Punt twaalf: Identificeer direct en nauwkeurig de verschillende mensen, gebeurtenissen en dingen die Gods werk en de normale orde van de kerk hinderen en verstoren; stop en perk ze in, en keer de situatie om; communiceer bovendien over de waarheid, zodat Gods uitverkoren volk door zulke dingen onderscheidingsvermogen ontwikkelt en ervan leert (deel 3)

De verschillende mensen, gebeurtenissen en dingen die het kerkleven hinderen en verstoren

Tijdens de vorige bijeenkomst hebben we gecommuniceerd over de twaalfde verantwoordelijkheid van leiders en werkers: ‘Identificeer direct en nauwkeurig de verschillende mensen, gebeurtenissen en dingen die Gods werk en de normale orde van de kerk hinderen en verstoren; stop en perk ze in, en keer de situatie om; communiceer bovendien over de waarheid, zodat Gods uitverkoren volk door zulke dingen onderscheidingsvermogen ontwikkelt en ervan leert’. Met betrekking tot deze verantwoordelijkheid hebben we voornamelijk gecommuniceerd over diverse problemen die verband houden met het kerkleven, die we in elf kwesties hebben onderverdeeld. Lees ze maar voor. (Ten eerste, vaak van het onderwerp afdwalen tijdens het communiceren over de waarheid; ten tweede, woorden en doctrines spreken om mensen te misleiden en hun waardering te winnen; ten derde, kletsen over huishoudelijke aangelegenheden, persoonlijke relaties opbouwen en privézaken afhandelen; ten vierde, kliekjes vormen; ten vijfde, wedijveren om status; ten zesde, onbehoorlijke relaties aangaan; ten zevende, elkaar aanvallen en een woordenstrijd voeren; ten achtste, noties verspreiden; ten negende, negativiteit uiten; ten tiende, ongegronde geruchten verspreiden; en ten elfde, verkiezingen manipuleren en verstoren.) De vorige keer hebben we gecommuniceerd over de vijfde kwestie, namelijk wedijveren om status, en de zesde kwestie, namelijk het aangaan van ongepaste relaties. Deze twee soorten problemen veroorzaken, net als de voorgaande vier kwesties, ook hinder en verstoring voor het kerkleven en de normale orde van de kerk. Gezien de aard van deze twee soorten problemen, de schade die ze toebrengen aan het kerkleven en hun impact op het binnengaan van het leven door mensen, kunnen ze beide neerkomen op mensen, gebeurtenissen en dingen die Gods werk en de normale orde van de kerk hinderen en verstoren.

VII. Elkaar aanvallen en een woordenstrijd voeren

Vandaag zullen we communiceren over de zevende kwestie: elkaar aanvallen en een woordenstrijd voeren. Dergelijke problemen komen vaak voor in het kerkleven en zijn voor iedereen duidelijk. Wanneer mensen samenkomen om Gods woord te eten en te drinken, over hun persoonlijke ervaringen te communiceren of enkele praktische problemen te bespreken, leiden uiteenlopende standpunten of debatten over wat juist of onjuist is vaak tot ruzies en geschillen tussen mensen. Als mensen het oneens zijn en verschillende inzichten hebben, maar dit het kerkleven niet verstoort, valt dit dan onder ‘elkaar aanvallen en een woordenstrijd voeren’? Nee, dat valt onder normale communicatie. Daarom lijken veel problemen op het eerste gezicht misschien verband te houden met de zevende kwestie, maar in feite vallen alleen die problemen die ernstiger zijn wat betreft omstandigheden en aard, en dus hinder en verstoring vormen, onder deze kwestie. Laten we nu communiceren over welke problemen naar hun aard onder deze kwestie vallen.

