Tijdens onze vorige bijeenkomst hebben we gecommuniceerd over het tiende punt van de verantwoordelijkheden van leiders en werkers: ‘Bewaar de verschillende materiële goederen van Gods huis (boeken, diverse apparatuur, graan, enzovoort) naar behoren, wijs ze verstandig toe, en voer regelmatig inspecties, onderhoud en reparaties uit om schade en verspilling tot een minimum te beperken; voorkom tevens dat kwaadaardige mensen er bezit van nemen.’ De communicatie over het tiende punt ging over het werk dat leiders en werkers behoren te doen en de verantwoordelijkheden die ze behoren te vervullen met betrekking tot de diverse materiële goederen van Gods huis, en tegelijkertijd legde de communicatie door vergelijking de diverse uitingen van valse leiders bloot. Als leiders en werkers de verantwoordelijkheden vervullen die ze in elk onderdeel van het werk van Gods huis behoren te vervullen en kunnen vervullen, dan voldoen ze als leiders en werkers aan de norm; als ze hun verantwoordelijkheden niet vervullen en geen werkelijk werk doen, dan is het overduidelijk dat het valse leiders zijn. Wat het tiende punt betreft, doen valse leiders uiteraard geen goed werk bij het bewaren en verstandig verdelen van de diverse materiële goederen van Gods huis – die goederen worden niet goed bewaard, of misschien zelfs helemaal niet, en de valse leiders maken een puinhoop van de verdeling. Het kan zelfs zijn dat ze dit werk totaal niet serieus nemen. Hoewel het om werkzaamheden met betrekking tot algemene zaken gaat, is het nog steeds een verantwoordelijkheid die leiders en werkers behoren te vervullen en werk dat ze behoren te doen. Ongeacht of ze het werk zelf doen, of dat ze geschikte mensen regelen om het te doen en tevens toezicht houden, inspecties uitvoeren, het werk opvolgen, enzovoort – dit werk is hoe dan ook onlosmakelijk verbonden met de verantwoordelijkheden van leiders en werkers; ze staan in direct verband met elkaar. Daarom vervullen leiders en werkers wat betreft dit werk hun verantwoordelijkheden niet en doen ze hun werk niet goed als ze de diverse materiële goederen van Gods huis niet naar behoren bewaren en verstandig verdelen. Dit is één uiting van valse leiders. Tijdens onze vorige bijeenkomst hebben we de uitingen die valse leiders vertonen bij het afhandelen van dit aspect van het werk van de algemene zaken eenvoudig blootgelegd en ontleed, en we hebben enkele voorbeelden gegeven. Als iemand een valse leider is, dan heeft hij absoluut zijn verantwoordelijkheden in dit werk niet vervuld, en het werk dat hij doet, voldoet niet aan de norm. Dit komt doordat valse leiders zich nooit inspannen voor echt werk – zodra het geregeld is, zijn ze er klaar mee, ze volgen het werk nooit op of nemen deel aan het werk. Een andere belangrijke reden is dat valse leiders de principes van geen enkel werk dat ze doen, begrijpen. Zelfs als ze druk zijn met hun werk, is wat ze doen in strijd met de principes en regels die door het huis van God worden vereist, of zelfs volledig in strijd met de principes. Wat betekent het om in strijd te zijn met de principes? De implicatie is dat ze roekeloos handelen, dat ze wild handelen op basis van hun verbeelding, wil, gevoelens, enzovoort. In alle gevallen zijn er twee primaire uitingen van valse leiders als het gaat om dit punt van de verantwoordelijkheden van leiders en werkers: de eerste is dat ze geen daadwerkelijk werk doen, en de tweede is dat ze de principes niet kunnen bevatten, en dus geen daadwerkelijk werk kunnen doen. Dit zijn de fundamentele uitingen. Tijdens onze vorige bijeenkomst hebben we gecommuniceerd over en blootgelegd hoe de menselijkheid van valse leiders zich uit in de manier waarop ze dit aspect van het werk van de algemene zaken aanpakken. Zelfs bij dit eenvoudige, enkele stuk werk kunnen valse leiders hun verantwoordelijkheden niet vervullen. Ze hebben de bekwaamheid om dit werk te doen, maar ze doen het niet. Dit heeft te maken met het karakter en de menselijkheid van dit soort mensen. Wat is het probleem met hun menselijkheid? Hun hart deugt niet en hun karakter is laag. We hebben onze communicatie over de verantwoordelijkheden van leiders en werkers, de algemene principes en de diverse uitingen van valse leiders onder het tiende punt in principe afgerond. Vandaag zullen we verder communiceren over het elfde punt van de verantwoordelijkheden van leiders en werkers.

