De app van De Kerk van Almachtige God

Luister naar Gods stem en verwelkom de wederkomst van Heer Jezus!

We nodigen alle zoekers van de waarheid uit om contact met ons op te nemen.

Getuigenissen van ervaringen met het oordeel van Christus

Effen kleuren

Thema's

Lettertype

Lettergrootte

Regelruimte

Paginabreedte

0 zoekresultaten

Geen resultaten gevonden

Er is geen speciale behandeling in de kerk

Door Liu Xin, provincie Shandong

Na al die jaren God gevolgd te hebben, had ik mijn plicht ver weg van huis gedaan en voelde ik dat ik wat lijden had doorstaan en een zekere prijs betaald had, dus langzamerhand begon ik te leven van mijn eerdere verworvenheden en te pronken met mijn anciënniteit. Toen ik mensen in de kerk zag die uit hun positie werden gezet en naar huis werden gestuurd om hun geestelijke devoties te verrichten en over zichzelf na te denken omdat ze hun plichten slordig vervulden en het werk van de kerk verstoorden, dacht ik: ik heb mijn thuis al zovele jaren verlaten. Onder deze omstandigheden zal de kerk zeker voor me zorgen. Zelfs al doe ik mijn werk niet goed, dan nog zouden ze me niet naar huis sturen. Hooguit zouden ze me ontslaan en me ander werk laten doen. Omdat ik zo dacht, voelde ik geen enkele druk op mijn werk. Ik kneep altijd een oogje dicht en zelfs evangelisch werk zag ik als een hindernis. Ik leefde constant in moeilijkheden en excuses. Hoewel ik verwijten voelde in mijn hart en beschuldigingen in mijn geweten, omdat ik God te veel verschuldigd was in mijn gedrag dat plichtmatig was en het voelde alsof ik vroeg of laat weggewerkt zou worden, toch dreef ik nog steeds gewoon op de mentaliteit van hopen het geluk aan mijn kant te hebben, terwijl mijn dagen in de kerk langzaam voorbij zouden gaan.

God is rechtvaardig en heilig. Uiteindelijk, nadat ik mijn werk compleet had verpest door mijn langdurige plichtmatige manier van werken werd ik ontslagen en naar huis gestuurd voor zelfreflectie. Ik was stomverbaasd: waarom konden ze me niet wat meer begrip tonen? Na zovele jaren gewerkt te hebben, moet ik nu naar huis, gewoon zo. Maar hoe kan ik mijn gezicht tonen aan mijn familie wanneer ik nu terugkeer? Welke perspectieven zal ik hebben in de toekomst? … Mijn hart werd uiterst chaotisch en ik was vol misbegrip en verwijten tegenover God. Ik viel in een duisternis, vechtend met de pijn.