Ten eerste, als we kijken naar de uitingen van elkaar aanvallen, is het duidelijk dat dit zeker niet gaat over het normaal communiceren over de waarheid of het zoeken van de waarheid, of over het hebben van verschillende inzichten of licht op basis van communicatie over de waarheid, of over het zoeken, communiceren en bespreken van de waarheidsprincipes en het zoeken naar een beoefeningspad met betrekking tot een bepaalde waarheid. In plaats daarvan gaat het over ruziën en redetwisten over wat juist of onjuist is. Zo uit het zich in wezen. Komt dit soort kwesties soms voor in het kerkleven? (Ja.) Alleen al op basis van uiterlijke verschijningen is het duidelijk dat een handeling als elkaar aanvallen zeker niet gaat over het zoeken van de waarheid, of over het communiceren over de waarheid onder leiding van de Heilige Geest, of over harmonieus samenwerken. Het is in plaats daarvan geworteld in heetgebakerdheid, en de taal die daarbij wordt gebruikt, bevat oordeel en veroordeling, en zelfs vervloekingen – een dergelijke uiting is werkelijk een onthulling van Satans verdorven gezindheid. Wanneer mensen elkaar aanvallen, ongeacht of hun taal scherp of tactvol is, draagt die heetgebakerdheid, kwaadaardigheid en haat in zich, en is die verstoken van liefde, tolerantie en verdraagzaamheid, en ontbreekt het vanzelfsprekend nog meer aan harmonieuze samenwerking. De methoden die mensen gebruiken om elkaar aan te vallen zijn divers. Bijvoorbeeld, wanneer twee mensen een zaak bespreken, zegt persoon A tegen persoon B: “Sommige mensen hebben een slechte menselijkheid en een arrogante gezindheid; ze scheppen op wanneer ze ook maar iets kleins doen, en ze luisteren naar niemand. Ze zijn precies zoals Gods woorden zeggen over degenen die zo barbaars en zonder menselijkheid zijn als beesten.” Als persoon B dit hoort, denkt hij: ‘Was wat je zojuist zei niet op mij gericht? Je hebt zelfs Gods woorden aangehaald om mij te ontmaskeren! Aangezien jij het over mij hebt gehad, zal ik me ook niet inhouden. Jij bent onvriendelijk tegen mij geweest, dus ik zal jou onrecht aandoen!’ En dus zegt persoon B: “Sommige mensen lijken aan de buitenkant misschien heel vroom, maar diep vanbinnen zijn ze in feite geniepiger dan wie dan ook. Ze gaan zelfs ongepaste relaties aan met het andere geslacht, net als de hoeren en prostituees waarover in Gods woorden wordt gesproken – God walgt volkomen van zulke mensen, Hij voelt afkeer jegens hen. Wat is het nut van vroom lijken? Dat is allemaal schijn. God heeft de grootste hekel aan schijnheiligen; alle schijnheiligen zijn farizeeën!” Nadat persoon A dit hoort, denkt hij: ‘Dit is een tegenaanval op mij! Goed, jij bent onvriendelijk tegen mij geweest, dus neem het me niet kwalijk dat ik me niet inhoud!’ Over en weer zijn de twee aan het ruziën geslagen. Is dit communiceren over Gods woorden? (Nee.) Wat doen ze? (Elkaar aanvallen en ruziën.) Ze vinden zelfs een stok om mee te slaan en een ‘basis’ voor hun aanvallen, waarbij ze Gods woorden als basis aanhalen – dit is elkaar aanvallen en tegelijkertijd een woordenstrijd voeren. Wordt deze vorm van communicatie soms gezien in het kerkleven? Is dit normale communicatie? Is het communicatie binnen de normale menselijkheid? (Nee.) Veroorzaakt deze vorm van communicatie dan verstoring en hinder voor het kerkleven? Wat voor soort verstoring en hinder veroorzaakt het? (Het normale kerkleven wordt verstoord, mensen raken verstrikt in geschillen over wat juist of onjuist is en zijn daardoor niet in staat om rustig na te denken over Gods woorden en daarover te communiceren.) Wanneer mensen zich tijdens het kerkleven bezighouden met dergelijke ruzies en twisten over wat juist of onjuist is, en persoonlijke aanvallen uitvoeren, werkt de Heilige Geest dan nog? De Heilige Geest werkt niet; dit soort communicatie brengt de harten van mensen in verwarring. Er staan enkele woorden in de Bijbel, herinneren jullie je die? (“Ik verzeker het jullie nogmaals: als twee van jullie hier op aarde eensgezind om iets vragen, wat het ook is, dan zal mijn Vader in de hemel het voor hen laten gebeuren. Want waar twee of drie mensen in mijn naam samen zijn, ben ik in hun midden” (Mat. 18:19–20).) Wat betekenen deze woorden? Wanneer mensen samenkomen voor God, moeten ze eensgezind en verenigd zijn voor God; God zal hun alleen zegeningen schenken en de Heilige Geest zal alleen werken wanneer mensen eensgezind zijn. Maar waren de twee ruziënde mensen die ik zojuist noemde eensgezind? (Nee.) Waar hielden zij zich mee bezig? Elkaar aanvallen, ruziën en zelfs oordelen en veroordelen. Hoewel ze aan de oppervlakte geen grove scheldwoorden gebruikten of namen noemden, was de motivatie achter hun woorden niet om over de waarheid te communiceren of de waarheid te zoeken, en spraken ze niet vanuit het geweten en het verstand van de normale menselijkheid. Elk woord dat ze spraken was onverantwoordelijk en droeg agressiviteit en kwaadaardigheid in zich; geen woord was in overeenstemming met de feiten, noch had het enige basis. Het ging er niet om een zaak te beoordelen volgens Gods woorden en Gods vereisten, maar om persoonlijke aanvallen, oordelen en veroordelingen te lanceren op basis van hun eigen voorkeuren en wil, tegen een persoon die ze haatten en op wie ze neerkeken. Geen van deze zijn uitingen van eensgezindheid; het zijn veeleer woorden en uitingen die voortkomen uit heetgebakerdheid en Satans verdorven gezindheid, en ze zijn God niet welgevallig; daarom is er geen werk van de Heilige Geest. Dit is een uiting van elkaar aanvallen.