Punt elf: Kies in het bijzonder voor de taak van het systematisch registreren, tellen en bewaren van offergaven betrouwbare mensen van wie de menselijkheid aan de norm voldoet; controleer en verifieer regelmatig de inkomsten en uitgaven, zodat gevallen van verkwisting of verspilling, evenals onredelijke uitgaven, tijdig kunnen worden vastgesteld – maak een einde aan dergelijke zaken en eis een redelijke vergoeding; voorkom bovendien koste wat kost dat offergaven in handen vallen van kwaadaardige mensen en dat zij er bezit van nemen

Wat offergaven zijn

De inhoud van het elfde punt van de verantwoordelijkheden van leiders en werkers is: ‘Kies in het bijzonder voor de taak van het systematisch registreren, tellen en bewaren van offergaven betrouwbare mensen van wie de menselijkheid aan de norm voldoet; controleer en verifieer regelmatig de inkomsten en uitgaven, zodat gevallen van verkwisting of verspilling, evenals onredelijke uitgaven, tijdig kunnen worden vastgesteld – maak een einde aan dergelijke zaken en eis een redelijke vergoeding; voorkom bovendien koste wat kost dat offergaven in handen vallen van kwaadaardige mensen en dat zij er bezit van nemen.’ Wat zijn de verantwoordelijkheden van leiders en werkers in dit werk? Wat is het belangrijkste werk dat ze moeten doen? (Offergaven naar behoren bewaren.) Het tiende punt ging over het bewaren en verstandig verdelen van de diverse materiële goederen van Gods huis; dit punt gaat over het naar behoren bewaren van offergaven. De diverse materiële goederen van Gods huis en de offergaven ervan lijken enigszins op elkaar – maar zijn ze hetzelfde? (Nee.) Wat is het verschil? (Offergaven verwijzen voornamelijk naar geld.) Geld is er één aspect van. Hoe verschillen de diverse materiële goederen van Gods huis en offergaven van aard? Zijn boeken met Gods woorden offergaven? Zijn de diverse machines die voor het werk worden gebruikt offergaven? Zijn de diverse dagelijkse benodigdheden die Gods huis koopt offergaven? (Nee.) Wat zijn deze dan? In het huis van God worden alle boeken met Gods woorden en alle verschillende soorten apparaten die nodig zijn voor het werk en die alle worden aangeschaft met geld dat door Gods uitverkorenen is geofferd – inclusief een verscheidenheid aan items zoals camera’s, audiorecorders, computers en mobiele telefoons – de materiële goederen van het huis van God. Daarnaast zijn tafels, stoelen, banken, voedsel en andere dergelijke dagelijkse benodigdheden ook de materiële goederen van het huis van God. Sommige van deze items worden door broeders en zusters gekocht, en andere koopt Gods huis met offergaven; ze worden allemaal geclassificeerd als de materiële goederen van het huis van God. Over dit onderwerp hebben we tijdens onze vorige bijeenkomst gecommuniceerd. We gaan nu verder met iets belangrijks waarover we bij het elfde punt zullen communiceren: offergaven. Wat zijn offergaven precies? Hoe wordt hun reikwijdte vastgesteld? Voordat we communiceren over de verantwoordelijkheden van leiders en werkers, is het noodzakelijk om de vraag wat offergaven zijn op te helderen. Hoewel de meeste mensen in het verleden in Jezus geloofden en deze fase van het werk al verschillende jaren hebben aanvaard, blijft hun concept van offergaven vaag. Het is hun onduidelijk wat offergaven werkelijk zijn. Sommigen zullen zeggen dat offergaven geld en materiële goederen zijn die aan God worden geofferd, terwijl anderen zullen zeggen dat offergaven voornamelijk naar geld verwijzen. Welke van deze uitspraken is juist? (Zolang iets aan God wordt geofferd, ongeacht of het geld is of een item, groot of klein, is het een offergave.) Dat is een relatief nauwkeurige samenvatting. Laten we, nu de reikwijdte en de grenzen van offergaven duidelijk zijn, eens nauwkeurig definiëren wat offergaven precies zijn, zodat iedereen dit concept duidelijk begrijpt.