In extreem lijden kwam ik voor God en ik riep tot Hem: “Oh God, ik dacht altijd dat na al deze jaren ver weg van thuis te hebben gewerkt en wat lijden te hebben doorstaan, de kerk me niet op deze manier zou behandelen. Nu leef ik in duisternis en mijn hart is vol onbegrip en verwijten voor u. Spaar mij alstublieft weer, zodat ik uw verlichting en begeleiding in de duisternis kan ontvangen. ...” Nadat ik dit verschillende keren op deze manier had gebeden, verlichtte het woord van God mij. Op een dag zag ik deze woorden van God: “Ik zal geen medelijden hebben met wie vele jaren lijden en hard werken zonder iets te bereiken. Integendeel, ik overlaad degenen die niet aan mijn eisen hebben voldaan met straf, niet met beloningen, en al helemaal niet met enig medeleven. Misschien denken jullie dat jullie al die jaren als volgelingen desondanks zo hard hebben gewerkt, dat jullie in Gods huis in elk geval een kom rijst kunnen krijgen als dienstdoener. Ik zeg dat de meesten van jullie zo denken. Jullie hebben er tot nu toe immers altijd naar gestreefd om ergens beter van te worden zonder er zelf minder van te worden. Ik zeg jullie nu dan ook in alle ernst: Het maakt mij niet uit hoe verdienstelijk je harde werk is, hoe indrukwekkend je kwalificaties zijn, hoe nauwgezet je mij volgt, hoe beroemd je bent of hoe je gedrag is verbeterd − zolang je niet hebt gedaan wat ik heb vereist, zul je mijn lof nooit kunnen krijgen. […] Ik kan mijn vijanden en mensen aan wie kwaad kleeft naar het model van Satan immers niet in mijn koninkrijk, in het volgende tijdperk brengen” (‘Door overtredingen gaan mensen naar de hel’ in ‘Het Woord verschijnt in het vlees’). Elk woord van God reveleerde Zijn grootsheid en Zijn toorn en het stak me direct in mijn fatale plek als een tweesnijdend zwaard en het verbrijzelde compleet mijn droom van ‘op zijn minst in staat zijn de kost te verdienen in de kerk, welk werk ik er ook uitvoer, zelfs al is het niet verdienstelijk’. Op dat moment kon ik niet anders dan nadenken over mezelf: ik heb thuis verlaten en ik heb de laatste jaren mijn plicht in de buitenwereld uitgevoerd en aan de oppervlakte leek het alsof ik mijn deel had betaald en wat geleden had, maar toch overdacht ik helemaal Gods wil niet en dacht ik nooit aan hoe ik mijn plicht naar behoren moest vervullen om God tevreden te stellen. In de plaats daarvan stelde ik me plichtmatig op in mijn manier van omgaan met mijn werk. Vooral tijdens die periode voelde ik geen enkele last in mijn evangeliewerk en had ik niet het gevoel dat ik God iets verschuldigd was. Ik zag evangelisch werk zelfs als een hindernis, want ik dacht dat als er meer mensen zouden komen en ik niemand zou vinden om hen te bewateren, het nog lastiger zou worden. Als gevolg toonde ik geen interesse in het evangelisch werk en dat leidde tot een groot verlies. Ik besteedde geen aandacht aan het werk van het bewateren van nieuwe mensen wat leidde tot het vertrek van enkele nieuwe gelovigen omdat zij niemand hadden die hen kon bewateren. De kerk regelde voor mij dat ik gastgezinnen zou zoeken en enkele andere algemene zaken zou uitvoeren, maar nog steeds leefde ik in moeilijkheden en excuses en weigerde ik samen te werken met God. Bovendien was ik tevreden met mijn huidige situatie en zocht ik niet naar vooruitgang. Ik geraakte in zekere mate verdorven en ik verloor serieus het werk van de Heilige Geest, wat ertoe leidde dat verschillende aspecten van het werk van de kerk een puinhoop werden. … Ik dacht na over mijn gedrag: op welke manier was dit het vervullen van mijn plicht? Het was simpelweg kwaad doen! Maar ook al was mijn werk niet verdienstelijk, toch vond ik dat ik hard werk had verricht, en dat wat er ook gebeurde ik op zijn minst de kost zou kunnen verdienen in de kerk. Wanneer de kerk ervoor zorgde dat ik naar huis zou keren om na te denken over mezelf, voelde ik me zelfs onterecht behandeld. Ik zag mezelf zelfs als een medewerker van de kerk, en schaamteloos stelde ik eisen aan God en pronkte ik met mijn anciënniteit. Ik was echt veel te onredelijk en het ontbrak me aan gezond verstand! Deze gezindheid van mij was te afschuwelijk en weerzinwekkend voor God! De kerk is anders dan de maatschappij en de wereld, in die zin dat Gods rechtvaardige gezindheid meedogenloos is voor iedereen. Het maakt niet uit hoe bekwaam je bent, hoeveel lijden je hebt doorstaan of hoe lang je Hem gevolgd hebt. Wanneer je Gods gezindheid beledigt, dan zal de toorn en het oordeel van God op je neerdalen. Hoe zou het ooit kunnen dat een parasiet als ik die zijn eigenlijke job niet uitvoerde en die enkel van de kerk leefde mogelijk een uitzondering zou zijn voor de rechtvaardige God? Het was enkel toen dat ik besefte dat mijn ontslag en mijn gedwongen zelfreflectie precies Gods rechtvaardige oordeel was over mij. Het was ook de grootste liefde en redding die God kon geven aan deze rebelse zoon van Hem. Anders zou ik nog altijd vasthouden aan het verkeerde idee van ‘op zijn minst de kost te kunnen verdienen in de kerk, wat voor werk ik ook uitvoer, ook al is het niet verdienstelijk’, sluimerend in de mooie droom die ik voor mezelf had gewoven, en uiteindelijk ten onder gaand in mijn eigen fantasie.

Oh God! Dank u! Geprezen bent u! Ook al komt uw methode van redding niet overeen met mijn opvattingen, toch begrijp ik nu uw intenties en zie ik uw zorg en gedachte. Ik ben bereid uw tuchtiging en oordeel te ondergaan en aan de hand daarvan aan zelfreflectie te doen zoals het hoort en mezelf te leren kennen, uw rechtvaardige gezindheid te leren kennen en vooral ben ik bereid om boete te doen en opnieuw te beginnen om een nieuwe persoon te worden!

Vorige:Het is niet gemakkelijk om jezelf echt te kennen

Volgende:Dit soort dienst is werkelijk verachtelijk

Gerelateerde media