In het kerkleven ontstaan vaak geschillen en conflicten tussen mensen over kleine zaken of tegenstrijdige standpunten en belangen. Geschillen komen ook vaak voor door onverenigbare persoonlijkheden, ambities en voorkeuren. Er ontstaan ook diverse soorten meningsverschillen en onenigheid tussen individuen door verschillen in sociale status en opleidingsniveau, of verschillen in hun menselijkheid en aard, en zelfs verschillen wat betreft de manier van spreken en omgaan met zaken, naast andere redenen. Als mensen niet zoeken deze problemen op te lossen met Gods woord, als er geen wederzijds begrip, tolerantie, steun en hulp is, en als mensen in plaats daarvan vooroordelen en haat in hun hart koesteren en elkaar met heetgebakerdheid binnen verdorven gezindheden behandelen, dan leidt dit waarschijnlijk tot elkaar aanvallen en oordelen. Sommige mensen hebben een beetje geweten en verstand, en wanneer er geschillen ontstaan, kunnen ze geduld opbrengen, met verstand handelen en de andere partij met liefde helpen. Sommige mensen kunnen dit echter niet bereiken; het ontbreekt hun zelfs aan de meest elementaire tolerantie, geduld, menselijkheid en verstand. Ze ontwikkelen vaak diverse vooroordelen, verdenkingen en misverstanden jegens anderen over onbenullige zaken, of over een enkel woord of een gezichtsuitdrukking, wat ertoe leidt dat ze in hun hart allerlei gedachten, twijfels, oordelen en veroordelingen jegens hen hebben. Deze verschijnselen komen vaak voor binnen de kerk en beïnvloeden vaak de normale relaties tussen individuen, de harmonieuze omgang tussen de broeders en zusters, en zelfs hun communicatie over Gods woorden. Het is gebruikelijk dat er geschillen ontstaan wanneer mensen met elkaar omgaan, maar als dergelijke problemen vaak voorkomen in het kerkleven, kunnen ze het normale kerkleven beïnvloeden, verstoren en zelfs vernietigen. Als bijvoorbeeld iemand tijdens een bijeenkomst ruzie begint te maken, wordt die bijeenkomst verstoord, zal het kerkleven geen vrucht dragen en zullen de aanwezigen niets winnen. Ze zullen in wezen tevergeefs samenkomen en hun tijd verspillen. Dientengevolge zullen deze problemen de normale orde van het kerkleven al hebben beïnvloed.