Wat offergaven betreft, staat in de Bijbel opgetekend dat God de mens oorspronkelijk vroeg om de tiende aan God te offeren – dit is een offergave. Ongeacht of het geofferde bedrag groot of klein was, en ongeacht wat er werd geofferd – of het nu geld of materiële goederen waren – zolang het een tiende was van iemands inkomen dat moest worden geofferd, was het absoluut een offergave. Dit was wat God van de mens vroeg, het was wat gelovigen in God aan God behoorden te offeren. Deze tiende vormt één aspect van offergaven. Sommige mensen vragen: “Verwijst die tiende alleen naar geld?” Niet noodzakelijk. Als iemand bijvoorbeeld tien hectare graan oogst, dan behoort, ongeacht de hoeveelheid graan, de opbrengst van één hectare uiteindelijk aan God te worden geofferd – deze tiende is wat mensen behoren te offeren. Het concept van ‘tiende’ verwijst dus niet alleen naar geld – het betekent niet alleen dat wanneer iemand duizend yuan verdient, hij honderd aan God moet offeren – maar verwijst naar alles wat mensen verkrijgen, wat veel meer omvat, inclusief materiële goederen en geld. Dit is waar de Bijbel over spreekt. Vanzelfsprekend eist het huis van God tegenwoordig niet meer zo strikt als de Bijbel dat mensen een tiende van alles wat ze verkrijgen, moeten geven. Ik communiceer hier slechts over het concept en de definitie van de ‘tiende’ om dit te verduidelijken, zodat mensen weten dat de tiende één aspect van offergaven vormt. Ik roep mensen niet op om een tiende te offeren; hoeveel mensen offeren hangt af van hun persoonlijke begrip en bereidheid, en het huis van God heeft geen aanvullende eisen met betrekking tot deze kwestie.

Een ander aspect van offergaven zijn de dingen die mensen aan God offeren. In brede zin omvat dit natuurlijk ook de tiende; specifiek gesproken valt, afgezien van de tiende, alles wat mensen aan God offeren in de categorie offergaven. De dingen die aan God worden geofferd, omvatten een brede reikwijdte, bijvoorbeeld voedsel, apparaten, dagelijkse benodigdheden, voedingssupplementen, evenals de koeien, schapen, enzovoort, die in de tijd van het Oude Testament op het altaar werden geofferd. Dit zijn allemaal offergaven. Of iets een offergave is, hangt af van de intentie van de offeraar; als de offeraar zegt dat dit ding aan God wordt geofferd, dan valt het, ongeacht of het rechtstreeks aan God wordt gegeven of ter bewaring in het huis van God wordt geplaatst, in de categorie offergaven en mag het niet zomaar door mensen worden aangeraakt. Bijvoorbeeld: wanneer iemand een hoogwaardige computer koopt en deze aan God offert, wordt het een offergave; wanneer iemand een auto voor God koopt, wordt het een offergave; wanneer iemand twee flesjes voedingssupplementen koopt en deze aan God offert, worden die flesjes offergaven. Er is geen specifieke, vastomlijnde definitie van wat de materiële goederen zijn die aan God worden geofferd. Kortom, het is een zeer brede reikwijdte – het zijn de dingen die door degenen die Hem volgen aan God worden geofferd. Sommigen zeggen misschien: “God is nu geïncarneerd op aarde, en de dingen die aan Hem worden geofferd, behoren Hem toe – maar wat als Hij niet op aarde was? Wanneer God in de hemel is, zijn de dingen die dan aan Hem worden geofferd dan geen offergaven?” Is dit correct? (Nee.) Dit is niet gebaseerd op de vraag of God zich in een periode van incarnatie bevindt. In alle gevallen is het zo dat zolang iets aan God wordt geofferd, het een offergave is. Anderen zeggen misschien: “Er worden zoveel dingen aan God geofferd. Kan Hij er gebruik van maken? Kan Hij ze allemaal gebruiken?” (Dat heeft niets met de mens te maken.) Dat is correct en scherp opgemerkt. Deze dingen worden