallen, veroorzaken ernstige hinder en verstoringen in het kerkleven, en ze beïnvloeden en belemmeren ook ernstig de ingang in het leven van Gods uitverkoren volk.