A. Diverse uitingen van elkaar aanvallen en een woordenstrijd voeren

1. Elkaars tekortkomingen blootleggen

Sommige mensen kletsen tijdens bijeenkomsten altijd graag over huishoudelijke aangelegenheden en onbelangrijke onderwerpen, en ze praten over triviale huiselijke zaken en babbelen met de broeders en zusters telkens wanneer ze hen ontmoeten, wat die broeders en zusters een hulpeloos gevoel geeft. Iemand kan opstaan om hen te onderbreken, maar wat gebeurt er dan? Als ze voortdurend worden onderbroken, worden ze ongelukkig, en als zij ongelukkig zijn, betekent dat problemen. Ze denken: ‘Jij onderbreekt me altijd en laat me niet spreken. Goed dan. Ik zal jou onderbreken als jij spreekt! Wanneer jij over Gods woorden communiceert, zal ik er een andere passage van Gods woorden tussendoor gooien. Wanneer jij communiceert over het kennen van jezelf, zal ik communiceren over Gods woorden die mensen oordelen. Wanneer jij communiceert over het begrijpen van je arrogante gezindheid, zal ik communiceren over Gods woorden over het vaststellen van de uitkomst en bestemming van mensen. Wat jij ook zegt, ik zal iets anders zeggen!’ Niet alleen dat, als anderen meedoen om hen te onderbreken, dan staat dit individu op en valt hen aan. Tegelijkertijd, omdat ze wrok en haat in hun hart koesteren, leggen ze tijdens bijeenkomsten vaak de tekortkomingen bloot van de persoon die hen onderbrak, en praten ze erover hoe die persoon anderen bedroog in zaken voordat hij in God ging geloven, hoe gewetenloos hij was in zijn omgang met anderen, enzovoort – ze praten over deze dingen telkens wanneer die persoon spreekt. In het begin kan die persoon geduld opbrengen, maar na verloop van tijd begint hij te denken: ‘Ik help je altijd, ik toon altijd tolerantie en geduld jegens jou, maar jij toont mij geen enkele tolerantie. Als jij me zo behandelt, neem het me dan niet kwalijk dat ik me niet inhoud! We hebben zo lang in hetzelfde dorp gewoond – we kennen elkaar allebei goed. Jij hebt mij aangevallen, dus ik zal jou aanvallen; jij hebt mijn tekortkomingen blootgelegd, maar jij hebt er zelf ook genoeg.’ En dus zegt hij: “Je hebt zelfs dingen gestolen toen je jong was; die kruimeldiefstallen die jij beging zijn nog schandelijker! Wat ik deed was tenminste zakelijk, het was allemaal om de kost te verdienen. Wie maakt er geen fouten in deze wereld? En jouw gedrag dan? Jouw gedrag is dat van een dief, een rover!” Is dit niet elkaar aanvallen? Wat is de methode van deze aanvallen? Het is het wederzijds blootleggen van tekortkomingen, nietwaar? (Ja.) Ze denken zelfs bij zichzelf: ‘Jij legt mijn tekortkomingen steeds bloot, zodat iedereen ervan weet en van mijn oneervolle verleden, waardoor anderen mij niet meer zullen hoogachten – nou, dan zal ik me ook niet inhouden. Ik weet alles over hoeveel partners jij hebt gehad, met hoeveel mensen van het andere geslacht jij bent geweest; ik heb al deze munitie klaarliggen. Als jij mijn tekortkomingen weer blootlegt en mij te ver drijft, zal ik al jouw wandaden aan het licht brengen!’ Het wederzijds blootleggen van tekortkomingen is een veelvoorkomend probleem onder degenen die goed met elkaar bekend zijn en elkaar goed kennen. Misschien omdat ze het oneens waren, of omdat er conflicten of wrok tussen hen is, halen twee mensen oude koeien uit de sloot om die tijdens bijeenkomsten als wapens te gebruiken om elkaar aan te vallen. Deze twee mensen leggen elkaars tekortkomingen bloot en vallen elkaar aan en veroordelen elkaar, waardoor ze ieders tijd voor het eten en drinken van Gods woord in beslag nemen en het normale kerkleven beïnvloeden. Kunnen zulke bijeenkomsten vrucht dragen? Hebben de mensen om hen heen nog wel zin om samen te komen? Sommige broeders en zusters beginnen te denken: ‘Die twee zijn echt lastig, wat heeft het voor zin om die oude koeien uit de sloot te halen! Ze geloven nu allebei in God, ze zouden die dingen moeten laten rusten. Wie heeft er geen problemen? Zijn ze nu niet allebei voor God gekomen? Al deze problemen kunnen met Gods woord worden opgelost. Tekortkomingen blootleggen is niet de waarheid beoefenen, noch is het van elkaars sterke punten leren om wederzijdse zwakheden aan te vullen; het is elkaar aanvallen, het is satanisch gedrag.’ Hun wederzijdse aanvallen verstoren en vernietigen het normale kerkleven. Niemand kan hen stoppen, en ze luisteren niet, ongeacht wie er met hen over de waarheid communiceert. Sommige mensen adviseren hen: “Stop met het blootleggen van elkaars tekortkomingen. Eigenlijk is dit hele gedoe niet zo’n groot probleem; is het niet gewoon een kortstondige woordenwisseling? Er is geen diepe haat tussen jullie twee. Als jullie je allebei konden openstellen, jezelf blootgeven, je vooroordelen, wrok en haat loslaten om te bidden en de waarheid te zoeken voor God, dan zouden al deze problemen kunnen worden opgelost.” Maar de twee mensen blijven in een impasse. Een van hen zegt: “Als hij eerst zijn excuses aan mij zou aanbieden, en als hij zich eerst zou openstellen en blootgeven, dan zou ik hetzelfde doen. Maar als hij, net als voorheen, deze zaak niet loslaat, dan zal ik me tegen hem niet inhouden! Je vraagt mij de waarheid te beoefenen – waarom beoefent hij die niet? Je vraagt mij de dingen los te laten – waarom doet hij dat niet eerst?” Is dit niet onredelijk? (Ja.) Ze beginnen onredelijk te doen. Niemands advies heeft effect op hen, en ze luisteren niet naar communicatie over de waarheid. Zodra ze elkaar zien, maken ze ruzie, leggen ze elkaars tekortkomingen bloot en vallen ze elkaar aan. Behalve dat ze niet op de vuist gaan, zit er haat in alles wat ze elkaar aandoen, en elk woord dat ze zeggen bevat een zweem van aanval en vervloeking. Als er in het kerkleven twee mensen zijn zoals dezen, die elkaar aanvallen en een woordenstrijd voeren zodra ze elkaar zien, kan dit kerkleven dan vrucht dragen? Kunnen mensen er iets positiefs uit halen? (Nee.) Wanneer zulke situaties zich voordoen, maken de meeste mensen zich zorgen en zeggen: “Elke keer als we samenkomen, hebben die twee altijd ruzie, en ze luisteren naar niemands advies. Wat moeten we doen?” Zolang zij er zijn, zijn de bijeenkomsten niet vredig en wordt iedereen door hen verstoord. In zulke gevallen moeten de kerkleiders ingrijpen om het probleem op te lossen; ze mogen niet toestaan dat zulke individuen het kerkleven blijven verstoren. Als na herhaaldelijk advies, communicatie en positieve begeleiding geen resultaten worden bereikt, en beide partijen aan hun vooroordelen blijven vasthouden, weigeren elkaar te vergeven, en doorgaan met elkaar aan te vallen en het kerkleven te verstoren, dan is het noodzakelijk om de zaak volgens de principes aan te pakken. Hun moet worden verteld: “Jullie twee verkeren al lange tijd in deze gesteldheid, en het heeft ernstige verstoringen veroorzaakt voor het kerkleven en voor alle broeders en zusters. De meeste mensen zijn boos op dit gedrag van jullie, maar ze durven er niets over te zeggen. Gezien jullie huidige houding en uitingen, moet de kerk, in overeenstemming met de principes, jullie deelname aan het kerkleven opschorten en jullie afzonderen voor zelfreflectie. Wanneer jullie in staat zijn om harmonieus met elkaar om te gaan, normale communicatie te voeren en normale interpersoonlijke relaties te hebben, dan kunnen jullie terugkeren naar het kerkleven.” Ongeacht of ze hiermee instemmen of niet, moet de kerk deze beslissing nemen; dit is het aanpakken van de zaak op basis van de principes. Deze zaken moeten op een dergelijke manier worden aangepakt. Enerzijds is dit gunstig voor de twee individuen; het kan hen aanzetten om over zichzelf na te denken en zichzelf te leren kennen. Anderzijds beschermt het voornamelijk meer broeders en zusters tegen de verstoring door kwaadaardige mensen. Sommige mensen zeggen: “Ze hebben geen kwaad gedaan; in essentie zijn het ook geen kwaadaardige mensen. Ze hebben slechts kleine gebreken in hun menselijkheid, ze zijn gewoon eigenzinnig, geneigd tot onredelijkheid, en geneigd tot jaloezie en geschillen. Waarom hen alleen hierom afzonderen?” Ongeacht hoe hun menselijkheid is, zolang ze een verstoring voor het kerkleven vormen, moeten kerkleiders ingrijpen om het probleem aan te pakken en op te lossen. Als deze twee individuen kwaadaardig zijn, dan zou de reactie, zodra dit is onderscheiden, niet zo eenvoudig moeten zijn als hen afzonderen; er moet onmiddellijk een beslissing worden genomen om hen direct te verwijderen. Als hun acties beperkt blijven tot het aanvallen van elkaar en ruziën over wat juist of onjuist is zonder anderen schade te berokkenen of andere slechte daden te begaan die de belangen van Gods huis schaden, en ze niet kwaadaardig zijn, dan hoeven ze niet verwijderd te worden. In plaats daarvan moet hun kerkleven worden opgeschort en moeten ze in afzondering worden geplaatst voor zelfreflectie. Deze aanpak is het meest geschikt. Het doel van het op deze manier aanpakken van de zaak is om de normale orde van het kerkleven te waarborgen en te garanderen dat het kerkwerk normaal kan doorgaan.

De bijbelteksten zijn ontleend aan de Nieuwe Bijbelvertaling © 2004/2007 Nederlands Bijbelgenootschap.