door mensen aan God geofferd; hoe Hij ze gebruikt en of Hij ze allemaal kan gebruiken, en hoe Hij ze verdeelt en behandelt, heeft niets met de mens te maken. Je hoeft je er niet druk over te maken of je er zorgen over te maken. Kortom, zodra iemand iets aan God offert, valt dat ding binnen de reikwijdte van offergaven. Het is van God en het heeft niets met enig persoon te maken. Sommigen zeggen misschien: “Zoals U het zegt, klinkt het alsof God dat ding met geweld opeist.” Is dat wat er gebeurt? (Nee.) Dat ding is van God, dus wordt het een offergave genoemd. Mensen mogen het niet aanraken of naar believen verdelen. Sommigen vragen misschien: “Is dat geen verspilling?” Zelfs als dat zo is, gaat het je niets aan. Anderen zeggen misschien: “Wanneer God in de hemel is en niet geïncarneerd, kan Hij niet genieten van of gebruikmaken van de dingen die mensen Hem offeren. Wat moet er dan gebeuren?” Dat is eenvoudig te regelen: Gods huis en de kerk zijn er om deze dingen volgens de principes te behandelen; je hoeft je er niet druk over te maken of je er zorgen over te maken. Kortom, ongeacht hoe een ding wordt behandeld, zodra het binnen de categorie van offergaven valt, zodra het als een offergave wordt geclassificeerd, heeft het niets met de mens te maken. En omdat dat ding aan God toebehoort, kunnen mensen er niet mee doen wat ze willen – dat heeft consequenties. In de tijd van het Oude Testament, tijdens de oogsttijd in de herfst, offerden mensen allerlei dingen op altaren. Sommigen offerden granen, vruchten en diverse andere gewassen, terwijl anderen koeien en schapen offerden. Genoot God ervan? Eet Hij die dingen? (Nee.) Hoe weet je dat Hij dat niet doet? Heb je het gezien? Dat is je eigen notie. Jij zegt dat God ze niet eet – wel, als Hij een hap zou nemen, hoe zou je je dan voelen? Zou dat niet in strijd zijn met je noties en verbeeldingen? Geloven sommige mensen niet dat, omdat God die dingen niet eet of ervan geniet, het niet nodig is om ze te offeren? Hoe kunnen jullie daar zo zeker van zijn? Zeggen jullie “God eet ze niet” omdat jullie denken dat Hij een geestelijk lichaam is en niet kan eten, of omdat jullie denken dat God Zijn identiteit als God heeft, dat Hij niet vleselijk en sterfelijk is en niet van deze dingen zou moeten genieten? Is het schandelijk voor God om te genieten van de offergaven die mensen Hem brengen? (Nee.) Is het dan in strijd met de noties van mensen, of is het in strijd met Gods identiteit? Welke van de twee is het precies? (Mensen zouden dit niet moeten bespreken.) Dat klopt – het is niet iets waar mensen zich mee bezig zouden moeten houden. Je hoeft niet te beslissen dat God ervan moet genieten, en ook niet dat Hij er niet van zou moeten genieten. Doe wat je behoort te doen, vervul je plicht en je verantwoordelijkheden, en kom je verplichtingen na – dat volstaat. Dan heb je je taak volbracht. Wat betreft hoe God die dingen zal behandelen, dat is Zijn zaak. Of God ze nu met mensen deelt, of ze laat bederven, of Hij er een beetje van geniet, of er een blik op werpt, is boven alle kritiek verheven en is gerechtvaardigd. God heeft Zijn vrijheid als het gaat om hoe Hij deze zaken behandelt. Het is niet iets waar mensen zich mee bezig zouden moeten houden, noch is het iets waarover ze zouden moeten oordelen. Mensen zouden niet arbitrair over deze zaken moeten fantaseren, en er nog veel minder arbitrair over moeten oordelen of er een vonnis over vellen. Begrijp je het nu? Hoe zou God de offergaven moeten behandelen die mensen Hem brengen? (Hij zal ze behandelen zoals Hij wil.) Dat klopt. Mensen die dit op deze manier begrijpen, bezitten een normaal verstand. God zal deze dingen behandelen zoals Hij wil. Hij kan er een blik op werpen, of er simpelweg niet naar kijken of er helemaal geen aandacht aan schenken. Houd je alleen bezig met het brengen van offergaven wanneer het de tijd daarvoor is, en met het brengen van offergaven wanneer je dat wenst, volgens Gods vereisten, en met het vervullen van de verantwoordelijkheid van de mens. Houd je niet bezig met hoe God zulke zaken behandelt. Kortom, het is voldoende als wat je doet binnen de reikwijdte van Gods vereisten valt, in lijn is met de norm van het geweten, en in lijn is met de plicht, de verplichting en de verantwoordelijkheid van de mensheid. Wat betreft hoe God met deze items omgaat en ze behandelt, dat is Zijn eigen aangelegenheid, en mensen moeten hier absoluut geen oordelen of vonnissen over vellen. Jullie hebben binnen enkele seconden een grote fout gemaakt. Ik vroeg jullie of God van deze dingen geniet of ze eet, en jullie zeiden dat Hij ze niet eet of ervan geniet. Wat was jullie fout? (Over God oordelen.) Het was het maken van overhaaste afbakeningen en het vellen van overhaaste oordelen, en dit bewijst dat mensen vanbinnen nog steeds eisen aan God stellen. Voor hen is het verkeerd als God van deze dingen geniet, en het is ook verkeerd als Hij dat niet doet. Als Hij het wel doet, zullen ze zeggen: “U bent een geestelijk lichaam, niet een vleselijk, sterfelijk wezen. Waarom zou U van deze dingen genieten? Dat is ondenkbaar!” En als God geen aandacht aan deze dingen besteedt, zullen mensen zeggen: “We hebben ons moeizaam ingespannen om ons hart aan U te offeren, en U werpt niet eens een blik op de dingen die we hebben geofferd. Heeft U überhaupt enig respect voor ons?” Ook hier hebben mensen iets op aan te merken. Dit getuigt van een gebrek aan verstand. Samenvattend, wat is de houding waarmee mensen deze kwestie zouden moeten benaderen? (Mensen moeten aan God offeren wat ze behoren te offeren, en mensen zouden helemaal geen noties of verbeeldingen moeten hebben over hoe God deze dingen zal behandelen, en ze zouden er ook niet over moeten oordelen.) Ja – dat is het verstand dat mensen zouden moeten bezitten. Dit heeft te maken met dingen die aan God worden geofferd, wat ook één aspect van offergaven is. De materiële goederen die aan God worden geofferd, omvatten een breed scala aan dingen. Dit komt doordat mensen in een materiële wereld leven, en naast geld, goud, zilver en juwelen zijn er veel meer dingen die zij als vrij goed en waardevol beschouwen. Er zijn mensen die, wanneer ze aan God of aan Gods liefde denken, bereid zijn om dat wat zij als kostbaar en waardevol beschouwen aan God te offeren. Wanneer deze dingen aan God worden geofferd, vallen ze binnen de reikwijdte van offergaven; ze worden offergaven. En op hetzelfde moment dat ze offergaven worden, is het aan God om ze te behandelen – mensen kunnen ze dan niet aanraken, ze staan niet onder de controle van mensen en ze behoren niet aan mensen toe. Zodra je iets aan God hebt geofferd, behoort het God toe, is het niet meer aan jou om het te behandelen en kun je je niet langer met deze zaak bemoeien. Ongeacht hoe God met dat ding omgaat en het behandelt, het heeft niets met de mens te maken. Materiële goederen die aan God worden geofferd, zijn ook een aspect van offergaven. Sommige mensen vragen: “Kunnen alleen geld en kostbaar goud, zilver en juwelen offergaven zijn? Stel dat iemand een paar schoenen, een paar sokken of een paar inlegzolen aan God offert – tellen die dan als offergaven?” Als we uitgaan van de definitie van offergaven, dan is alles een offergave, hoe groot of klein het ook is, of hoe kostbaar of goedkoop, zelfs als het een pen of een vel papier is – zolang het maar aan God wordt geofferd.

Er is nog een ander aspect van offergaven: materiële goederen die aan het huis van God en de kerk worden geofferd. Ook deze dingen vallen in de categorie offergaven. Wat voor materiële goederen omvat dit? Stel bijvoorbeeld dat iemand een auto heeft gekocht, en nadat hij er een tijdje in heeft gereden, vindt hij dat de auto wat oud is geworden. Vervolgens koopt hij een nieuwe en offert de oude aan het huis van God, zodat het huis van God deze kan gebruiken voor het werk. Deze auto behoort dan toe aan Gods huis. Dingen die aan het huis van God toebehoren, behoren als offergaven te worden geclassificeerd – dat is juist. Vanzelfsprekend zijn apparaten en uitrusting niet de enige dingen die aan de kerk en het huis van God worden geofferd, er zijn ook andere dingen; deze reikwijdte is vrij groot. Sommige mensen zeggen: “De tiende die mensen offeren van alles wat ze verkrijgen is een offergave, net als het geld en de materiële goederen die aan God worden geofferd; we hebben er geen bezwaar tegen dat deze als offergaven worden geclassificeerd, daar is niets twijfelachtigs aan. Maar waarom vallen de materiële goederen die aan de kerk en het huis van God worden geofferd ook in de categorie offergaven? Dat is niet zo logisch.” Zeg Mij, is het logisch dat ze als offergaven worden geclassificeerd? (Ja.) En waarom zeggen jullie dat? (De kerk bestaat alleen omdat God bestaat, en dus is alles wat aan de kerk wordt geofferd ook een offergave.) Goed gezegd. De kerk en het huis van God behoren God toe, en ze bestaan alleen omdat God bestaat. Alleen omdat de kerk bestaat, is er een plek waar de broeders en zusters kunnen samenkomen en leven. Alleen omdat het huis van God er is, is er een plek waar al hun problemen opgelost kunnen worden en hebben ze een waar thuis. Dit alles bestaat alleen op het fundament van Gods bestaan. Mensen offeren geen dingen aan de kerk en aan het huis van God omdat de mensen in de kerk in God geloven en leden zijn van het huis van God – dat is niet de juiste reden. Het is vanwege God dat mensen dingen offeren aan de kerk en aan het huis van God. Wat is de implicatie hiervan? Wie zou lichtvaardig dingen aan de kerk offeren als het niet vanwege God was? Zonder God zou de kerk niet bestaan. Wanneer mensen dingen hebben die ze niet nodig hebben of die overtollig zijn, zouden ze die kunnen weggooien of ongebruikt laten; sommige voorwerpen zouden ook verkocht kunnen worden. Al deze methoden zouden gebruikt kunnen worden om met deze dingen om te gaan, toch? Dus waarom gaan mensen er niet op deze manieren mee om – waarom offeren ze die in plaats daarvan aan de kerk? Is het niet vanwege God? (Ja.) Juist omdat God bestaat, offeren mensen dingen aan de kerk. Daarom behoort alles wat aan de kerk of het huis van God wordt geofferd, als een offergave te worden geclassificeerd. Sommige mensen zeggen: “Ik offer dit ding van mij aan de kerk.” Dat ding aan de kerk offeren staat gelijk aan het aan God offeren, en de kerk en het huis van God hebben de volledige bevoegdheid over de behandeling van dergelijke zaken. Wanneer je iets aan de kerk offert, verliest het elke connectie met jou. Het huis van God en de kerk zullen deze materiële goederen verstandig verdelen, gebruiken en behandelen volgens de principes die door het huis van God zijn vastgelegd. Dus, waar komen deze principes vandaan? Van God. In principe is het principe voor het gebruik van deze dingen dat ze moeten worden gebruikt voor Gods managementplan en voor de verspreiding van Gods evangeliewerk. Ze zijn niet voor het exclusieve gebruik van een individu, en nog veel minder voor een bepaalde groep mensen, maar moeten worden gebruikt voor het werk van de evangelieverspreiding en voor de diverse werkzaamheden van het huis van God. Daarom heeft niemand het privilege om deze dingen te gebruiken; het enige principe en de enige basis voor het gebruik en de verdeling van deze dingen is dat dit gebeurt volgens de principes die door het huis van God worden vereist. Dit is redelijk en gepast.

Dit zijn de drie onderdelen van de definitie van offergaven. Elk daarvan is de definitie van één aspect van offergaven en één aspect van hun reikwijdte. Het is jullie nu allemaal duidelijk wat offergaven zijn, nietwaar? (Ja.) Voorheen waren er sommigen die zeiden: “Dit ding is geen geld, en de persoon die het offerde, zei niet dat het voor God was. Hij zei alleen dat hij het offerde. Dus kan het niet voor het gebruik van Gods huis zijn, laat staan aan God worden gegeven.” En dus hielden ze er geen administratie van bij, en gebruikten ze dat ding in het geheim zoals het hun uitkwam. Is dat redelijk? (Nee.) Wat ze zeiden is op zichzelf al onredelijk; ze zeiden ook: “Offergaven aan de kerk en aan Gods huis zijn gemeenschappelijk bezit – iedereen kan ze gebruiken”, wat overduidelijk onredelijk is. Het is juist omdat de meeste mensen een vaag en onduidelijk beeld hebben van de definitie en het concept van offergaven, dat sommige laaghartige schurken en mensen met hebzuchtige harten en ongepaste verlangens misbruik maken van de situatie en erop zinnen om die dingen in beslag te nemen. Nu jullie de nauwkeurige definitie en het concept van offergaven duidelijk is, zullen jullie over onderscheidingsvermogen beschikken wanneer jullie in de toekomst zulke gebeurtenissen en mensen tegenkomen.